Εξυπακούεται ότι αυτές οι διακρίσεις οφείλονται κατά κύριο λόγο στην ατομική προσπάθεια και το «βαρύ βιογραφικό» των ίδιων των διακριθέντων. Οφείλονται όμως και στους συσχετισμούς δυνάμεων της εποχής, κατά την οποία η Ελλάδα έδινε το παρών στα ευρωπαϊκά δρώμενα με αξιώσεις ή έστω με αξιοπρέπεια.
Μία επιβράβευση για την Ελλάδα;
Τηρουμένων των αναλογιών μία ανάλογη διάκριση θα ήταν η εκλογή του Κυριάκου Πιερρακάκη στην προεδρία του Eurogroup, αν όλα πάνε καλά στην ψηφοφορία της Πέμπτης. Θεωρητικά η σύγκριση δεν ευσταθεί, καθώς το Eurogroup είναι απλώς ένα άτυπο συντονιστικό όργανο. Ωστόσο, όλοι αντιλαμβάνονται την ιδιαίτερη πολιτική σημασία της θέσης, καθώς μάλιστα η Ευρωζώνη μετεξελίσσεται στον «σκληρό πυρήνα» της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
Υπάρχουν συγκεκριμένα επιχειρήματα που συνηγορούν υπέρ της εκλογής Πιερρακάκη. Για παράδειγμα ότι η Ελλάδα έχει επιτύχει πολλά τα τελευταία χρόνια, τουλάχιστον με βάση τα στατιστικά στοιχεία. Αλλά και ότι ο ίδιος προβάλλει ως προτεραιότητά του την Ένωση Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων (όπως εξηγεί σε πρόσφατη συνέντευξή του στη διευθύντρια του ελληνικού προγράμματος της DW Δήμητρα Κυρανούδη).
Και μάλιστα- σε αντίθεση με άλλους που θεωρητικά στηρίζουν το εγχείρημα, αλλά όλως τυχαίως κάνουν πίσω όταν μία «δική τους» τράπεζα γίνεται στόχος εξαγοράς- ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών φαίνεται να βλέπει θετικά τόσο την ένταξη του Χρηματιστηρίου Αθηνών στην πλατφόρμα Euronext, όσο και μία πιθανή εξαγορά της Alpha Bank από την ιταλική UniCredit.
Μπορεί να υπάρχουν και επιχειρήματα που δεν συνηγορούν υπέρ της εκλογής Πιερρακάκη. Για παράδειγμα ότι δεν έχει προλάβει να δώσει αναλυτικά δείγματα γραφής στο υπουργείο Οικονομικών, που ανέλαβε μόλις τον Μάρτιο. Σε αντίθεση με τον Βέλγο Βίνσεντ βαν Πέτεγκεμ- επίσης υποψήφιο για την προεδρία του Eurogroup- o οποίος συν τοις άλλοις διαθέτει πολυετή εμπειρία ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, επί πρωθυπουργίας Αλεξάντερ ντε Κρο.
Σημαντική η δικτύωση στις Βρυξέλλες
Όπως κι αν έχουν τα πράγματα, ας στηρίξουμε την υποψηφιότητα ενός Έλληνα για μία κορυφαία ευρωπαϊκή θέση, πέρα από κομματικές και ιδεολογικές προτιμήσεις. Αν τυχόν βρεθείτε σε σχετικές συζητήσεις στις Βρυξέλλες, είναι πολύ πιθανόν να ακούσετε πόσο εντατικές σχέσεις δικτύωσης και αλληλοβοήθειας έχουν αναπτύξει μεταξύ τους οι Ιταλοί, για παράδειγμα, και πόσο υστερούν στο πεδίο αυτό οι Έλληνες. Aν εξαιρέσουμε τις κομματικές επετηρίδες, βεβαίως.
Ίσως γιατί, με την ατομιστική νοοτροπία που μας διακρίνει, πολλοί από εμάς έμαθαν να θεωρούν την προσωπική τους εξέλιξη «παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος»: Για να προχωρήσεις εσύ, θα πρέπει να υποχωρήσει κάποιος άλλος. Κι όμως, πολλές φορές συμβαίνει το αντίθετο. Η εξέλιξη του ενός εμπνέει και διευκολύνει την εξέλιξη του άλλου. H στασιμότητα όλων δεν βοηθάει κανέναν.
