Σε εκατομμύρια υπολογίζονται σήμερα οι άνεργοι στην Ευρώπη, ενώ στο σύνολό του το ευρωπαϊκό κράτος πρόνοιας βρίσκεται σε αποφασιστική καμπή. Μάλιστα ένα μεγάλο κομμάτι από αυτούς τους ανέργους προσπαθούν να επιβιώσουν με ελάχιστους πόρους ζώντας κυριολεκτικά κάτω από το όριο της φτώχειας.
Παράλληλα οι σύγχρονες τάσεις στην απασχόληση και την κοινωνική προστασία συνίστανται στην αυξημένη ευελιξία στις αγορές εργασίας, με την ελαστικότητα στα ωράρια, τη μείωση του ελάχιστου ημερομισθίου για τους νεώτερους εργαζόμενους, και την απελευθέρωση των κανονισμών για τις προσλήψεις και τις απολύσεις. Πρόκειται για μια κατάσταση, που όπως εκτιμούν οικονομικοί αναλυτές, θα κυριαρχήσει σε όλη την Ευρώπη, όπως έχει γίνει ήδη στη χώρα μας στον ιδιωτικό τομέα, όπου οι συνθήκες θυμίζουν εργασιακό Μεσαίωνα…
Σε όλες όμως αυτές τις αλλαγές η χώρα μας πώς συμπεριφέρεται; Πώς λειτουργεί το κράτος σήμερα στην εποχή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και των δόσεων; Η σημερινή λειτουργία της κοινωνικής διοίκησης στην Ελλάδα συνεχίζει να συνδέεται σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα με τους μηχανισμούς του πελατειακού κράτους.
Η επιδότηση και «βοήθεια» γενικευμένων κατηγοριών ατόμων με αδιαφανή κριτήρια, οι εξυπηρετήσεις των «δικών μας» παιδιών και η προσπάθεια διατήρησης του συστήματος με αποσπασματικά μέτρα εισπρακτικής λογικής, αποτελούν ακόμη και σήμερα βασικά συστατικά στοιχεία λειτουργίας μιας ολόκληρης κοινωνίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα σενάρια που βλέπουν καθημερινά το φως της δημοσιότητας για τις ηγεσίες στις ΔΕΚΟ, όπου τα πρόσωπα ανήκουν σε μεγάλο βαθμό στο στενό κομματικό σωλήνα και των τριών κομμάτων που βρίσκονται στην εξουσία. Απουσιάζουν νέα παιδιά με γνώσεις και κυρίως όρεξη για δουλειά με αξιοκρατικά κριτήρια.
Έτσι, η ελληνική κοινωνική πολιτική βρίσκεται αντιμέτωπη με δομικά προβλήματα όπου ακόμα και σήμερα σε αυτή τη δύσκολη οικονομικά περίοδο, σημειώνονται σημαντικές ελλείψεις στην εναρμόνιση του θεσμικού και οργανωτικού της πλαισίου με τις κοινοτικές ρυθμίσεις.
Το πιο σημαντικό και τραγικό ωστόσο στοιχείο που είδε πρόσφατα και το φως της δημοσιότητας, είναι ότι εμφανίζονται δυστυχώς διοικητικές αδυναμίες και κατά την απορρόφηση των κοινοτικών κοινωνικών πόρων, όσο και από την πλευρά του αρμόδιου Υπουργείου κάτι τέτοιο διαψεύδεται.
Συμπερασματικά οι όποιες μεταρρυθμιστικές προτάσεις που έχουν εκπονηθεί, αν δεν συγκλίνουν στην αναγκαιότητα ριζοσπαστικών αλλαγών στην οργάνωση και τη λειτουργία της κοινωνικής διοίκησης, τότε η ήδη αρνητική κατάσταση θα είναι μη αναστρέψιμη… Και φυσικά η πολυπόθητη ανάπτυξη με τη μεγάλη βοήθεια της τελευταίας δόσης θα μείνει ανεκμετάλλευτη…
