ΣΑΤΙΡΙΖΟΝΤΑΣ.

Γράφει ο Χρήστος Μαλασπίνας.

Τόσους μήνες παραδέρνουμε ανώφελα με τα αφρισμένα κύματα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και ακόμα δεν έχω καταλάβει: Εμείς μπήκαμε σ’ αυτό ή αυτό μας μπήκε, και με το συμπάθιο, δηλαδή;

Υπαρξιακές αγωνίες δεν έχω, αλλά ερωτήματα δημιουργούνται πολλά. Λόγου χάρη, αν μπήκαμε εμείς με τη θέλησή μας, τότε πως έγινε και δεν διαπραγματευτήκαμε τους όρους και τις προϋποθέσεις με τις οποίες μπήκαμε; Έτσι στα κουτουρού είπαμε: άρατε πύλας και εισήλθαμε;;; Καλέ, ούτε ραντεβού στα τυφλά να ήτανε…

Αλλά αν το ΔΝΤ μας «μπήκε», φυσικά «με τους όρους του», τότε πως εκ των υστέρων θα πάμε εμείς να διαπραγματευτούμε σήμερα και, μάλιστα, όπως μας είπατε χθες κ. Παπανδρέου, «θα επιδιώξουμε στις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους της μία <συνολική> και <πραγματική> λύση για την κρίση χρέους»;

Η κότα έκανε το αβγό ή το αβγό την κότα; «Put the kot down» που λέει και η σχετική διαφήμιση της τηλοψίας που πλέον έγινε της … αβλεψίας μιας και δεν βλέπετε έτσι λιβανιστή και δοξαστική που την κατάντησαν οι κρατούντες σήμερον, για να κρύψουν, προφανώς, τις δικές τους πομπές…

Για σταθείτε βρε παιδιά, έτσι για να το καταλάβω: όλα αυτά που τραβάμε, το ζωνάρι της ατέρμονης λιτότητας που σφίξε-σφίξε χώρισε τους εαυτούς μας σε «μας» και στους «άλλους» όπου «εμάς» εννοούμε από τη μέση και πάνω προς το κεφάλι και τους «άλλους» εννοούμε από τη μέση και κάτω προς τα άκρα των άκρων, όλα αυτά που υποφέρουν οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, οι δημόσιοι και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, όλοι οι εργαζόμενοι, οι μισθοί που απόμειναν απολειφάδι, τα δώρα που έβαλαν φτερά και πέταξαν, τα επιδόματα που μοιάζουν με ακρωτηριασμένους τραυματίες πολέμου, όλα αυτά που τα βλέπουμε στον ύπνο μας και σηκώνεται κάγκελο η τρίχα από τον τρόμο, όλα αυτά, ερωτώ, δεν αποβλέπουν σε μία «συνολική» και «πραγματική» λύση της κρίσης του χρέους;

Δηλαδή σε τι αποβλέπουν κύριε πρωθυπουργέ; Σε «πλασματική» λύση; Σαν τους λογαριασμούς που στέλναμε στους συνεταίρους μας; Και μην πείτε ότι και άλλες χώρες το ίδιο έκαναν … Ναι, αλλά εκείνες, τουλάχιστον, δεν καρφώνονταν μόνες τους! Φυλάνε καλά τα άπλυτά τους. Εμείς τα βγάζουμε στη φόρα κι όποιος αντέξει!

Ας είναι. Μία και οψίμως ανακάλυψε, ως φαίνεται, ο κ. Παπανδρέου ότι πολλά θέματα είναι σε διαπραγμάτευση, (οικονομική διακυβέρνηση, σύμφωνο ανταγωνιστικότητας, μηχανισμός και όροι για το χρέος, ευρωομόλογο, φόρος επί των χρηματιστηριακών συναλλαγών) ας ευχηθούμε να είναι μακρύς ο δρόμος για την Ιθάκη … Όχι, σόρρυ, που λένε και στο χωριό μου, λάθος! Ας ευχηθούμε να διαπραγματευτούμε και να μην (ξανα) ξεβρακωθούμε!

Αν και προβλέπω να παθαίνουμε ό,τι και με τους λαθρομετανάστες του Ηπατία. Δεν θα ξέρουμε τι να κάνουμε!

Αυτό πια δεν είναι κυβέρνηση. Οπερέτα είναι. Και, μάλιστα, πολυφωνική. Κάθε υπουργός και το βιολί του! Κάθε βιολί και το δοξάρι του!

Περίεργο, τριήμερο στην Ελλάδα έκανε ο πρωθυπουργός; Αυτό κι αν είναι θαύμα!

Ίσα που προλαβαίνει μία αναδόμηση (που τον θυμήθηκα!) ή έναν ανασχηματισμό. Όχι για εκλογές δεν του βγαίνουν οι μέρες. Σαράντα μέρες προεκλογικό αγώνα; Δηλαδή να μείνει στην Αθήνα σαράντα ολόκληρες μέρες; Αδύνατον.

Ούτε αυτό το διαπραγματεύεται.