Ποντιακός Ελληνισμός Γερμανίας.
„In dieser Stunde gedenken wir der Angehörigen des armenischen Volkes, die vor einem Jahrhundert zu Hunderttausenden Opfer von geplanten und systematischen Mordaktionen geworden sind…Diese geplante und kalkulierte verbrecherische Tat traf die Armenier aus einem einzigen Grund: weil sie Armenier waren. Ähnliches traf ihre Leidensgenossen, die Assyrer oder Aramäer und die Pontos-Griechen.“ Bundespräsident Joachim Gauck am 23.4.2015 im Berliner Dom
Όταν στις 23.4.2015 ο Πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Γερμανίας Γιόαχιμ Γκάουκ σε πανηγυρική ομιλία του μετά το πέρας της οικουμενικής θείας λειτουργίας στον καθεδρικό ναό στο Βερολίνο ανέφερε μαζί με την Γενοκτονία των Αρμενίων και αυτήν των Αραμαίων, Ασσυρίων και Ποντίων Ελλήνων όλοι μας χειροκροτήσαμε ενδόμυχα το θάρρος και την τόλμη του γερμανού πολιτικού και αναθαρρήσαμε. Ο γερμανικός πολιτικός κόσμος μέχρι τότε δεν μας είχε συνηθίσει σε τέτοιου είδους κριτικές αναφορές απέναντι στους γείτονές μας.
Όλες οι εκδηλώσεις το 2015, από την παραπάνω οικουμενική λειτουργία μέχρι την ειδική συνεδρίαση του Μπούντεσταγκ για το Αρμενικό το 2016 ήταν το αποτέλεσμα ενεργειών μίας χούφτας Γερμανών αρμενικής καταγωγής που συντονισμένα και με συγκεκριμένο πρόγραμμα και χρονοδιάγραμμα πέτυχαν να αναδειχθεί η Γενοκτονία των Αρμενίων κεντρικό θέμα της πολιτικής συζήτησης του τόπου.
Ο Ποντιακός Ελληνισμός της Γερμανίας, πολύ μεγαλύτερος σε αριθμό από αυτόν των περίπου 50.000 αρμενικής καταγωγής Γερμανών και πολλάκις καλλίτερα και δυναμικότερα οργανωμένος σε όλην την Γερμανία, θα έπρεπε κανονικά να παραδειγματιστεί από τα παραπάνω, να έλθει σε επαφή με τους συντονιστές/διοργανωτές των εορτασμών της 100ης επετείου της Αρμενικής Γενοκτονίας και να θέσει το δικό του χρονοδιάγραμμα και πρόγραμμα διεκδίκησης της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ποντίων. Πόσω μάλλον που για λόγους στρατηγικής το Μπούντεσταγκ το 2015 ανέβαλε το ψήφισμα για το επόμενο έτος, ώστε να υπάρξει ομόφωνο κείμενο που θα τύχει της θετικής ψήφου όλων των κομμάτων. Ο Ποντιακός Ελληνισμός είχε έτσι έναν ολόκληρο χρόνο καιρό να προετοιμασθεί γερά.
Τί έγινε όμως στο ενδιάμεσο; Ποιές ήσαν οι πρωτοβουλίες, οι επαφές, οι δικτυώσεις, η αναζήτηση συνεργειών και συνεργασιών με τους φορείς του Ελληνισμού στην Γερμανία και τους φιλικά προς τον Ελληνισμό προσκείμενους φορείς της γερμανικής πολιτικής, διπλωματίας και των ΜΜΕ; Εκτός από μία επιστημονική ημερίδα στο Βερολίνο με περιορισμένη εμβέλεια και ανύπαρκτη αναφορά στα γερμανικά ΜΜΕ δεν υπήρξε κάτι σοβαρό που να έπεσε στην αντίληψή μας. Οι λόγοι; Ας τους αναζητήσουν όποιοι ασχολούνται με το θέμα αποκλειστικά εθνοκεντρικά και μόνον για τις φανφάρες. Όποιος όμως επιθυμεί την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων από την επίσημη Γερμανία και αναγράφει το θέμα στην σημαία του έχει την ηθική και εθνική υποχρέωση να ασχοληθεί με αυτό σοβαρά, ενωτικά, οργανωμένα, συντονισμένα και με συνέπεια. Οι ηγεσίες του Ποντιακού Ελληνισμού στην Γερμανία και με το μήνυμα του λόγου του Γερμανού Προέδρου στην φαρέτρα τους έπρεπε να είχαν λάβει τα απαραίτητα μέτρα. Η αναφορά του Προέδρου Γκάουκ έπρεπε να γίνει σήμα κατατεθέν και σύμβολο μίας παγγερμανικής εκστρατείας ενημέρωσης πολιτικών και δημοσιογράφων. Ο κάθε ποντιακός σύλλογος, εκτός των χορών και των πανηγυριών, έπρεπε να αναλάβει να δημιουργήσει επαφές με τους τοπικούς ομοσπονδιακούς βουλευτές και δημοσιογράφους και να διεκδικήσει από την πολιτική την αναφορά της Γενοκτονίας των Ποντίων στο κείμενο του μελλοντικού ψηφίσματος του Μπούντεσταγκ ακριβώς όπως το έκανε ο Πρόεδρος Γκάουκ. Αλλά φευ! Πού τέτοια τύχη!
Έτσι έφθασε η ημέρα της απόφασης στο Μπούντεσταγκ και βλέπουμε ένα κείμενο στο οποίο αναφέρονται μεν οι χριστιανικοί πληθυσμοί που ξεριζώθηκαν, βασανίστηκαν και σφαγιάστηκαν από το κράτος των Οθωμανών κατονομάζοντας Αρμενίους, Αραμαίους, Ασσύριους και Χαλδαίους….αλλά όχι τους Ποντίους. Πολλοί ερμήνευσαν αυτήν την παράλειψη σαν χειρονομία της γερμανικής πολιτικής προς την Τουρκία με σκοπό να μην εξαγριώσουν ακόμη περισσότερο τον Ερντογάν, εκμεταλλευόμενοι συγχρόνως την αδυναμία παρουσίας και πίεσης των ποντιακών οργανώσεων την συγκεκριμένη ιστορική στιγμή. Μία ιστορική στιγμή η οποία όμως θα αργήσει πολύ να επανεμφανισθεί και δικαίωσε έτσι δυστυχώς όσους πίεζαν προς την ποντιακή πλευρά να εκμεταλλευθεί την συγκυρία και να θέσει το θέμα άμεσα επί τάπητος. Κρίμα! ΦΓΚ
«Ξηρανθήτω ημίν ο λάρυγξ εάν επιλαθώμεθά σου ω Πάτριος Ποντία γη» (Λεωνίδας Ιασονίδης)
