Γράφει ο δημοσιογράφος Βαγγέλης Πάλλας.

Φόβος και πανικός. Όχι του θανάτου ή του μεταφυσικού αγνώστου, αλλά εκείνου που καραδοκεί από τις κρίσιμες ως τις πιο αθώες στιγμές της καθημερινότητάς μας. Και απ’ την άλλη να σου λένε πως βιώνουμε εποχές αποθέωσης της κοινής  λογικής και του εφικτού.

Εκεί που πιάνει την πρώτη του δουλειά  και νομίζει πως σιγά σιγά θα χτίσει μια δική του ζωή, έρχεται το κύμα της οικονομικής κρίσης. Κύμα που κάποιοι ειδήμονες αποφασίζουν, θεωρώντας τα όνειρά του αναγκαία παράπλευρη απώλεια για ένα  στόχο που κανένας δεν τον ρώτησε αν θέλει να τον πετύχει ή να συμμετάσχει στην επίτευξή του.

Πιάνει τα πρώτα του λεφτά και γεμίζει ένα ψυγείο με τα δικά του τρόφιμα. Κι έρχεται  ο φετφάς που λέει,  πως αυτά τα καλούδια είναι χειρότερα και από αργό θάνατο. Μασάει αυτός και μολύνεται όχι μόνο μέσα του, αλλά κι όλοι οι ήπειροι των πεινασμένων  και φοβισμένων υπάρξεων σαν αυτών.

Η μάνα του γέρασε και την θεωρούσαν σοφή, γιατί κάθε ρυτίδα της είναι και μια ιστορία, μικρή  ή μεγάλη, κάθε πανάδα και ρόζος μαρτυρά πως έζησε, έδωσε και πήρε ζωή, για να μπορεί στο τέλος να κάνει ταμείο και να δει πως άξιζε τον κόπο κάθε χαρακιά στο δέρμα. Η γενιά του όμως φοβάται το χρόνο, γιατί της είπαν πως ό,τι  περνάει τα τριάντα θεωρείται ήδη παλιό και χρειάζεται ανακύκλωση.

Το τραπέζι της προγιαγιάς, μαζί με το  κοφτό τραπεζομάντηλο που έχει γράψει  δεκαετίες γιορτών, τσακωμών, γάμων και  θανάτων, είναι πανάκριβα σήμερα, γιατί κατάφεραν να γράψουν την ιστορία τους στο χρόνο, χωρίς να τον φοβούνται. Αντίθετα  επιζητούν το πέρασμά του.

Κι όμως η γενιά του σήμερα φοβάται το χρόνο, γιατί της είπαν πως ο χρόνος την κάνει αναλώσιμη κι όχι σοφή. Κάθε και­νούριο μοντέλο απαιτεί την απόσυρση του παλιού, έστω κι αν το τελευταίο έχει μόνο μια ώρα στη ζωή. Αν προσπαθήσει να αλλάξει τη ρότα του χρόνου, μπορεί να τον πουν τρομοκράτη και να τον σκοτώσει κάποιος Γκουαντόναμο, απ’ αυτά που ζει καθημερινά. Αν συμβιβαστεί, θα έχει το Θάνατο ενός αναλώσιμου.

Δεν είναι η φυσική μοίρα του θνητού απέναντι στο αναπόφευκτο του θανάτου, αλλά η αίσθηση πως ακόμα και τα πιο μι­κρά του όνειρα είναι επικίνδυνα για τον ίδιο και την ανθρωπότητα, αν οι…ανώτε­ροι το αποφασίσουν. Κι οι ανώτεροι δεν είναι μεταφυσικές δυνάμεις, αλλά υπαρ­κτές εξουσίες, από εκείνες που χαμογε­λούν στα ιλουστρασιόν περιοδικά και του τάζουν έναν ανώδυνο θάνατο, αν δεχτεί να ζει μια μικρή ζωή, με τα χέρια δεμένα και τα μάτια τυφλά.