Μαζωνάκης: Ένας θάνατος που μας αφύπνισε

Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη φέρνει στην επιφάνεια μύχιους φόβους, προκαταλήψεις και κοινά μυστικά. Όλα αυτά για τα οποία δεν τολμάμε να μιλήσουμε ανοιχτά.O θάνατος του χαρισματικού και τόσο όμορφα αυθεντικού Γιώργου Μαζωνάκη μας άγγιξε βαθιά. Είτε τον γνωρίζαμε είτε όχι. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι τα τραγούδια του για ορισμένους ταυτίστηκαν με στιγμές προσωπικής ευτυχίας ή απογοήτευσης, αλλά και γιατί μας υπενθύμισε πόσο θνητοί, πόσο εύθραυστοι, πόσο προσωρινοί είμαστε. Άγγιξε κάτι βαθιά υπαρξιακό. Η ευαλωτότητά του μας διαπέρασε. Ο θάνατός του μας τρόμαξε πολύ. Και μας τρόμαξε πολύ γιατί αποκάλυψε με τον πιο απροσδόκητο τρόπο ότι ακόμα και οι πιο λαμπεροί, οι πιο προνομιούχοι δεν μπορούν να γλιτώσουν από την έλλειψη μέτρου και την απληστία που καλλιεργείται συστηματικά μετά τη Μεταπολίτευση σε πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο.

Ήρθαμε αντιμέτωποι με μια αδιανόητη απληστία ανθρώπων που κάποτε έδωσαν τον όρκο του Ιπποκράτη να προστατεύουν την υγεία μας. Κι με έναν ελεγκτικό μηχανισμό που στάθηκε λίγος, ανεπαρκής, κακός. Αλίμονο λοιπόν. Εάν οι πιο επιφανείς και εύρωστοι οικονομικά χάνουν την ζωή τους με αυτόν τον απάνθρωπο και εξοργιστικό τρόπο, τι απομένει για τους υπόλοιπους;

Η ουσία των ουσιών

Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη, αυτού του καλλιτέχνη με το τόσο μοναδικά ιδιαίτερο βλέμμα στην παρουσίαση του λαϊκού τραγουδιού, έφερε στην επιφάνεια όμως και βαθιά ριζωμένες προκαταλήψεις και φοβίες. Το διαδίκτυο και όχι μόνο, βρίθει από ειδήσεις και βίντεο που κάνουν λόγο για προβλήματα με ουσίες και τον εγκλεισμό του στο Δρομοκαΐτειο. Το σημαντικό όμως δεν είναι ο φάκελος της υγείας του. Αυτός είναι αυστηρότατα προσωπικός και για κανένα λόγο δεν μπορεί να γίνεται βορά στον βωμό της «αντικειμενικής ενημέρωσης».

Υπάρχει όμως μια άλλη ουσία, πολύ πιο σημαντική και αυτή πράγματι μας αφορά σαν κοινωνία. Είναι η λειτουργία των δημόσιων δομών ψυχικής υγείας, των δομών που φιλοξενούν τοξικοεξαρτημένους, την αποδυνάμωσή και την απαξίωσή τους από την πολιτεία. Χιλιάδες άνθρωποι αντιμετωπίζουν καθημερινά σχετικά προβλήματα και χρειάζονται αυτές τις δομές ενώ έρχονται ακόμα και σήμερα αντιμέτωποι με το στίγμα των ψυχικών διαταραχών. Γιατί ποιος θα διανοούνταν να χλευάσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κάποιον που κατέφυγε με γαστρορραγία στον Ευαγγελισμό; Κάποιος όμως που καταφεύγει στο Δαφνί ή στο Δρομοκαΐτειο; Άλλο πράγμα ο «τρελός»…

Και τι γίνεται με τους οικείους των τοξικοεξαρτημένων που συχνά μέσα από τη συνεξάρτησή τους ζουν με έναν διαρκή πόνο και καλούνται κάποτε να πάρουν δύσκολες αποφάσεις, όπως ακόμα και αυτήν της ακούσιας νοσηλείας; Κάποιες φορές το πραγματικό ενδιαφέρον ντύνεται με την πιο αδιαπέραστη πανοπλία και μοιάζει ακατανόητο.

Τέλος, ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη μας υπενθύμισε πως η νύχτα δεν κρύβει μόνο διασκέδαση, χορό, γέλια, χαρές και έρωτες. Κρύβει και ουσίες, διάφορες. Κυκλώματα που θησαυρίζουν με τον αργό και βασανιστικό θάνατο των πελατών τους. Ένας θάνατος που κρύβεται καλά πίσω από τη βιτρίνα της καλοπέρασης.

Θέλει λοιπόν και μπορεί η πολιτεία να αντιμετωπίσει στην ουσία τους τα προβλήματα των κυκλωμάτων της νύχτας και της μέρας;

Αντίο ΜαΖώ. Μας συγκίνησες βαθιά, έτσι όπως ξέρουν να κάνουν οι αληθινοί άνθρωποι και καλλιτέχνες.