Λίγες ημέρες μετά τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, το ανατρεπτικό αποτέλεσμα σε βάρος του προέδρου Τραμπ, με τη συντριπτική επικράτηση των Δημοκρατικών έναντι των Ρεπουμπλικανών, ήταν, αν όχι επαναστατικό, σίγουρα τουλάχιστον τόσο αναγκαίο πολιτικά όσο και μια καταιγίδα. Ωστόσο, για να επέλθει μια ουσιαστική αλλαγή στις πολιτικές επιλογές που αφορούν την εξωτερική πολιτική, την άμυνα και την ασφάλεια, αλλά και στο αμερικανικό δόγμα παγκόσμιας επιρροής και ισχύος, θα χρειαστούν πολλά περισσότερα από μια πολιτική καταιγίδα.
Έτσι μπορεί κανείς να ερμηνεύσει και τη συγκρατημένη ευφορία που επικρατεί στη γερμανική πολιτική σκηνή για την επόμενη ημέρα στις ΗΠΑ. Η εφημερίδα taz του Βερολίνου σχολίαζε εύστοχαότι «όσοι πιστεύουν πως μετά την ήττα των Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες εκλογές οι ΗΠΑ θα εγκαταλείψουν την εξαιρετικά επιθετική και χαοτική οικονομική πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ, βιάζονται να χαρούν» και ότι τόσο οι Ρεπουμπλικανοί όσο και οι Δημοκρατικοί δεν διαφωνούν ως προς την «προστατευτική οικονομική γραμμή» που ευνοεί τα συμφέροντα της εγχώριας βιομηχανικής παραγωγής, χωρίς να ανησυχεί ιδιαίτερα για την αναστάτωση που προκαλεί στη Γηραιά Ήπειρο.
Η στρατηγική αχίλλειος πτέρνα
Αντίστοιχα, και ως προς τον πόλεμο στην Ουκρανία, ο οποίος έχει υπαρξιακή σημασία για τη Γερμανία, δύσκολα το Κογκρέσο θα καταφέρει να αλλάξει τη στάση του Ντόναλντ Τραμπ, η οποία μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: το βάρος της οικονομικής και στρατιωτικής στήριξης πρέπει από εδώ και πέρα να πέσει αποκλειστικά στην Ευρώπη, την οποία όμως ο Αμερικανός πρόεδρος αποκλείει συστηματικά από τα τραπέζια των κρίσιμων διαπραγματεύσεων.
Το Βερολίνο, αν και χαιρετίζει την αλλαγή στους συσχετισμούς δυνάμεων στο Κογκρέσο, δεν φαίνεται να τρέφει αυταπάτες. Η Γερμανία οφείλει να απογαλακτιστεί από τις ΗΠΑ σε αμυντικό, πολιτικό, διπλωματικό και οικονομικό επίπεδο. Με τον Τραμπ ή χωρίς τον Τραμπ. Παρά τη μεταβολή των συσχετισμών στις ΗΠΑ, η Γερμανία γνωρίζει ότι η εξάρτησή της από την Ουάσιγκτον παραμένει το μεγάλο στρατηγικό της πρόβλημα. Το αν διαθέτει τα μέσα, τη βούληση και την αναγκαία ισχύ σε διεθνές επίπεδο για να το πετύχει, είναι το ερώτημα που θα πρέπει να απαντήσει άμεσα η γερμανική κυβέρνηση.
