Γράφει για την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΝΩΜΗ ο Δημήτρης Τσαρδάκης*, Διδάκτωρ φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Φρανκφούρτης και Ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών.
Είτε είναι κανείς οικονομολόγος είτε μη, γνωρίζει στοιχειωδώς ότι για να έρθει η ανάπτυξη στη χώρα μας, πρέπει να αρχίσουν να γίνονται επενδύσεις. Για να γίνουν όμως επενδύσεις χρειάζονται τρεις τουλάχιστον προϋποθέσεις: Πρώτη προϋπόθεση είναι να δημιουργηθεί στη χώρα μας ένα ήρεμο και ασφαλές επενδυτικό κλίμα, το οποίο να εξασφαλίζει στους επενδυτές τους όρους και την προοπτική να πάει καλά η επένδυσή τους. Αυτή τη στιγμή υπάρχει αυτό το κλίμα; Νομίζω πως όχι. Υπάρχει διάχυτο στην ελληνική κοινωνία ένα γενικότερο κλίμα φόβου και ανασφάλειας, το οποίο σχετίζεται με την γενικευμένη οικονομική κρίση. Επιπλέον, τα πολιτικά κόμματα στη χώρα μας δεν συμφωνούν ούτε στα αυτονόητα, παρά μόνον σκέπτονται το πολιτικό τους μέλλον. Κυρίως τα κόμματα της αντιπολίτευσης εμφανίζουν μία κατάδηλη δημόσια αρνητικότητα, ως προς τους όρους και τις προϋποθέσεις των επιχειρηματικών επενδύσεων. Συχνά διατυπώνουν το επιχείρημα, ότι ξεπουλάμε τη χώρα μας. Έτσι, οι πιθανολογούμενοι επενδυτές αποθαρρύνονται και δεν είναι πρόθυμοι να αναλάβουν το ρίσκο της οικονομικής επένδυσης των κεφαλαίων τους, είτε αυτοί είναι εγχώριοι είτε, είναι ξένοι επενδυτές. Μία δεύτερη προϋπόθεση, για να υπάρξουν επενδύσεις, είναι να καταπολεμηθεί η γραφειοκρατία στη χώρα μας, η οποία είναι σαν τη λερναία ύδρα. Για να βγάλεις δίπλωμα οδήγησης χρειάζονται μία ντουζίνα χαρτιά και τουλάχιστον τρεις μήνες αναμονής. Για να ανοίξεις μία επιχείρηση χρειάζονται μερικά χρόνια και χίλιες δυο διατυπώσεις. Εκτός τούτου, υπάρχουν και οι αντιδράσεις του κόσμου στις διάφορες περιοχές, όπου επιχειρούνται επενδύσεις. Και ενώ η ανεργία καλπάζει, κανένας δεν θέλει μία επιχείρηση στη γειτονιά του, επειδή, λένε οι περιβαλλοντολόγοι, ότι μολύνεται το περιβάλλον (κοίταξε Χαλκιδική). Είναι γνωστή η ιστορία με τα εργοστάσια επεξεργασίας των απορριμάτων που εκκρεμεί τόσα χρόνια. Ενώ στη χώρα μας υπάρχουν πάνω από χίλιες αδέσποτες και παράνομες χωματερές, οι οποίες μολύνουν ολόκληρες περιοχές, εδώ και χρόνια διάφορες ομάδες των κατοίκων της Αττικής, εμποδίζουν συστηματικά τη δημιουργία των νόμιμων εργοστασίων επεξεργασίας απορριμάτων. Εκτός τούτου διερωτώμαι: Σε ποιά δημοκρατική χώρα του ευρωπαϊκού τόξου οι αγρότες κλείνουν τους εθνικούς δρόμους επί τριάντα ημέρες με τα τρακτέρ; Σε ποια χώρα μικρές ομάδες συμφερόντων (συντεχνίες προνομίων) κάθε τόσο κλείνουν λιμάνια, αεροδρόμια, μουσεία, πανεπιστήμια, όταν η κυβέρνηση επιχειρεί μεταρρυθμίσεις; Σε ποια χώρα κάθε πρωί οι τηλεοράσεις μεταδίδουν ένα πολεμικό κλίμα (προκειμένου να κάνουν τηλεθέαση) και αναγγέλουν από τρεις απεργίες και δύο συλλαλητήρια την ημέρα; Σε ποιά δημοκατική χώρα πενήντα άνθρωποι (κατά κανόνα συνδικαλιστές) μπορούν να καταλάβουν πρωί-πρωί ένα υπουργείο και να κρατούν όμηρο έναν υπουργό, επειδή δεν συμφωνούν με τις αποφάσεις που αυτός παίρνει; Σε ποιά χώρα (μικρή σαν τη δικιά μας) υπάρχουν 25 πανεπιστήμια κατακερματισμένα σε εκατοντάδες τμήματα και τμηματάκια διάσπαρτα σε όλη τη χώρα, χωρίς καμία ορθολογική κατανομή; Μήπως, λοιπόν, είμαστε η χώρα της ανομίας; Τέλος, ένα τρίτο πρόβλημα στη χώρα μας είναι και ο τερατώδης δημόσιος τομέας. Εδώ και τριάντα χρόνια, όλα τα κόμματα εξουσίας, δημιούργησαν, διορίζοντας αφειδώς φίλους και συγγενείς, έναν τερατώδη και αναποτελεσματικό δημόσιο τομέα. Ακριβώς, επειδή στη χώρα μας δεν υπήρξε ποτέ μία βιομηχανική υποδομή, ο καθένας που έψαχνε για δουλειά επεδίωκε να διοριστεί στο δημόσιο τομέα και να εξασφαλίσει έτσι και την πολυπόθητη μονιμότητα. Αυτό δεν μπορεί άλλο να συνεχίζεται. Τώρα η κυβέρνηση επειχειρεί να μεταρρυθμίσει με ορθολογικά κριτήρια τον δημόσιο τομέα, αλλά αυτό δεν είναι εύκολο να το κάνει, επειδή προσκρούει στις αντιδράσεις των συνδικάτων. Είναι πολύ εύκολο να διορίζεις για να κάνεις κομματικά ρουσφέτια, αλλά είναι πολύ δύσκολο να απολύεις ανθρώπους, που έχουν πίσω τους οικογένειες και παιδιά. Τελικά, αυτός που την πληρώνει είναι ο ιδιωτικός τομέας, ο οποίος βρίσκεται σε φάση κατάρρευσης, λόγω του αποεπενδυτικού κλίματος που επικρατεί στη χώρα μας και οι μισθωτοί και συνταξιούχοι, οι οποίοι βλέπουν το εισόδημά τους να εξανεμίζεται με τα συνεχή κουρέματα. Μέσα, λοιπόν, σε ένα κλίμα εχθρικό, ως προς την επιχειρηματικότητα, επενδύσεις τώρα άμεσα δεν θα πρέπει να περιμένουμε. Τελικά, προκύπτει το ερώτημα: Αγαπούμε τη χώρα μας και θέλουμε επενδύσεις, προκειμένου να μειώσουμε και την ανεργία ή δεν θέλουμε; Αν αγαπούμε τη χώρα μας και αν θέλουμε επενδύσεις, τούτη την ύστατη ώρα, πρέπει να συμφωνήσουμε στα αυτονόητα και να βάλουμε όλοι νερό στο κρασί μας. Το τίμημα της οικονομικής κρίσης το πληρώνουμε όλοι και είναι κρίμα να το προικοδοτήσουμε και στα παιδιά μας. Όλοι μαζί μπορούμε να τα καταφέρουμε. Ο καθένας χωριστά και για την πάρτι του δεν οδηγούμαστε πουθενά. Το μόνο που επιτυγχάνουμε είναι ότι γινόμαστε περίγελως των ξένων τηλεοπτικών δικτύων και αυτό αποτελεί τεράστια δυσφήμηση για τη χώρα μας και την τουριστική οικονομία μας.
*Ο Δημήτρης Τσαρδάκης, έχει κάνει βασικές σπουδές στην Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης στις παιδαγωγικές επιστήμες, και στην Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών στην Ψυχολογία και στην φιλοσοφία. Ακολούθως έκανε μεταπτυχιακές σπουδές και το Διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο της Φραγκφούρτης στις επιστήμες της αγωγής, στην φιλοσοφία και στην κοινωνιολογία των ΜΜΕ, με εξειδίκευση στην κοινωνιολογία της τηλεόρασης. Δίδαξε στην Ράλλειο καθώς και στη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία και στο Πανεπιστήμιο Πατρών από όπου και συνταξιοδοτήθηκε. Έχει δημοσιεύσει πολλές επιστημονικές εργασίες καθώς και πολλά άρθρα σε περιοδικά και σε εφημερίδες. Σήμερα είναι Ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών.
