Της Ράνιας Γάτου
Ποιήτριας, Δοκιμιογράφου, Εικαστικού
Αφιερώνεται στο Κουνέλι μας τον Πούτιν, τον άξιο φίλο που μας θυμίζει πως η αληθινή δύναμη βρίσκεται στην καρδιά, όχι στην εξωτερική εμφάνιση. Και, παρά το σχήμα του και την τροφή που προτιμά, είναι αυτός που μας διδάσκει τον αληθινό δρόμο της ευγένειας και της ανιδιοτέλειας
Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν κόσμο γεμάτο μαγεία και χρώματα, ζούσε ένας Μολυβένιος Στρατιώτης. Δεν ήταν σαν τους άλλους στρατιώτες που φτιαχνόντουσαν από σίδηρο ή χρυσό, αλλά από ένα μοναδικό υλικό: μολύβι. Ο στρατιώτης ήταν γενναίος και πιστός, αλλά κάτι του έλειπε. Του έλειπε η ζεστασιά της καρδιάς, κάτι που οι άλλοι στρατιώτες είχαν και το οποίο εκείνος ποθούσε βαθιά μέσα του. Πλησίαζαν τα Χριστούγεννα και οι φωτεινές λάμψεις των στολιδιών γέμιζαν το σκοτεινό του δωμάτιο. Μα, τι να το κάνει αυτός ο στρατιώτης; Δεν μπορούσε να αισθανθεί τη ζεστασιά των γιορτών. Έβλεπε τα χριστουγεννιάτικα δέντρα να λάμπουν και τα παιδιά να γελούν, αλλά το μόνο που μπορούσε να αισθανθεί ήταν η ψυχρότητα του μολύβιου κορμιού του. Μια μέρα, καθώς καθόταν μοναχικός, παρατήρησε κάτι που δεν είχε προσέξει ποτέ πριν. Ένα μικρό κουνέλι με γυαλιστερό, χριστουγεννιάτικο γούνινο παλτό είχε μπει στο δωμάτιο και, αντί να τρομάξει από τον στρατιώτη, τον πλησίασε με δισταγμό.
«Ποιος είσαι;» ρώτησε ο στρατιώτης, απορημένος.
Το κουνέλι χαμογέλασε με ένα τρόπο που τον έκανε να αναρωτιέται. «Είμαι το Μαγεμένο Κουνέλι των Χριστουγέννων. Ο Πούτιν. Έχω την ικανότητα να φέρω ζεστασιά και χαρά σε εκείνους που το χρειάζονται. Αλλά εσύ, στρατιώτη μου, φαίνεσαι λυπημένος. Τι σου λείπει;» Ο Μολυβένιος Στρατιώτης κοίταξε το κουνέλι και, για πρώτη φορά, ένιωσε μια μικρή αναταραχή στην καρδιά του. «Μου λείπει η αγάπη και η ζεστασιά. Αν και πάντα ήμουν πιστός και γενναίος, αισθάνομαι σαν να μην έχω ψυχή. Δεν μπορώ να αισθανθώ τα Χριστούγεννα όπως όλοι οι άλλοι.»
Το κουνέλι τον κοίταξε με συμπόνια και είπε: «Αν θέλεις να νιώσεις την αληθινή μαγεία των Χριστουγέννων, πρέπει να βρεις τον δρόμο προς την καρδιά σου. Μόνο τότε θα καταλάβεις την πραγματική έννοια της γιορτής.»
Ο στρατιώτης δεν καταλάβαινε αμέσως. «Πώς θα βρω την καρδιά μου; Εγώ δεν έχω καρδιά!»
Το κουνέλι τού έδωσε έναν φιλικό χτύπημα στον ώμο. «Όλοι έχουμε μια καρδιά, ακόμα και εσύ, στρατιώτη. Αλλά είναι κρυμμένη μέσα στην πίστη και στην αγάπη. Πρέπει να αφήσεις τον φόβο σου και να εμπιστευτείς αυτό που σου λέω.»
«Μα… δεν ξέρω πώς να το κάνω αυτό», είπε ο στρατιώτης με αμφιβολία.
Το κουνέλι χαμογέλασε και του έριξε μια μαγική ματιά. «Μερικές φορές, η μαγεία δεν είναι κάτι που βλέπουμε, αλλά κάτι που αισθανόμαστε. Πάρε τον χρόνο σου, και όταν νιώσεις έτοιμος, θα καταλάβεις.»
Το κουνέλι του άφησε έναν μικρό χρυσό κώνο με γλυκιά σοκολάτα και του είπε: «Αυτό θα σε βοηθήσει να νιώσεις την γλυκύτητα του κόσμου. Μην το αφήσεις να περάσει απαρατήρητο.» Ο στρατιώτης έμεινε μόνος του, αναλογιζόμενος τα λόγια του κουνελιού. Ξαφνικά, με την πρώτη μπουκιά από τα δαχτυλίδια σοκολάτας, κάτι συνέβη. Άρχισε να νιώθει μια αίσθηση ζεστασιάς να απλώνεται μέσα του. Ήταν σαν να αναγεννιόταν, σαν το μολύβι του να γινόταν πιο μαλακό, πιο ανθρώπινο.
Τις επόμενες ημέρες, ο στρατιώτης συνέχισε να ψάχνει την αληθινή έννοια των Χριστουγέννων, μοιράζοντας την αγάπη του με τους άλλους. Άρχισε να βοηθά τα παιδιά γύρω του, να τους αφηγείται ιστορίες γεμάτες γέλιο και ζεστασιά, ενώ ένιωθε την καρδιά του να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Αυτό που έμαθε ήταν απλό αλλά σοφό: η μαγεία των Χριστουγέννων δεν είναι στα στολίδια ή στις λάμψεις, αλλά στις μικρές πράξεις καλοσύνης και αγάπης που προσφέρουμε ο ένας στον άλλον. Όταν ήρθε η παραμονή των Χριστουγέννων, ο στρατιώτης έβαλε το χέρι του στην καρδιά του και κατάλαβε πως για πρώτη φορά δεν ήταν πια μόνος του. Η καρδιά του είχε γεμίσει με αγάπη και ζεστασιά, και ήταν έτοιμος να γιορτάσει την πιο μαγευτική εποχή του χρόνου.
Το κουνέλι είχε δίκιο. Η αληθινή μαγεία ήταν πάντα εκεί, μέσα του, και έπρεπε απλά να το αναγνωρίσει και να το ζήσει.
Η ιστορία του Μολυβένιου Στρατιώτη μάς θυμίζει πως η αληθινή μαγεία των Χριστουγέννων δεν είναι στα εξωτερικά στολίδια, αλλά στην αίσθηση της αγάπης και της καρδιάς μας, που μπορούμε να μοιραστούμε με τους άλλους και να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο, μία πράξη καλοσύνης τη φορά.
Και έτσι, ο Μολυβένιος Στρατιώτης, που κάποτε ένιωθε τη ζωή να κυλάει χωρίς να τον αγγίζει, ανακάλυψε ότι η πραγματική ουσία της ύπαρξής του δεν ήταν το υλικό από το οποίο ήταν φτιαγμένος, αλλά η ικανότητά του να αισθάνεται, να αγαπά και να προσφέρει. Όπως η σοκολάτα που άφησε το μικρό κουνέλι, η οποία έλιωσε αργά και ζέστανε την καρδιά του, έτσι και η ζωή του αποκάλυψε τη γλυκύτητά της μέσα από την απλότητα της αγάπης και της καλοσύνης. Η μαγεία των Χριστουγέννων δεν ήταν απλώς η λάμψη των φωτεινών στολιδιών, ούτε ο θρόισμα των δέντρων που αναστενάζουν από τον άνεμο. Ήταν η αίσθηση της ενότητας, της σύνδεσης που αναδύεται όταν αναγνωρίζουμε την ανθρωπιά στους γύρω μας. Και είναι αυτή η σύνδεση που αναζωογονεί τη σιωπηλή καρδιά, που την καθιστά ικανή να αγαπά και να νιώθει, παρά την ψυχρότητα του κόσμου γύρω της. Η ιστορία του στρατιώτη μας διδάσκει πως η αληθινή δύναμη κρύβεται στη συνειδητοποίηση ότι ο καθένας από εμάς είναι φτιαγμένος από πιο αληθινά υλικά από ό,τι φαίνεται εξωτερικά. Και ίσως, στην αγάπη που δίνουμε, ανακαλύπτουμε και εμείς τον αληθινό μας εαυτό. Γιατί, τελικά, το μόνο που πραγματικά μένει είναι αυτό που αφήνουμε πίσω μας: η ζεστασιά της ψυχής μας, το φως που δώσαμε στους άλλους. Έτσι, η ιστορία αυτή μας καλεί να αναζητήσουμε το φως και τη ζεστασιά μέσα μας, να αναγνωρίσουμε πως η πραγματική μας αξία είναι ανεξάρτητη από την εμφάνιση ή την ύλη, και να καταλάβουμε πως η αληθινή μαγεία είναι η δυνατότητα να αγαπάμε άνευ όρων, να προσφέρουμε απλά και ανιδιοτελώς, και να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι με κάθε πέρασμα του χρόνου. Γιατί, στο τέλος, η ζωή μας είναι μια συνεχής αναζήτηση του φωτός, που πάντα βρίσκεται στην καρδιά του άλλου, και που, όταν το αναγνωρίζουμε, φωτίζει και τη δική μας.
