«…τον δι᾽ ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν
κατελθόντα εκ των ουρανών και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου
και Μαρίας της Παρθένου και ενανθρωπήσαντα»
(Σύμβολο Πίστεως)
Αγαπητοί μου Χριστιανοί Ορθόδοξοι της Γερμανίας!
Ήδη από την παιδική μας ηλικία, από τότε που δειλά-δειλά αρχίζουμε να κατανοούμε τον κόσμο γύρω μας, το νιώθουμε πως η σημερινή μέρα είναι ξεχωριστή. Η θεία Λειτουργία των Χριστουγέννων έχει μια ιδιαίτερη ομορφιά και γι᾽ αυτό συμμετέχουμε σ᾽ αυτήν όλοι· όχι μόνο όσοι διατηρούμε στενό σύνδεσμο με την Εκκλησία μας, αλλά κι όσοι έχουμε επιλέξει μια τυπική σχέση μ᾽ αυτήν, που μας κάνει να θεωρούμε αρκετή την παρουσία μας στην εκκλησιαστική κοινότητα δύο ή τρεις φορές τον χρόνο.
Τολμώ να πω, λοιπόν, πως όλοι μας, τουλάχιστον διαισθανόμαστε τη μοναδικότητα της γέννησης του Χριστού. Στεκόμαστε με δέος μπροστά στον Υιό του Θεού, που για τη δική μας σωτηρία κατεβαίνει από τους ουρανούς και παίρνει σάρκα και οστά από την Παναγία και γίνεται άνθρωπος. Μας συγκλονίζει η ανεπανάληπτη αυτή πρωτοβουλία του Θεού, η οποία μας σώζει αληθινά, ακριβώς διότι είναι κίνηση αγάπης, που στόχο της έχει να μας επανενώσει με την πηγή της αγάπης, την Αγία Τριάδα.
Δέος, θαυμασμός και συγκλονισμός είναι λέξεις, οι οποίες εκφράζουν άριστα τον τρόπο που προσεγγίζουμε το μοναδικό μυστήριο της ενανθρώπησης: να γίνεται ο Θεός άνθρωπος για να ανυψωθεί ο ταλαίπωρος άνθρωπος σε Θεό κατά χάρη. Κι όμως! Θαρρώ πως, ίσως, θα θέλαμε πολλές φορές να κατανοήσουμε το μυστήριο τούτο περισσότερο με τη λογική μας. Θα επιθυμούσαμε να το αναλύσουμε, να το επεξεργαστούμε και να το οικειοποιηθούμε εγκεφαλικά. Είναι όμως δυνατό κάτι τέτοιο; Κι αν ναι, σε τί θα μας ωφελούσε;
Σε ποιά καλούπια χωράει, άραγε, η αγάπη; Ποιός ορισμός της δεν θα ήταν ταυτόχρονα κι ένας τραγικός περιορισμός της στα ασφυκτικά όρια του περιορισμένου με ημερομηνία λήξης νου μας; Αυτή δεν είναι τελικά η ομορφιά της αγάπης, ότι, χωρίς να καταργεί τη λογική, την ξεπερνάει κι ανοίγει τα σύνορα της φθαρτότητάς μας στο αδέσμευτο κι ατελεύτητο της παρουσίας του Θεού;
Η αγάπη είναι ποιότητα συνάμα ερμηνευτή κι ανερμήνευτη. Το βλέπουμε στην ιερή εικόνα κάθε βρέφους που αναπαύεται ασφαλές στην αγκαλιά της μητρικής αγάπης. Αυτή τη σχέση αμοιβαίας εμπιστοσύνης και χαράς, ποιά μηχανήματα θα την καταγράψουν χωρίς να την τραυματίσουν; Σ᾽ αυτήν την αναλογία κινούμαστε και στην πραγματικότητα της κοινωνίας του Θεού με τον άνθρωπο, που ζούμε λατρευτικά μέσα στην Εκκλησία μας. Διότι η πίστη δεν είναι τίποτε άλλο από εμπιστοσύνη· σιγουριά γι᾽ αυτά που ελπίζουμε και βεβαιότητα γι᾽ αυτά που δε βλέπουμε. Πίστη είναι να γέρνουμε πρόθυμα στην πατρική αγκαλιά του Χριστού, με την εμπιστοσύνη πως μόνο αυτή δίνει ασφαλές νόημα στο παρόν μας και δυναμική προοπτική στο μέλλον μας, πέρα από αδυναμίες, λάθη, αρρώστιες κι από τον θάνατο τον ίδιο.
Τη συγκλονιστική τούτη ώρα, όπου Χριστός γεννάται εν Βηθλεέμ τη πόλει, σας καλώ να ανανεώνουμε διαρκώς την εμπιστοσύνη μας στην αγάπη του Θεού και με χαρούμενη καρδιά να μη χάνουμε ευκαιρία ν᾽ αναπαυόμαστε σ᾽ αυτήν την ομορφιά, που μόνη αυτή και καμμιά άλλη σώζει, πραγματικά, τον κόσμο!
Βόννη, Χριστούγεννα 2010
Με πατρική αγάπη,
ο Μητροπολίτης σας
† ο Γερμανίας Αυγουστίνος
