Γράφει ο Μάριος Μιχαηλίδης.
Σήμερα η «Ελληνική Γνώμη» φιλοξενεί κάτι ξεχωριστό. Ένα ποίημα του Σταυρινού Δημητρίου, γραμμένο στα αγγλικά. Πρόκειται για έναν ταλαντούχο έφηβο από την Κύπρο, ο οποίος φοιτά στο πολυπολιτισμικό πρότυπο σχολείο της Λεμεσού ΤΗΕ HERITAGE SCHOOL.
Το ποίημα, όπως διαπιστώνει ο αναγνώστης, υπερβαίνει τα όρια μιας εφηβικής απόπειρας να εκφράσει απλώς και μόνον συναισθήματα ή και να περιγράψει μια κάποια εμπλοκή -πραγματική ή φαντασιακή- σε προσωπικά αδιέξοδα, που είναι και τα συνήθη θέματα των πρωτόλειων ποιημάτων.
Στο συγκεκριμένο ποίημα, προσωπικά αναγνωρίζω ορισμένες πολύ αξιοπρόσεκτες αρετές.
Χαρακτηριστική είναι η λεπτή ευαισθησία, με την οποία, η ακουόμενη πρωτοπρόσωπη φωνή, αφήνει εκλεκτά αποτυπώματα στον ποιητικό λόγο. Ακόμη, πολύ ενδιαφέρον είναι ο αφηγηματικός- “εξομολογητικός” χαρακτήρας ποιήματος καθώς και η εικονοπλασία. Με αυτά τα στοιχεία ο νεαρός ποιητής περιγράφει την προσωπική του πορεία, με την οποία αναζητεί το στίγμα των δικών του οριζόντων.
Horizons
I have a dream.
I see a road uncharted, a path of boundless paths, a sea of dreams to be dreamt I see legion after legion chasing since birth the missing horizon of a round earth Purposelessly, Hopelessly, Oblivious
I enter a forest untravelled, its green transcendence unending
A mystery that blinded the sun, trees diagnosed with acute usefulness Unknowing to their fate of serving our vanity
Each trunk colonising history, each branch walking the afternoon walk of Darwin Continuous uncompromising evolution
Currently shutting down, deserted by us, deserting our health
Busy souls chasing the missing horizon of a round earth
I hear a melody unsung, the grace of the morning wave kissing the sand at dawn A cosmic melody blowing waves in space
Awakening our heart, softening our pain, changing mighty lions into humble cats Healing old, raging wounds
Yet, a melody unsung, falling on the deaf
Chasing the missing horizon of a round earth
I travel to a nebula undetected
I am Tycho Brahe and Johannes Kepler and Galileo Galilei
Exploring every ominous shadow and every unusual reading
Every hue of bright red to light up the grey miseries of life Such beauty, grounded in imagination.
2 “Are we alone”? Never alone; our inner self is our beauty and our wealth Yet legions are lost, spent for the missing horizon of a round earth
I read a book unread; its wisdom far beyond our illusions
Magnifying reality, captivating beauty, spreading our reach
“Who is purposeless”? No man is purposeless
To live is to be curious, a Magellan’s trip that most will not travel
For they see no horizon
I meet a man that hasn’t hope, begging for life’s mercy,
Searching for the one that transforms life
“Look in the mirror”! No, not the mirror
The unbearable painting of life lost, of a boat wrecked in this firth
Lost in the missing horizon of a round Earth
I am the horizon.
Lived in abandoned but glorious forests, sang unsung melodies to the waves
Travelled to nebulas not yet recorded, survived life’s unbearable pain
Read books unopened, smelled the possibilities of even the hopeless and the lost Life, wonderfully warm and cold as frost
I am the maker of horizons. I have the dream.
Stavrinos Demetriou
Oct-Nov 2018
