Γράφει ο Σπύρος Νεραϊδιώτης*.
Πάει η κερά-Πηνελόπη έφυγε! Πέταξε σαν την γερακίνα σε άλλους τόπους μακρινούς και αλαργινούς. Έφυγε έτσι όπως ήταν, όπως έζησε μια ολάκερη ζωή. Περήφανη, αγέρωχη, δυνατή σαν λέαινα, ανυποχώρητη στις δυσκολίες της ζωής, σαν γερακίνα, ήταν μια αριστοκράτισσα στην ψυχή και στην καρδιά, με άριστη πνευματική διαύγεια, και πόδι ελαφροπάτητο, παρά τα ογδόντα οχτώ της χρόνια.
Έτσι ήταν από κοπέλα, από γερό σκαρί φκιασμένη, από σόι αρχοντικό, από το «Κοκκιναίικο», και το είχε καμάρι κιόλας, που το έλεγε και καυχιόταν.
Οι αρχιτσελιγκάδες της εποχής εκείνης θέλανε να την κάνουν νύφη στα παιδιά τους, για να κάνουν όπως έλεγαν γερή οικογένεια και να κάνουν προκοπή, έτσι όπως μολογάν οι παλιοί. Γιατί η «Λόπη του Κόκκινου» ήταν γυναίκα πρότυπο, ιδανική για οικογένεια. Και οι παλιοί δεν έκαναν ποτέ λάθος.
Η κερά-Λόπη έκανε μια υπέροχη οικογένεια. Ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος, αυτό που χρειάζεται μια πραγματική οικογένεια. Ήταν μάνα, σύζυγος, αφέντρα του σπιτιού. Δούλεψε σκληρά στη ζωή της για την οικογένεια και να σπουδάξει τα παιδιά της, και τα κατάφερε γι’ αυτό και ήταν περήφανη και καμάρωνε.
Ήταν και στην κοινωνία η κερά-Πηνελόπη καθωσπρέπει, ήταν κοντά στον άνθρωπο, και στις χαρές και στις λύπες, και στις δύσκολες στιγμές μα και στις όμορφες.
Οι άνθρωποι πεθαίνουν μόνο όταν αφήνονται στη λησμονιά του χρόνου. Η Κερά-Πηνελόπη, είναι σαν να μην έφυγε, γιατί είναι μέσα στις καρδιές μας. Είναι η μάνα και η γιαγιά, η αδερφή και η θεια-Λόπη, η γειτόνισσα και η συμπατριώτισσα, η αρχόντισσα και η αριστοκράτισσα. Είναι η κερά-Πηνελόπη, που τώρα κοιμάται.
Καλόν ύπνο, γερακίνα.
*ο Σπύρος Νεραϊδιώτης είναι Χοροδιδάσκαλος, λαογράφος, τηλεοπτικός παραγωγός.
