Η αναβίωση ενός διεθνούς Μονοπωλίου παραγωγής και διάθεσης τροφίμων, που διασφαλίζει τους πλούσιους και εκμεταλλεύεται τους πτωχούς λαούς του κόσμου.
Επιμέλεια: Ευθύμιος Χατζηϊωάννου.
Από το 2008 και μετά, από τότε, που υπήρξε μια σημαντική διεθνής κρίση στην διαχείριση σταριού, πολλές πλούσιες χώρες, ειδικά από την Μ.Ανατολή και την Ασία έσπευσαν να αγοράσουν σε άλλες χώρες μεγάλες εκτάσεις γης μέσα από μεγάλα consortium εταιρειών, με μόνο σκοπό την ικανότητα να τις καλλιεργούν, να παράγουν και να διαθέτουν κατ’ αποκλειστικότητα σοδειές τροφίμων στους λαούς τους, διασφαλίζοντας χαμηλές τιμές και διαθεσιμότητα για τους υπηκόους τους. Κατά δεύτερο λόγο και μόνον εφ’όσον περισσέψει παραγωγή, να διατίθεται το περίσσευμα ή η β’ ποιότητα της σοδειάς με μεγάλο κέρδος προς άλλες χώρες.
Η Σαουδική Αραβία, η Κίνα, η Ιαπωνία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα είναι μερικές από αυτές τις χώρες, που διαθέτουν διαθέσιμο πλούτο για να επενδύουν στην αγορά μεγάλων καλλιεργήσιμων εκτάσεων σε άλλες χώρες, αλλά και με ανασφάλεια, όσον αφορά την απόκτηση τροφίμων. Οι χώρες, που γίνονται στόχος για την αγορά εδαφών είναι κυρίως οι χώρες, που βρίσκονται σε οικονομική κρίση, αλλά κυριότερα, οι χώρες της Αφρικανικής ηπείρου. 
Αυτό δείχνει μια τάση Μονοπωλίου διάθεσης τροφίμων στο πολύ εγγύς μέλλον από διάφορες μεγάλες εταιρείες, προς τα κράτη με σημαντικές παραμέτρους και περιοριστικούς όρους, ακόμα και αν η παραγωγή γίνεται στο έδαφος των κρατών αυτών.
Η αγορά κτηνοτροφικών μονάδων, εκταρίων γης, λιμανιών και συγκοινωνιών δηλώνει ένα δίκτυο, που θα ξεκινήσει, κατά πάσα πιθανότητα, εντός της επόμενης δεκαετίας, με φόντο την TAFTA (και όχι μόνο).
Η διαδικασία αυτή έχει ήδη αρχίσει να λαμβάνει χώρα και στην Ελλάδα, με την δυνατότητα διάθεσης νερού σε ιδιώτες (βλ. άρδευση) καθώς και την δυνατότητα ελέγχου της
παραγωγής, είτε με οικονομικά κριτήρια , είτε ακόμα και με έλεγχο ποιότητας (βλέπε απαγόρευση φυσικών σπόρων με οδηγία της Ε.Ε.).
Ένα πλάνο στυγνής εκμετάλλευσης των πτωχών λαών
Οι εταιρείες αυτές είναι γνωστές για την διεθνή δράση τους και μεταξύ αυτών βρίσκονται οι Goldman Sachs, Morgan Stanley, BlackRock, και Louis Dreyfus, δηλαδή ονόματα γνωστά, που δραστηριοποιούνται με χρηματοδοτήσεις από κεντρικές τράπεζες κρατών και από το ΔΝΤ!!!
Σύμφωνα με την μεθόδευση και την πρακτική αυτή, αν μια χώρα, όπως είναι η Κίνα ή η Γερμανία, αγοράσουν ή αποκτήσουν δια πλειστηριασμού, λόγω κατασχέσεων από δανειακά χρέη, το 80% των ελαιοπαραγωγικών κτημάτων της χώρας μας, τότε η Ελλάδα θα έχει μεν παραγωγή ελαιολάδου (το καλύτερο ποιοτικά ελαιόλαδο παγκοσμίως), αλλά το διαθέσιμο προϊόν θα δίδεται πρώτα στις χώρες και τους λαούς τους, που θα είναι οι “ιδιοκτήτες” και μετά, εφ’όσον περισσεύει, θα παρέχεται το περίσσευμα αυτό στους ιθαγενείς παραγωγούς και μάλιστα με το ενδεχόμενο να διατίθεται σε αυτούς, όχι μόνο σε υψηλότερη τιμή αλλά και σε χαμηλότερη ποιότητα!!!
Το παραπάνω πλάνο στυγνής εκμετάλλευσης των πτωχών και υπερχρεωμένων κρατών και λαών, που ονομάζεται “Μοντέρνα έκδοση Αποικιοκρατίας”, έχει ήδη ξεσηκώσει έντονες αντιδράσεις σε πολλές χώρες του εξωτερικού, μετά από τις αποκαλύψεις σε ΜΜΕ, ότι έχουν δρομολογηθεί συμφωνίες δισσεκατομυρίων ευρώ μεταξύ χωρών και ότι ωθείται ένα νομικό πλάνο σε διεθνές επίπεδο και δίκαιο, για να δημιουργηθεί το κατάλληλο πλαίσιο διάθεσης των παραπάνω τροφίμων, όπως επίσης του διαθέσιμου νερού καθώς και των φυσικών σπόρων, που δεν επιτρέπεται κανείς πλέον να διαθέτει στην αγορά, πλην των Αρχών.
