Κωνσταντίνος Κουκίδης

Του Κωνσταντίνου Δ.Ρίζου, επιτίμου Σχολικού Συμβούλου.

 

Στις 27 Απριλίου 1941, οι Γερμανοί εισήλθαν στην Αθήνα ύστερα από σθεναρή αντίσταση του ελληνικού στρατού στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα και στα οχυρά του Ρούπελ. Και βέβαια πρώτη τους δουλειά ήταν να υποστείλουν την ελληνική σημαία και να υψώσουν τη σβάστικα στην Ακρόπολη.

Για το σκοπό αυτό έστειλαν ένα απόσπασμα με επικεφαλής το λοχαγό Γιάκομπι και τον υπολοχαγό Έλσνιτς. Οι Γερμανοί πλησίασαν τον ιστό και ζήτησαν από τον Έλληνα φρουρό να κατεβάσει τη γαλανόλευκη. Ο ηρωϊκός εύζωνας αρνήθηκε απαντώντας με ένα «ΟΧΙ». Οι Γερμανοί παρέμειναν κατάπληκτοι από την τολμηρή απάντηση. Ο λοχαγός Γιάκομπι διέταξε ένα Γερμανό στρατιώτη να το πράξει. Ο γερμανός στρατιώτης κατέβασε τη γαλανόλευκη, τη δίπλωσε και την παρέδωσε στον Έλληνα στρατιώτη. Εκείνος την παρέλαβε με μεγάλο σεβασμό και την κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα με σκυμμένο κεφάλι. Στη συνέχεια τυλίχτηκε με αυτήν και πριν προλάβουν οι Γερμανοί να αντιδράσουν έτρεξε προς την άκρη του ιερού βράχου και ρίχτηκε στο γκρεμό βάφοντας με το τίμιο αίμα του το εθνικό μας σύμβολο.

Οι Γερμανοί σκύβουν πάνω από το βράχο και αντικρίζουν τον Εύζωνα να κείτεται νεκρός σκεπασμένος με τη σημαία. Αυτό που έζησαν τους συγκλονίζει, δυσκολεύονται να το πιστέψουν. Προσπάθησαν να το αποσιωπήσουν να μη γίνει γνωστό ευρύτερα. Υποχρέωσαν την ελληνική κυβέρνηση να δημοσιεύσει στον τύπο ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία ο Έλληνας φρουρός υπέστη έμφραγμα από τη συγκίνηση όταν του ζητήθηκε να παραδώσει τη σημαία.

Ωστόσο, το πραγματικό γεγονός γνωστοποιήθηκε ακόμα και έξω από τα ελληνικά σύνορα. Η εφημερίδα DailyMail δημοσίευσε την είδηση με τίτλο: «A Greek carries his flag to the death» (ένας Έλληνας φέρει την σημαία του έως τον θάνατο).

Η θυσία του Έλληνα στρατιώτη είχε μεγάλη απήχηση, ακόμα και στη γερμανική στρατιωτική διοίκηση Αθηνών. Ο Γερμανός φρούραρχος εξέδωσε διαταγή να υψώνεται και η ελληνική σημαία δίπλα στη γερμανική.

Κάθε χρόνο τελείται μνημόσυνο στη μνήμη του. Είναι χρέος μας να τον θυμόμαστε και να τον τιμούμε όλοι οι Έλληνες, όχι μόνο οι Αθηναίοι. Μια καλή ιδέα θα ήταν να δοθεί το όνομά του σε μια οδό της πόλης μας, αν δεν έχει ήδη γίνει.