Γιάννης Δελόγλου

Γιάννης ΔελόγλουΓράφει ο Γιάννης Δελόγλου
j.deloglou@elliniki-gnomi.eu

Θεσσαλονίκη. Τελικά κύριε Δήμαρχε εμείς μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε. Εκεί που λέω να ασχοληθώ με κάτι άλλο, φαίνεται, ότι κάποιοι θέλουν να τραβήξουν την προσοχή μου. Και να, τα φώτα της προβολής πέφτουν στο πρόσωπό σου. Πώς να γίνει δηλαδή; Είσαι ο πρώτο πολίτης της Συμπρωτεύουσας. Ε, κι εγώ δεν αφήνω χαμένη ευκαιρία. Όχι πως φταίω εγώ, ή τουλάχιστον μόνο εγώ. Λοιπόν, κύριε Δήμαρχε των πολλών υποσχέσεων, ότι δηλαδή θα είσαι και ο πρώτος, και ο καλύτερος, και ο πατριώτης, και ο προοδευτικός, διαπίστωσα ότι συμβαίνει το αντίθετο. Και δεν είναι μια απλή διαπίστωση, ότι δηλαδή γίναμε ρεζίλι των σκυλιών, των σκουπιδιών, των διπλοπαρκαρισμένων αυτοκινήτων, αλλά γίναμε και ρεζίλι και στο σημείο μηδέν. Εκεί δηλαδή που καθόμαστε ή (…σαστε) κάθε μέρα. Εκεί που οι υποσχέσεις για ελευθερία κινήσεων, λόγου και ενημέρωσης θα έπρεπε να έχουν το περιτύλιγμα της πιο γλυκιάς πραλίνας. Αλλά εκεί, κύριε Δήμαρχε, δεν συναντάς ούτε τον «Γιάννο με την Παγώνα», ούτε την ελευθερία (λόγου) με την Ελευθερία τής (α)φιλοξενίας. Δεν συναντάς δυστυχώς ούτε ενημέρωση, ούτε ευκαιρία για ενημέρωση αλλά και ούτε το ελάχιστο. Να παρακολουθήσει κανείς κάτι, για να βγάλει τα συμπεράσματά του. Σε κούρα ίσως. Σεβόμενος τα χρόνια και τον χρόνο σου, θα σου ανοίξω στόμα και καρδιά. Από σεβασμό και συμπάθεια. Αλλά, αυτά να είναι αμοιβαία !.. Όχι βέβαια … κεφάλαια σε μια τόσο ταραγμένη εποχή. Ας μπούμε στο θέμα μας με ειλικρίνεια.

Στο Δημαρχείο έγινε η συνάντηση των πέντε (5) Γερμανών Ευρωβουλευτών με τους δύο (2) Αντιδημάρχους σας. Η πρόσκληση που είχα από το Γερμανικό Προξενείο Θεσσαλονίκης αναφερόταν σε όλο το πρόγραμμα των συναντήσεών τους. Σε καμιά συνάντησή τους δεν μας είπαν ότι απαγορεύεται η είσοδος των δημοσιογράφων. Και ήταν αρκετές. Απεναντίας, είχαμε και την ανάλογη εξυπηρέτηση για στοιχεία που χρειαστήκαμε πριν από κάθε συνάντηση, για φωτογράφηση κατά τη διάρκεια των συναντήσεων και πάει … λέγοντας. Εκεί, όμως, όταν έφτασα ζήτησα, έξω από το Γραφείο σας, να πληροφορηθώ πού θα γινόταν η συνάντηση. Κάποιος συνεργάτης σας, που βγήκε από το Γραφείο σας, ονόματι Κ.Α., μου ανακοίνωσε ότι η συνάντηση θα γίνει χωρίς την παρουσία δημοσιογράφων !.. Καταλαβαίνετε κύριε Δήμαρχε την οργή μου γι’ αυτού του είδους την μεταχείριση. Όταν του είπα ότι η πρόσκληση δεν αναφέρει κάτι τέτοιο, η απάντησή του ήταν και πάλι αρνητική με χαλαρή ευγένεια. Του εξήγησα ότι φιμώνεται η ελευθερία του λόγου κλπ. αλλά τίποτα! Έτσι με την ίδια χαλαρή και παγωμένη ευγένεια αναχώρησα με την καλύτερη των εντυπώσεων για ελευθερία τύπου, σε μια ελεύθερη χώρα, στο σπίτι τού κάθε πολίτη τής πρωτεύουσας του Πολιτισμού (!) Έφυγα σφόδρα πικραμένος γιατί δεν άξιζε για τέτοιους ανθρώπους να καθίσει κανείς.

Εσύ τώρα, κύριε Δήμαρχε, τί λες; Αν ήθελα δεν μπορούσα να μείνω στη συνάντηση; Ε, λοιπόν, αν ήθελα μπορούσα να μείνω. Όχι με νταηλίκια. Δεν είναι του χαρακτήρα μου. Γι’ αυτό άλλωστε έφυγα κατηγορώντας την … κατάντια μας. Αν, κύριε Δήμαρχε, περίμενα στην είσοδο του Δημαρχείου να έρθουν οι Γερμανοί Ευρωβουλευτές και τους εξηγούσα τις «δημοκρατικές σας» αποφάσεις εσείς τί λέτε; δεν θα ήθελαν οι προσκεκλημένοι σας την παρουσία μου, όπως και στις άλλες συναντήσεις; Οι συνεργάτες σας με αυτή τους την ανεμική απόφαση ήθελαν, άραγε, να κρύψουν κάτι από τον τύπο; Έχετε ξανακούσει στη ζωή σας κάτι τέτοιο ή ανάλογο; Η δικαιολογία του σας, κ. Κ.Α., ότι θα βγάλετε δελτίο τύπου καλύπτει την δημοκρατική σας ευαισθησία; Δηλαδή, για να είμαστε καλοί στη δουλειά μας θα πρέπει να γράφουμε ότι θέλουν κάποιοι που τα βλέπουν μόνο ρόδινα; Μήπως τέτοιες συμπεριφορές σάς θυμίζουν άλλες εποχές; Μήπως κάποιοι δεν είδαν την ένδειξη του ημερολογίου και μπερδεύτηκαν στις εκατονταετίες; Λέω μήπως συνονόματε δήμαρχε. Γιατί, αν μάθαιναν οι Γερμανοί επισκέπτες αυτή σας την ενέργεια, να είστε σίγουρος, ότι θα διαπίστωναν την ποιότητα της δημοκρατίας στη χώρα που γεννήθηκε αλλά δεν την σεβάστηκαν αυτοί,που την επικαλούνται για δικούς τους λόγους.