Της Ράνιας Γάτου
Ποιήτριας, Δοκιμιογράφου, Εικαστικού
Μέσα στην εύθραυστη ισορροπία της ανθρώπινης ύπαρξης, η άνοια αναδύεται σαν μια σκιά που σβήνει αναμνήσεις, μα όχι την ουσία της ψυχής. Όσο η μνήμη χάνεται, η καρδιά παραμένει ένας φάρος ζωής, γεμάτη από ανείπωτες ιστορίες και άσβεστα συναισθήματα. Στην καρδιά αυτής της μάχης στέκεται ο Καθηγητής Κωνσταντίνος Λυκέτσος, προσπαθώντας να διασώσει όχι μόνο τη λογική, αλλά και την αξιοπρέπεια της ύπαρξης. Με το έργο του, ανοίγει έναν δρόμο που γεφυρώνει την επιστήμη με την ανθρωπιά, φωτίζοντας την ελπίδα για όσους παλεύουν στη σιωπή της λήθης.
Η άνοια, μια από τις πλέον απαιτητικές προκλήσεις για τη δημόσια υγεία, δεν είναι απλώς μια ασθένεια της μνήμης, αλλά μια πολυεπίπεδηνευροεκφυλιστική διαταραχή που επηρεάζει σε βάθος την ψυχική υγεία των ασθενών. Καθώς η επιστήμη προχωρά, αποκαλύπτεται ότι οι ψυχιατρικές συνέπειες της άνοιας, όπως η κατάθλιψη, το άγχος, οι ψευδαισθήσεις και η επιθετικότητα, είναι εξίσου καταστροφικές με τη γνωστική φθορά. Στην πρώτη γραμμή αυτής της επιστημονικής έρευνας βρίσκεται ο Καθηγητής Κωνσταντίνος Λυκέτσος, ο οποίος έχει αφιερώσει το έργο του στην κατανόηση και τη διαχείριση των νευροψυχιατρικών συμπτωμάτων της άνοιας. Ο Καθηγητής Λυκέτσος, διακεκριμένος ερευνητής και καθηγητής ψυχιατρικής, έχει εστιάσει την έρευνά του σε μια πιο ολιστική προσέγγιση της νόσου, προσφέροντας νέες διαγνωστικές και θεραπευτικές πρακτικές που φέρνουν πραγματική αλλαγή στη ζωή των ασθενών. Οι έρευνές του επικεντρώνονται στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των ατόμων που πάσχουν από άνοια, αντιμετωπίζοντας τα νευροψυχιατρικά συμπτώματα που συνήθως παραβλέπονται από τις παραδοσιακές θεραπευτικές προσεγγίσεις. Η συμβολή του έγκειται στην ανάπτυξη εξειδικευμένων διαγνωστικών εργαλείων, τα οποία επιτρέπουν την έγκαιρη ανίχνευση αυτών των συμπτωμάτων, δίνοντας τη δυνατότητα για άμεση και στοχευμένη θεραπεία.
Η εξατομικευμένη φροντίδα που προτείνει ο Καθηγητής Λυκέτσος στηρίζεται στη συνεργασία πολλών επιστημονικών κλάδων, όπως η ψυχιατρική, η νευρολογία και η ψυχολογία, ενισχύοντας τη σημασία της ολιστικής θεραπείας. Η αντιμετώπιση της άνοιας δεν αφορά πλέον μόνο την καθυστέρηση της γνωστικής παρακμής, αλλά και τη διαχείριση των ψυχιατρικών διαταραχών που επηρεάζουν σοβαρά την καθημερινότητα των ασθενών. Η προσέγγισή του έχει αναδείξει την κρίσιμη ανάγκη για συνεχή ψυχολογική στήριξη των φροντιστών, καθώς και τη βελτίωση της ψυχικής τους υγείας, αναγνωρίζοντας ότι η δική τους αντοχή είναι θεμελιώδης για την αποτελεσματική φροντίδα των ασθενών. Επιπλέον, το έργο του Καθηγητή Λυκέτσου έχει ανοίξει τον δρόμο για τη χρήση καινοτόμων φαρμακευτικών θεραπειών που στοχεύουν στη μείωση των ψυχιατρικών συμπτωμάτων. Οι έρευνές του έχουν δείξει ότι αυτές οι παρεμβάσεις, σε συνδυασμό με ψυχολογικές και συμπεριφορικές θεραπείες, μπορούν να βελτιώσουν ουσιαστικά την ποιότητα ζωής των ασθενών, προσφέροντάς τους την ευκαιρία να ζήσουν με μεγαλύτερη αξιοπρέπεια και μειωμένο άγχος
Η αναγόρευσή του ως Επίτιμου Διδάκτορα στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας αποτελεί αναγνώριση της καινοτόμου και ανθρωποκεντρικής προσέγγισής του. Ο Καθηγητής Λυκέτσος συνεχίζει να φωτίζει το πεδίο της άνοιας, προσφέροντας ελπίδα όχι μόνο στους ασθενείς, αλλά και στους φροντιστές τους, οι οποίοι αντιμετωπίζουν καθημερινά τις σκληρές προκλήσεις αυτής της νόσου. Το έργο του είναι ένας φάρος για το μέλλον της ψυχιατρικής, διαμορφώνοντας νέες προοπτικές στη θεραπεία της άνοιας, οι οποίες δεν περιορίζονται στην επιβράδυνση της γνωστικής φθοράς, αλλά στοχεύουν στη βελτίωση της ζωής σε κάθε της πτυχή.
Η Σιωπή της Μνήμης
Ποίημα Της Ράνιας Γάτου
Στους διαδρόμους της λήθης,
η μνήμη σκονισμένη, μα εύθραυστη,
σαν το φως που ξεθωριάζει αργά,
μα επιμένει να υπάρξει,
ανάμεσα σε σκιές ξεχασμένων στιγμών.
Και ποιοι είμαστε, αν όχι τα κομμάτια
από πρόσωπα που κάποτε αγγίξαμε,
από φωνές που ξεθωριάζουν;
Μα εκεί, στο βάθος της σιωπής,
ανασαίνει ακόμα η ψυχή μας.
Κάθε βλέμμα μια απόπειρα να κρατηθεί,
κάθε λέξη ένας ψίθυρος από παλιά,
όπου ο χρόνος δεν ρωτά, δεν αναμένει.
Μα μέσα στη σιωπή, η μνήμη γλιστρά,
κι εμείς γαντζωνόμαστε απ’ την τελευταία της σκιά.
Δεν είναι η λήθη που μας πονά,
είναι οι στιγμές που χάθηκαν χωρίς αποχαιρετισμό,
οι λέξεις που ποτέ δεν ειπώθηκαν,
η σιωπή που ξέχασε να μας σώσει.
Κι όμως, η μνήμη μας ψιθυρίζει ακόμα.
Μήπως τελικά, δεν χανόμαστε;
Μήπως η σιωπή είναι η ανάσα
μιας άλλης αρχής,
εκεί όπου η μνήμη,
σβήνει για να ανθίσει ξανά;
Η εικαστική δημιουργία είναι της Ράνιας Γάτου
