Μια άνετη πλειοψηφία
Η μέχρι χθες αντιπολίτευση θα διαθέτει, όπως όλα δείχνουν, μια άνετη πλειοψηφία και μάλιστα δύο τρίτων, που κρίνεται απαραίτητη για να αλλάξει στη χώρα όχι μόνο το κλίμα, αλλά και θεσμοί και όργανα που είχε μεταμορφώσει στα μέτρα του ο επί 16 χρόνια πρωθυπουργός. Αυτήν τη φορά δεν έπιασαν τόπο ούτε οι κινδυνολογικές εκκλήσεις του, ούτε οι κατασκευασμένες ειδήσεις, ούτε οι επικλήσεις των εξωτερικών εχθρών, ούτε οι αλλαγές στις περιφέρειες και στο εκλογικό σύστημα. Είναι μια ήττα με «νοκ άουτ» για το καθεστώς Όρμπαν.
Στην κάλπη και οι… παραιτημένοι
Η Ουγγαρία γυρίζει λοιπόν σελίδα και απομένει να φανεί ποιες θα είναι οι πρώτες μολυβιές που θα χαράξει ο νέος πρωθυπουργός, που κατάφερε να συνενώσει την αντιπολίτευση, να φέρει στην κάλπη ακόμα και εκείνους που στο παρελθόν έδειχναν να απέχουν απογοητευμένοι, όπως αποδεικνύει το ρεκόρ συμμετοχής, και να τους δώσει μια προοπτική αλλαγής. Το μεγάλο στοίχημα θα είναι αν θα μπορέσει να κρατήσει συμπαγές αυτό το πολυσυλλεκτικό αντι-Όρμπαν μέτωπο.
«Πήραμε πίσω την πατρίδα μας» είπε ο Μάγκιαρ και ζήτησε ψυχραιμία και καθαρό μυαλό απέναντι σε πιθανές προκλήσεις. Από τη μια, θα πρέπει να προχωρήσει σε γρήγορα συμβολικά βήματα που θα δείχνουν ότι πλέον ένας διαφορετικός αέρας πνέει στη Βουδαπέστη. Από την άλλη, όμως, θα πρέπει να αποφύγει βεβιασμένες κινήσεις που θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν οι μηχανισμοί του καθεστώτος, που φυσικά δεν ξηλώνεται μέσα σε μια νύχτα.
Η μάχη θα δοθεί στο εσωτερικό
Οι Ευρωπαίοι χαίρονται για αυτή την εξέλιξη, αλλά τα κριτήρια με τα οποία ψήφισαν οι Ούγγροι δεν είναι αυτά που προκαλούν τον δικό τους ενθουσιασμό. 16 χρόνια είναι πολλά για οποιαδήποτε εξουσία. Είναι αβάσταχτα για μια εξουσία, που από ένα σημείο και μετά αυτοτροφοδοτούσε τον αυταρχισμό και τη διαφθορά της. Τελικά και τη σήψη της. Οι Ούγγροι προφανώς και επιθυμούν στην πλειοψηφία τους μια φυσιολογική σχέση με την Ευρώπη, αλλά δεν ψήφισαν για να ξεπαγώσουν τα κονδύλια προς την Ουκρανία. Η δημοκρατία στη χώρα θα δυναμώσει μέσα στη χώρα, και όχι με επαίνους από τις Βρυξέλλες.
Και σε πολλά ζητήματα, όπως το μεταναστευτικό ή η αποστολή όπλων προς την Ουκρανία, οι θέσεις του Μάγκιαρ είναι σχεδόν ταυτόσημες με εκείνες του Όρμπαν. Ένας γερμανικός ιστότοπος κατέγραφε γλαφυρά τις επιφυλάξεις ενός Ευρωπαίου διπλωμάτη που χαρακτήριζε τον Μάγκιαρ ως «Όρμπαν, χωρίς τη διαφθορά«.
Μια ήττα του τραμπισμού
Η ήττα του Όρμπαν είναι μια απώλεια για τον Πούτιν που, όπως όλοι εκτιμούν, χάνει τώρα τον πιο σημαντικό του σύμμαχο, σχεδόν «αντιπρόσωπο» μέσα στην ΕΕ. Είναι και μια απόρριψη του τραμπισμού στην Ευρώπη. Αυτό από μόνο του είναι άξιο θαυμασμού. Οι Ούγγροι ψήφισαν ενάντια στις επιταγές των άλλοτε δύο υπερδυνάμεων. Έβγαλαν «κόκκινη κάρτα» και σε όλους αυτούς τους ακροδεξιούς από την υπόλοιπη Ευρώπη που είχαν ανέβει μαζί με τον «Βικτάτορα» τις τελευταίες εβδομάδες στις προεκλογικές εξέδρες.
Αλλά δεν είναι η εξάλειψη αυταρχικών και λαϊκιστικών απόψεων από τον χάρτη. Σχεδόν τέσσερις στους δέκα Ούγγρους ξαναψήφισαν Όρμπαν. Ο τραμπισμός και τα παρακλάδια του, ο εθνολαϊκισμός, δεν έλιωσαν στις φλόγες από τις δάδες που κρατούσαν οι πιο πιστοί οπαδοί του Μάγκιαρ την Κυριακή το βράδυ στις όχθες του Δούναβη. Αποδείχτηκε όμως ότι μια δημοκρατική συσπείρωση μπορεί να υψώσει τείχος απέναντι στο θηρίο. Αυτό είναι ένα καλό προηγούμενο για όλη την Ευρώπη, σε μια χρονιά που μοιάζει να έχει ξεκινήσει όσο πιο ανάποδα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Όμως το θηρίο είναι πάντα ζωντανό και καραδοκεί παντού να σπάσει αυτό το Τείχος Δημοκρατίας που αποφάσισαν τώρα να υψώσουν οι Ούγγροι και έχουν τόση ανάγκη και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης.
