Παράταση έκθεσης – Φωτογραφίες του Θεόφιλου Προδρόμου από έναν κόσμο οριστικά χαμένο στο Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης του ΜΙΕΤ (Βίλα Καπαντζή, Βασιλίσσης Όλγας 108).
Λόγω της μεγάλης επισκεψιμότητας (στους δύο μήνες ξεπέρασε τα 3.500 άτομα), παρατείνεται έως και την Κυριακή 17 Μαΐου 2015 η έκθεση «Χαίρε, ω φιλτάτη Συρία! φωτογραφίες του Θεόφιλου Προδρόμου από έναν κόσμο οριστικά χαμένο» που παρουσιάζεται στο Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης του ΜΙΕΤ (Βίλα Καπαντζή, Βασιλίσσης Όλγας 108), σε συνεργασία με το Αρχείο της Πολιτιστικής Εταιρείας Πανόραμα.
Η έκθεση λειτουργεί με το εξής ωράριο: Τρίτη 9:00-16:00, Τετάρτη & Πέμπτη 14:00-21:00, Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή 10:00-18:00 (Δευτέρα κλειστά), με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.
Τις ημέρες των εορτών του Πάσχα η έκθεση θα παραμείνει κλειστή από Μ. Πέμπτη 9 Απριλίου 2015 έως και Τρίτη της Διακαινησίμου 14 Απριλίου 2015.
Ξεναγήσεις στην έκθεση θα συνεχίσουν να πραγματοποιούνται κάθε Κυριακή στις 11:00. Παράλληλα συνεχίζονται και οι ξεναγήσεις σχολείων και οργανωμένων ομάδων. Για ομαδικές επισκέψεις παρακαλούμε να προηγείται συνεννόηση με το ΜΙΕΤ, στα τηλέφωνα 2310 295 170 και 2310 295 171 τις καθημερινές 10.00-14.00.
Επανάληψη της διάλεξης της ομότιμης καθηγήτριας Αρχαιολογίας του ΑΠΘ Γιώτας Ασημακοπούλου-Ατζακά, με θέμα:
«Τα ψηφιδωτά δάπεδα της Συρίας»
θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 13 Μαΐου 2015, ώρα 19:15 στο Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης του ΜΙΕΤ (Βίλα Καπαντζή).
Διάρκεια: περίπου 2 ώρες.
Στο σύνολο των έργων που έχουν διασωθεί στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, τα ψηφιδωτά δάπεδα της Συρίας συμπεριλαμβάνονται στα υψηλότερα δείγματα αυτού του είδους διακόσμησης, τόσο από εικονογραφική όσο και από καλλιτεχνική άποψη.
Στην ομιλία θα γίνει προσπάθεια να δοθεί ένα γενικό και συνοπτικό σχήμα της τέχνης των αρχαίων συριακών ψηφιδωτών στη διάρκεια των αιώνων της ακμής τους. Αρχίζοντας από τη στροφή του 1ου προς τον 2ο αιώνα μ.Χ., θα παρουσιαστούν, με τη βοήθεια πλούσιου εποπτικού υλικού, τα σημαντικότερα έργα από την εποχή αυτή έως τα τέλη της Ύστερης Αρχαιότητας.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ
Η Συρία, που υπήρξε κοιτίδα μεγάλων πολιτισμών, βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με το φάσμα της ολοκληρωτικής καταστροφής. Με τον φακό του Θεόφιλου Προδρόμου και τα κείμενα της ιστορικού Μαριάννας Κορομηλά ξεδιπλώνεται ένας ευγενικός κόσμος, βαθειά πολιτισμένος και ιδιαίτερα οικείος στην ιστορική μνήμη του ελληνισμού. Στόχος είναι να κινητοποιηθούν οι μηχανισμοί της μνήμης, ανακαλώντας όχι μόνο τα χίλια χρόνια της ελληνιστικής, ελληνορωμαϊκής και βυζαντινής ιστορίας του τόπου (333 π.Χ. έως 636 μ.Χ.), αλλά επίσης τους δεσμούς και τις επιρροές μεταξύ ελληνικού και συριακού πολιτισμού από την εποχή του Χαλκού έως σήμερα. Αν και παρακολουθούμε από κοντά την τραγωδία που εξελίσσεται στη Μέση Ανατολή, το δράμα εκατομμυρίων ανθρώπων, την καταστροφή και τη λεηλασία σημαντικότατων μνημείων, η έκθεση είναι καθαρά πολιτιστική, δίχως αναφορές στα πρόσφατα γεγονότα. Το μέγεθος της τραγωδίας αποκτά τις ασύλληπτες διαστάσεις του όταν έρθει κανείς σε επαφή ακόμη και με τα πολιτιστικά μόνο μεγέθη.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΜΕΛΗΤΡΙΑ
Για να ξαναζήσουμε και να μοιραστούμε τα βιώματά μας. Για να μην χάσουμε τη Συρία από τα μάτια μας. Για να μείνει αυτή η μεγάλη πολιτιστική κοιτίδα στη μνήμη μας και η δική μας μνήμη να γίνει κτήμα όλων.
Εδώ και καιρό, ετοιμάζουμε αυτό το μεγάλο φωτογραφικό οδοιπορικό για τη χώρα που είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε. Μία έκθεση αφιερωμένη στον ύψιστο πολιτισμό και την ύψιστη ευγένεια των εξαιρετικών ανθρώπων που είχαμε την τύχη να συναντήσουμε. Για όλα αυτά που είδαμε, που μάθαμε, που νιώσαμε, που αγαπήσαμε. Για όλα αυτά που δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι χάνονται, χάθηκαν, με αυτόν τον αποτρόπαιο τρόπο.
Για όλα όσα μας ξάφνιαζαν και μας γοήτευαν, ξαναφέρνοντας λησμονημένες εικόνες κι ακούσματα, αισθήσεις και αισθήματα, γεύσεις και μυρωδιές από το παρελθόν.
Για τους αλιείς της πορφύρας και τους εμπόρους της Φοινίκης. Για τους Βεδουίνους, τους Δρούζους και τους Κούρδους που ζούνε μέσα στους αρχαίους ερειπιώνες. Για τα δεκάδες ακατοίκητα βυζαντινά χωριά. Για τις χρυσές ψηφίδες στο Μεγάλο Τζαμί της Δαμασκού και την ανεμοθύελλα στα ερείπια της Ντούρας Ευρωπού (εκείνο το απριλιάτικο απομεσήμερο του 1999). Για τα απογεύματα στον Συμεών τον Στυλίτη, όταν κοκκινίζουν οι πέτρες, τις δύσεις στην έρημο, τις βραδιές στον Ευφράτη, τα χρυσαφένια ξημερώματα στην Παλμύρα.
Για τις μητροπόλεις των πέντε χριστιανικών δογμάτων στο Χαλέπι και τις παραδεισένιες αυλές με τα γιασεμιά και τις λεμονιές πίσω από τους μαντρότοιχους των γέρικων σπιτιών. Για τον Ρωμανό τον Μελωδό και τον Εφραίμ τον Σύρο. Για τον Χάννα Μανσούρ, που εμείς τον είπαμε Ιωάννη Δαμασκηνό. Για τους Σελευκίδες και τους Ομεγιάδες. Για το παλαίφατο Πατριαρχείο Αντιοχείας, από αιώνες τώρα στην Δαμασκό. Για τους γραφείς της προϊστορικής Ουγκαρίτ, που κατασκεύασαν το πρώτο αλφάβητο στον κόσμο, αυτό που ταξίδεψε ως το Αιγαίο. Για τον Καβάφη, που μας κρατούσε παντού συντροφιά.
