Apostolis Zois

Το ιταλικό κυβερνών κόμμα κινδυνεύει με διάσπαση. Ο Μ. Ρέντσι ζητά να συγκληθεί έκτακτο συνέδριο μέχρι τον Aπρίλιο. To Σαββατοκύριακο αναμένεται να παραιτηθεί από επικεφαλής για να επιταχύνει την σχετική διαδικασία.Μετά την ήττα στο δημοψήφισμα για την μεταρρύθμιση του Συντάγματος τον περασμένο Δεκέμβριο ο πρώην πρωθυπουργός και επικεφαλής του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος Ματέο Ρέντσι προσπαθεί να περάσει στην αντεπίθεση. Να δείξει ότι συνεχίζει να ελέγχει το κόμμα, και ότι μπορεί, κατά συνέπεια, να επιστρέψει στην πρωθυπουργία. Οι βουλευτικές εκλογές είναι όλο και πιο πιθανό να γίνουν τον Οκτώβριο- ή και αργότερα- και όχι τον Ιούνιο, όπως πολλοί πίστευαν μέχρι πρόσφατα. Δεν το ζητά, πλέον, μόνον ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, της «Φόρτσα Ιτάλια», αλλά και ο ιδρυτής της «Συμμαχίας της Ελιάς», Ρομάνο Πρόντι. Σχεδόν βέβαιη η επανεκλογή του Μ. Ρέντσι Στο μεταξύ, ο Ματέο Ρέντσι θέλει να παραμείνει στο προσκήνιο και να καθορίσει το μέλλον των «Δημοκρατικών». Η αριστερή μειοψηφία του κόμματος, όμως, κάνει σαφή αναφορά σε κίνδυνο διάσπασης. «Η διάσπαση αυτή υπάρχει ήδη στους ψηφοφόρους μας», λέει ο πρώην γραμματέας, Πιερλουίτζι Μπερσάνι. Η αναφορά του είναι, κυρίως, στους απογοητευμένους, εκείνους ψηφοφόρους που έχουν πάψει να προσέρχονται στις κάλπες, και σε όσους επιλέγουν να στηρίξουν το κίνημα Πέντε Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο. Σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, παράλληλα, ο πρώην πρωθυπουργός Μάσσιμο Ντ΄Αλέμα ετοιμάζεται να κατέβει, στις επόμενες εκλογές, με δικό του αυτόνομο ψηφοδέλτιο και να προχωρήσει, στην συνέχεια, και σε συγκρότηση κόμματος. Η εμμονή, δηλαδή, του Ρέντσι, σε μια κεντρώα γραμμή, στην απόρριψη μιας πιο συλλογικής διοίκησης, και στην απομάκρυνση από τις αριστερές ρίζες των «Δημοκρατικών», oδήγησε το κόμμα ένα βήμα πριν την επίσημη διάσπαση. Στο συνέδριο θα επανεκλεγεί -πιθανότατα- γραμματέας, αλλά κινδυνεύει να χάσει μεγάλο αριθμό στελεχών και ψηφοφόρων. Αθανασία Συγγελλάκη, Ρώμη

Επιβεβαιωμένος αισθάνεται ο υπ. Εξωτερικών της Αυστρίας Κουρτς για την πρωτοβουλία του να κλείσει ο βαλκανικός διάδρομος. Θεωρεί ότι η Ελλάδα δεν επλήγη περισσότερο από άλλες χώρες. "Η Τουρκία δεν έχει θέση στην ΕΕ".Ήρθε στον τόπο όπου πριν από ένα χρόνο χιλιάδες πρόσφυγες περνούσαν καθημερινά για να φτάσουν στη χώρα του και από εκεί βορειότερα. Σήμερα η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην Ελλάδα και την ΠΓΔΜ έχει κλείσει με ένα συρμάτινο τείχος. Ο άνθρωπος που οργάνωσε το κλείσιμο της λεγόμενης βαλκανικής οδού, υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας, Ζεμπάστιαν Κουρτς, ήρθε στη Γευγελή για να δει τη νέα κατάσταση περιτριγυρισμένος από τηλεοπτικές κάμερες, δημοσιογράφους και μεθοριοφύλακες. «Η ροή από τη Μεσόγειο συνεχίζεται» Αν και για τη στάση του επικρίθηκε τότε από τη γερμανική κυβέρνηση, σήμερα ο επικεφαλής της αυστριακής διπλωματίας αισθάνεται επιβεβαιωμένος και ζητά τη λήψη ακόμη πιο αυστηρών μέτρων και για άλλους δρόμους προσφυγικών ροών, όπως μέσω της Μεσογείου. Μιλώντας στη γερμανική εφημερίδα Die Welt εκφράζει την ικανοποίησή του για το γεγονός ότι τους τελευταίους 4 μήνες ήρθαν τόσοι, όσοι πριν ένα χρόνο σε μια ημέρα. «Αλλά η πολιτική της διέλευσης προσφύγων συνεχίζεται μέσω της Μεσογείου προς την Ιταλία, όπου το 2016 αυξήθηκε κατά 20% ο αριθμός των προσφύγων σε σχέση με το 2015». Για τη συμφωνία της ΕΕ με την Τουρκία ο Κουρτς είναι της άποψης ότι λειτουργεί μερικώς γιατί «δεν λειτουργεί η διαδικασία επανεισδοχής των προσφύγων από την Ελλάδα στην Τουρκία, κάτι όμως που δεν είναι δραματικό δεδομένου ότι λόγω του ότι η βαλκανική οδός παραμένει κλειστή, δεν έρχονται πρόσφυγες προς την Ελλάδα». Ο γερμανός δημοσιογράφος θίγει το πρόβλημα των προσφύγων που κάτω από άθλιες συνθήκες διαμονής περιμένουν στην Ελλάδα και την Ιταλία την επαναπροώθησή τους σε άλλες χώρες της ΕΕ, όπως έχει συμφωνηθεί στην ΕΕ. «Είναι άδικο για χώρες όπως η Αυστρία, οι οποίες σε σχέση με την αναλογία πληθυσμού έχουν δεχθεί περισσότερους πρόσφυγες από ότι η Ελλάδα και η Ιταλία, να πάρουν ξαφνικά κι άλλους», παρατηρεί ο Ζεμπάστιαν Κουρτς. «Η Ιταλία και η Ελλάδα δεν υπήρξαν ποτέ χώρες που επλήγησαν περισσότερο από το προσφυγικό κύμα». Στην ερώτηση τι θα πρέπει να γίνουν οι πρόσφυγες στην Ελλάδα, ο Κουρτς έχει έτοιμη την απάντηση: «Να γυρίσουν πίσω, στην Τουρκία, στις χώρες από όπου ήρθαν ή σε ασφαλή κέντρα ασύλου εκτός ΕΕ» κάνοντας αναφορά στο Λίβανο, την Τυνησία ή ακόμη και τη Γεωργία . «Η Τουρκία δεν έχει θέση στην Ευρώπη» Ο αυστριακός υπουργός Εξωτερικών στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα για το πώς θεωρεί ότι πρέπει να είναι η πολιτική της ΕΕ στο προσφυγικό επικαλούμενος το αυστραλιανό πρότυπο. «Όποιος ξεκινά από τη χώρα του και θέλει να περάσει τα σύνορα παράνομα, θα ανακόπτεται στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ και θα επιστρέφει είτε οικειοθελώς, είτε αναγκαστικά σε τρίτες χώρες ή στη χώρα από όπου ήρθε. Μόνο έτσι θα ανακοπεί η μαζική παράνομη μετανάστευση. Διότι η πλειοψηφία τους δεν αναζητεί μόνο ασφάλεια στην Λαμπεντούζα ή τη Λέσβο, αλλά και μια καλύτερη ζωή στην Αυστρία, τη Γερμανία ή τη Σουηδία, ανθρώπινα κατανοητό, αλλά ανέφικτο στην πράξη». Για τις σχέσεις της ΕΕ με την Τουρκία, ο Ζεμπάστιαν Κουρτς είναι προσεκτικός. Υποστηρίζει ότι υπό τις νυν συνθήκες λήψεις αποφάσεων στην ΕΕ και τις οικονομικές επιβαρύνσεις των οικονομικά ισχυρώς χωρών εμφανίζεται προβληματικό το ενδεχόμενο ένταξης χώρας με ένα τέτοιο μεγέθος και σημειώνει ότι τελευταία η χώρα έχει απομακρυνθεί από τις ευρωπαϊκές αξίες με τις μαζικές συλλήψεις πολιτικών και δημοσιογράφων. «Πρόκειται για μια αρνητική εξέλιξη που δεν προσφέρει τις προϋποθέσεις για τη συνέχιση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Είναι η απαραίτητη αντίδραση για όσα διαδραματίζονται στην Τουρκία. Όλα τα άλλα θα έδιναν ένα λάθος μήνυμα». Επιδιώκει η Αυστρία κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας; τον ρωτά ο δημοσιογράφος της Welt. «Δεν χρειαζόμαστε ούτε ωραιοποίηση της κατάστασης, αλλά ούτε υπερβολές στις αντιδράσεις μας», απαντά. «Πρέπει να γίνει σαφές ότι μια τέτοια Τουρκία δεν έχει θέση στην ΕΕ». Ο Κουρτς ζητά να μειωθεί το ανώτατο όριο όσων ζητούν άσυλο στη χώρα του, που βρίσκεται σήμερα στου 37.500. «Αυτό το ανώτατο όριο αποφασίστηκε τη χρονιά της κρίσης, το 2015, όταν ήρθαν στις Αυστρία 90.000 άνθρωποι. Πρέπει να πούμε καθαρά ότι δεν μπορούμε να δεχόμαστε ανθρώπους χωρίς όριο, αλλά αυτο έχει νόημα μόνο όταν το ανώτατο όριο δεν είναι τόσο υψηλό». Ειρήνη Αναστασοπούλου

Το κόμμα του ακροδεξιού Γκερτ Βίλντερς ενδέχεται να βγει πρώτο σε έδρες στις προσεχείς ολλανδικές εκλογές. Η γενέτειρά του, το επαρχιακό Λίμπουργκ είναι μια πολυπολιτισμική πόλη. Ποιοι τελικά είναι οι υποστηρικτές του;Στην επαρχιακή πόλη Λίμπουργκ της Ολλανδίας όλοι γνωρίζουν από παιδί τον Γκερτ Βίλντερς, τον ηγέτη του ακροδεξιού, ισλαμοφοβικού «Κόμματος για την Ελευθερία». Γνωστοί από παλιά θυμούνται ακόμη ότι ο μικρός Γκερτ είχε πέσει πολλές φορές θύμα ρατσιστικών σχολίων επειδή η μητέρα του καταγόταν από την Ινδονησία. Σήμερα ο ίδιος τάσσεται παραδόξως κατά των ξένων. Στη γενέτειρά του, παρά τα όσα θα πίστευε κανείς, οι υποστηρικτές του αποτελούν εξαίρεση. Ο Ματέους, παιδικός φίλος του, είναι ένας από αυτούς. «Να ξανακλείσουμε τα σύνορά μας ώστε να μην έρθουν άλλοι ξένοι. Ούτως ή άλλως εδώ έρχονται οικονομικοί μετανάστες», λέει ο ίδιος εκφράζοντας τη στήριξή του στο κόμμα του Βίλντερς. Στο Λίμπουργκ οι λευκοί Ολλανδοί σπανίζουν. Στους δρόμους βλέπει κανείς κυρίως άνδρες αφρικανικής ή ασιατικής καταγωγής και γυναίκες με μαντίλες. Ο Ματέους κατηγορεί ιδίως τους Μαροκινούς για επιθέσεις σε ηλικιωμένους και δε διστάζει να παραδεχθεί ότι πιστεύει την προπαγάνδα του ισλαμοφοβικού κόμματος. Μάλιστα λέει ευθαρσώς ότι θα ένιωθε πιο ασφαλής αν τα σύνορα με τη Γερμανία και το Βέλγιο ήταν κλειστά. Είναι επίσης κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την οποία θεωρεί υπεύθυνη για την κρίση και την ανεργία στην Ολλανδία, ενώ θεωρεί επίσης ότι η επιστροφή στο ολλανδικό φιορίνι θα ήταν η καλύτερη λύση για τη χώρα. «Όχι άλλα χρήματα για την Ελλάδα» Απόψεις σαν αυτές του Ματέους δεν ακούγονται συχνά στην περιοχή του Λίμπουργκ. Οι ξένοι υπήκοοι αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία. Ωστόσο το «Κόμμα για την Ελευθερία » έχει εδώ ως εκπρόσωπο έναν από τους πιο κοντινούς ανθρώπους του Βίλντερς, τον οποίο πολλοί θεωρούν πιστό αντίγραφό του. Ο Ρόμπερτ Χάουσμαν έχει ήδη εκλεγεί στο τοπικό κοινοβούλιο του Λίμπουργκ και έχει μεγάλες πιθανότητες στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές του Μαρτίου να κερδίσει μια κοινοβουλευτική έδρα στο ολλανδικό κοινοβούλιο της Χάγης. «Θέλουμε την κυριαρχία μας πίσω» είναι το μότο του, όπως και το «Όχι άλλα χρήματα για την Ελλάδα». Είναι προφανώς κατά των μεταναστών και τάσσεται υπέρ πιο αυστηρών κανόνων παροχής ασύλου. Επίσης δεν θεωρεί πρόβλημα την έξοδο της Ολλανδίας από την ευρωζώνη. Το αντίθετο. Θεωρεί πιο συμφέρουσες μελλοντικά τις διμερείς συμφωνίες με τη Γερμανία, τη Γαλλία και το Βέλγιο. Τέλος διατυμπανίζει με κάθε ευκαιρία την ισλαμοφοβία του. «Το Ισλάμ είναι μια ιδεολογία της κυριαρχίας, θέλει να κατακτήσει τον κόσμο», λέει χαρακτηριστικά. «Πρέπει να ξανακερδίσουμε την εμπιστοσύνη» «Πολλοί Ολλανδοί νιώθουν πληγωμένοι και απογοητευμένοι» ανέφερε από την άλλη πλευρά στην DW ο Μάρτιν φαν Χέλβερτ, υποψήφιος στο Λίμπουργκ με τους Χριστιανοδημοκράτες, οι οποίοι αυτή τη στιγμή σύμφωνα με δημοσκοπήσεις βρίσκονται γύρω στο 14%. Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά η απογοήτευση των Ολλανδών οφείλεται κυρίως στη διάψευση των προσδοκιών για φορολογικές ελαφρύνσεις, εργασιακές ευκαιρίες, καλύτερη ασφάλιση. Όλες οι υποσχέσεις των προηγούμενων κυβερνήσεων αποδείχθηκαν κενό γράμμα. Ο τοπικός υποψήφιος των Χριστιανοδημοκρατών κάνει τα πάντα για να κερδίσει πίσω τους χαμένους ψηφοφόρους του κόμματός του. «Στο γραφείο μου δέχομαι πολίτες για να τους βοηθήσω, για να προσπαθήσω να βρω λύση στα προβλήματά τους», λέει χαρακτηριστικά. Δεν παραλείπει μάλιστα να τονίσει ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα τα κατώτερα και μεσαία στρώματα στην Ολλανδία είναι μεγάλα, παρά το γεγονός ότι φαινομενικά η ανάπτυξη της χώρας αγγίζει το 2%. Για τον φαν Χέλβερτ οι χαμένοι της ολλανδικής οικονομικής ανάπτυξης είναι πολύ περισσότεροι από τους κερδισμένους, όπως και στις ΗΠΑ. Ο νυν πρωθυπουργός της χώρας Μαρκ Ρούτε προσπαθεί να μεταδώσει ένα κλίμα αισιοδοξίας. Υποστηρίζει ότι όσοι δουλεύουν σκληρά θα μπορέσουν αργά ή γρήγορα να τα πάνε καλά στη ζωή τους. «Αλλά αυτό δεν ισχύει», επισημαίνει ο φαν Χέλβερτ. Για τον ίδιο το μεγαλύτερο πρόβλημα των παραδοσιακών ολλανδικών κομμάτων είναι τελικά η κρίση αξιοπιστίας. Αυτή δίνει τροφή στις ακροδεξιές ιδεοληψίες. Oι απογοητευμένοι ψηφοφόροι των κομμάτων του ολλανδικού κατεστημένου είναι τελικά σήμερα οι ίδιοι που ενδέχεται να στηρίξουν με την ψήφο τους το κόμμα του Βίλντερς. Μπάρμπαρα Βέζελ / Δήμητρα Κυρανούδη

Οι ΗΠΑ είναι μια από τις σημαντικότερες αγορές για τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία. Η πολιτική του απομονωτισμού που έχει προαναγγείλει ο νέος αμερικανός πρόεδρος προκαλεί ανησυχία στους κατασκευαστές.Κατά πόσον όμως είναι όντως εύλογες οι ανησυχίες αυτές; Τι σημαίνουν οι διαφαινόμενες τάσεις προστατευτισμού για τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία που είναι ένας από τους βασικούς πυλώνες της γερμανικής οικονομίας; Όπως είπε προς τη Deutsche Welle ο πρόεδρος του Συνδέσμου Γερμανικών Αυτοκινητοβιομηχανιών (VDA), Ματίας Βίσμαν: «Όποιος προσπαθεί να προστατευθεί από τον ανταγωνισμό χτίζοντας τεχνητά εμπόδια, ενδεχομένως να έχει ένα βραχυπρόθεσμο όφελος, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα όμως αποδυναμώνεται η ανταγωνιστικότητα της δικής του οικονομίας διότι δεν νοιώθει πλέον τον φρέσκο αέρα του ανταγωνισμού. Πιστεύω ότι σε βάθος χρόνου ο προστατευτισμός δεν είναι μια έξυπνη στρατηγική, ούτε για τις ΗΠΑ». «Πόσα Chevrolet βλέπετε στη Γερμανία»; Πού ακριβώς έγκειται το πρόβλημα; Ο νέος αμερικανός πρόεδρος Τραμπ διαμαρτύρεται για το γεγονός ότι ενώ στις ΗΠΑ υπάρχει υπερπληθώρα γερμανικών αυτοκινήτων, στην ίδια τη Γερμανία κυκλοφορούν ελάχιστα αμερικανικά: «Πόσα Chevrolet βλέπετε στη Γερμανία; Ίσως κανένα; Εντάξει, σίγουρα όχι πολλά. Δεν βλέπετε κανένα. Πρόκειται για μονόδρομο. Εμείς όμως θέλουμε δρόμο διπλής κατεύθυνσης. Να είναι δίκαιο». Οι αριθμοί ωστόσο μιλούν όπως πάντα τη δική τους «αμείλικτη» γλώσσα: το 2016 οι Volkswagen, BMW και Daimler πέτυχαν στις ΗΠΑ μερίδιο αγοράς μόλις 7,6%. Την ίδια χρονιά το μερίδιο των αμερικανικών General Motors και Ford στην Ευρώπη ανήλθε στο 13,5%. Συνεπώς οι Αμερικανοί δραστηριοποιούνται πιο ενεργά στην Ευρώπη απ' ό,τι οι Γερμανοί στις ΗΠΑ. «Σε καμία περίπτωση δεν θέλουμε να βλέπουμε την Αμερική μόνον ως εξαγωγική αγορά, αντιθέτως έχουμε και εκεί μεγάλη παραγωγή», εξηγεί στη DW ο Ματίας Βίσμαν. «Προσφέρουμε εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας, είμαστε κομμάτι της αμερικανικής βιομηχανικής βάσης (…)». Πού παράγουν εντέλει οι Γερμανοί; Η γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία απασχολεί στις ΗΠΑ 110.000 υπαλλήλους, οι 77.000 εξ αυτών εργάζονται σε προμηθευτές. Εάν προσθέσει κανείς τους εμπόρους και τα συνεργεία που συνεργάζονται με τις γερμανικές εταιρίες, τότε ο συνολικός αριθμός των θέσεων εργασίας ανέρχεται σε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες. Την τελευταία χρονιά οι Γερμανοί παρήγαγαν στις ΗΠΑ 850.000 οχήματα. Εξ αυτών το 41% πουλήθηκε στις ΗΠΑ, το 25% εξήχθη στην Ευρώπη ενώ ένα ακόμη 25% σε ασιατικές χώρες. «Πριν από 20 χρόνια κατασκευάζαμε περίπου 4 εκατομμύρια αυτοκίνητα στη Γερμανία και ένα στον υπόλοιπο κόσμο. Πέρσι, το 2016 κατασκευάσαμε 5,7 εκατομμύρια αυτοκίνητα στη Γερμανία αλλά 10 εκατομμύρια εκτός. Αυτό ωφέλησε και την παραγωγή στις ΗΠΑ», λέει ο κ. Βίσμαν. Όσον αφορά τις απειλές Τραμπ για την επιβολή δασμών ύψους 35% σε αυτοκίνητα που εισάγονται και δεν κατασκευάζονται στις ΗΠΑ, ο Ματίας Βίσμαν εμφανίζεται καθησυχαστικός, συνιστώντας ψυχραιμία. «Επιβάλλεται ηρεμία και να μην ποντάρει κανείς στην αντιπαράθεση. Η καλύτερη λύση είναι πάντα τα επιχειρήματα», και αυτά, όπως εκτιμά, θα βρουν ευήκοα ώτα και στην Ουάσιγκτον. Γιοάχιμ Έγκερς / Κώστας Συμεωνίδης

Νέα δημοσκόπηση για την Bild δείχνει ότι αθροιστικά το ποσοστό Σοσιαλδημοκρατών, Πρασίνων και Αριστεράς ξεπερνά με 48% το ποσοστό συντηρητικών και Φιλελευθέρων κατά 13%! Στην αντεπίθεση βγαίνουν οι συντηρητικοί.Είναι εφικτός ένας κυβερνητικός συνασπισμός Σοσιαλδημοκρατών, Πρασίνων και Αριστεράς; Η νέα δημοσκόπηση του ινστιτούτου Insa για λογαριασμό της εφημερίδας Bild δείχνει πως αθροιστικά τα ποσοστά των τριών κομμάτων φθάνουν το 48% έναντι 47% που συγκεντρώνει σύσσωμος ο «συντηρητικός» χώρος με Χριστιανοδημοκράτες, Χριστιανοκοινωνιστές, Φιλελεύθερους συμπεριλαμβανομένης και της Εναλλακτικής για τη Γερμανία. Είναι σαφές ότι η διαφορά των δύο πολιτικών «στρατοπέδων» κυμαίνεται στο όριο του στατιστικού λάθους του +/- 2,5%. Έχει ωστόσο συμβολικό χαρακτήρα και επιβεβαιώνει μια τάση για τις μετακινήσεις των ψηφοφόρων επτά περίπου μήνες πριν τις γερμανικές εκλογές στις 24 Σεπτεμβρίου. Το ινστιτούτο Insa δίνει τα εξής ποσοστά στα κόμματα ξεχωριστά: Σοσιαλδημοκράτες (31%), Χριστιανική Ένωση (30%), Εναλλακτική για τη Γερμανία (12%), Η Αριστερά (10%), Πράσινοι (7%), Φιλελεύθεροι (5%). Κριτική στον Σουλτς για τα «ευρωομόλογα» Παρά την πρωτιά των Σοσιαλδημοκρατών σε αρκετές δημοσκοπήσεις, ανώτατα στελέχη των Χριστιανοδημοκρατών υπόσχονται ότι δεν θα επιτεθούν σε προσωπικό επίπεδο κατά του υποψήφιου των Σοσιαλδημοκρατών Μάρτιν Σουλτς. Καθιστούν ωστόσο σαφές ότι η σύγκριση με τον Ντόναλτ Τραμπ είναι θεμιτή. Σε δηλώσεις του χθες στο Βερολίνο ο ΓΓ του CDU Πέτερ Τάουμπερ υπερασπίστηκε μάλιστα τον Β. Σόιμπλε, που συνέκρινε τον προεκλογικό αγώνα του Μάρτιν Σουλτς και του Ντόναλτ Τραμπ: «Υπάρχουν κοινά στοιχεία με τον προεκλογικό αγώνα του Ντ. Τραμπ» δήλωσε ο κ. Τάουπερ προσθέτοντας ότι η Α. Μέρκελ, η οποία μέχρι σήμερα κρατά κλειστά τα χαρτιά της για τον Μ. Σουλτς, θα αντιπαρατεθεί το επόμενο διάστημα με τον κύριο αντίπαλό της. Παράλληλα ο ΓΓ των Χριστιανοδημοκρατών επιτέθηκε στον Μάρτιν Σουλτς για την πρότασή του για έκδοση των αποκαλούμενων ευρωομολόγων για να αντιμετωπιστεί η κρίση χρέους στην ευρωζώνη. «Ο Μ. Σουλτς επιδιώκει από κοινού με τους Πράσινους και την Αριστερά την αμοιβαιοποίηση των χρεών σε ευρωπαϊκό επίπεδο, την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ και φορολογικές αυξήσεις», υπογράμμισε ο Πέτερ Τάουμπερ. Σε παρόμοιο κλίμα είναι και οι δηλώσεις του ΓΓ των Χριστιανοκοινωνιστών της Βαυαρίας Αντρέας Σόιερ: «Ο Μ. Σουλτς, ο οπαδός των χρεών, θα πρέπει να αναρωτηθεί πόσο δίκαιο είναι ο γερμανός φορολογούμενος να κληθεί να πληρώσει τα ελληνικά χρέη». Bild, dpa / Στέφανος Γεωργακόπουλος

Οι πρόσφατες διώξεις δημοσιογράφων και ανθρώπων του πνεύματος αναζωπύρωσαν στην Τουρκία τη συζήτηση για την ελευθερία του Τύπου. Λίγο πριν το δημοψήφισμα η κυβέρνηση ασκεί και νέες πιέσεις.Στις 16 Απριλίου θα διεξαχθεί το δημοψήφισμα στην Τουρκία, όπου οι πολίτες θα κληθούν να απαντήσουν εάν συμφωνούν με το πακέτο των συνταγματικών μεταρρυθμίσεων που ενισχύει τις εξουσίες του τούρκου Προέδρου Ταγίπ Ερντογάν. «Αυτοί που λένε όχι ανήκουν στους πραξικοπηματίες» ξεκαθάρισε πάντως ο ανώτατος άρχοντας της χώρας. Λίγες εβδομάδες πριν από τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος, το κυβερνών συντηρητικό κόμμα AKP επιχειρεί να φιμώσει τους αντιπάλους του, κυρίως με τη βοήθεια προεδρικών διαταγμάτων. Από τότε που επιχειρήθηκε το αποτυχημένο πραξικόπημα, στις 15 Ιουλίου του περασμένου χρόνου, με τη βοήθεια παρόμοιων διαταγμάτων απολύθηκαν χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι. Την προηγούμενη εβδομάδα απολύθηκαν 330 μέλη του Συμβουλίου για την Παιδεία ΥÖK. Η κυβέρνηση τους επιρρίπτει συνεργασία με το κίνημα Γκιουλέν, το οποίο θεωρεί υπεύθυνο για το πραξικόπημα. Δεκάδες δημοσιογράφοι και μίντια έχουν μπει στο στόχαστρο της κυβέρνησης. Με προεδρικά διατάγματα έκλεισαν πολλοί τηλεοπτικοί σταθμοί και εφημερίδες. Ανάμεσά τους ο φιλοκουρδικός σταθμός IMC TV, το πρακτορείο ειδήσεων Cihan και η εφημερίδα Taraf. «Το πρόβλημα είναι ότι τα προεδρικά διατάγματα δεν μπορούν να κριθούν στα δικαστήρια και για το λόγο αυτό πολλές φορές τα ΜΜΕ κλείνουν χωρίς καν να γνωρίζουν το λόγο» λέει στην DW ένα ακτιβιστής που δραστηριοποιείται στον τομέα της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δεν θέλει να πει το όνομά του εξαιτίας του φόβου των αντιποίνων. Καταφθάνουν καθημερινά δικαστικές αποφάσεις Την προηγούμενη εβδομάδα απολύθηκαν δύο δημοσιογράφοι απλά και μόνο γιατί τάχθηκαν υπέρ του «Όχι» στο δημοψήφισμα. O ένας ήταν ο Ιρφάν Ντεμιρτσί, πρώην παρουσιαστής του τηλεοπτικού σταθμού Kanal D. Απολύθηκε γιατί είπε «Όχι» στο δημοψήφισμα μέσω twitter. Ο άλλος δημοσιογράφος που απολύθηκε ήταν ο Χακάν Τσελένκ, ο οποίος εργαζόταν στην εφημερίδα Posta Hakan. Και τα δυο μέσα ανήκουν στον όμιλο Dogan, ο οποίος είναι φίλα προσκείμενος στην κυβέρνηση Ερντογάν. Μετά την απόλυση των δύο δημοσιογράφων, πολίτες διέδωσαν μέσω τwitter το hastag #DoganMedyaBoykot καλώντας σε μποϋκοτάζ. Ο όμιλος Dogan είναι ένα καλό παράδειγμα σύμφωνα με τον Σουάν Γκετσκίν, καθηγητή στη σχολή ΜΜΕ του πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, για το πώς η κυβέρνηση προσπαθεί να ελέγξει τα μίντια. Η άσκηση πίεσης είναι εμφανής, λέει ο δημοσιογράφος Μπάρις Πεχλιβάν από τον τηλεοπτικό σταθμό Oda TV. Μιλώντας στην Deutsche Welle δηλώνει πως «καθημερινά μας έρχονται δικαστικές αποφάσεις να απομακρύνουμε συγκεκριμένες ειδήσεις από τις ιστοσελίδες μας. Εάν δεν το κάνουμε, τότε μας αναγκάζουν να κλείσουμε». Ο ίδιος είχε εκτίσει ποινή φυλάκισης 19 μηνών διότι είχε γράψει πολλά άρθρα σχετικά με το κίνημα Γκιουλέν και τις τακτικές της τουρκικής κυβέρνησης. Η δημοσιογραφία είναι σήμερα ένα ιδιαίτερα επικίνδυνο επάγγελμα στην Τουρκία, και λίγες εβδομάδες πριν το δημοψήφισμα φαίνεται να γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνο. Σενάντα Σοκολού / Μαρία Ρηγούτσου

Το «Combat au bout de la nuit» του καναδού σκηνοθέτη Συλβαίν Λ' Εσπεράνς είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας για την κρίση στην Ελλάδα. Πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου.«Τι νάναι αυτό που φέγγει στο σκοτάδι, νάναι άραγε ήλιος», με αυτό το στίχο του Τάσου Λειβαδίτη από το Χρονικό της Μακρονήσου που έχει το γενικό τίτλο «Μάχη στην άκρη της νύχτας» ξεκινά το νέο ντοκιμαντέρ του Συλβαίν Λ'Εσπεράν,ς το οποίο φέρει ακριβώς τον ίδιο τίτλο. Τη Δευτέρα το «Combat au bout de la nuit», δηλαδή «Μάχη στην άκρη της νύχτας», είχε πρεμιέρα στο τμήμα Πανόραμα της Berlinale. Ο κοινός παρονομαστής Εδώ και σχεδόν 30 χρόνια ο καναδός σκηνοθέτης Συλβαίν Λ' Εσπεράνς γυρίζει ντοκιμαντέρ. Το ενδιαφέρον των βραβευμένων ταινιών του αφορά κυρίως την Αφρική και προπαντός τους πρόσφυγες. Οπότε, κάποια στιγμή ήταν σχεδόν φυσικό να τους ακολουθήσει στο ταξίδι τους για την Ευρώπη. Από το 2014 ως το 2016 ταξίδεψε έξι φορές στην Αθήνα, ενώ τα γυρίσματα της ταινίας κράτησαν πάνω από οκτώ μήνες. Το αποτέλεσμα αυτής της δουλειάς είναι ένα ντοκιμαντέρ 285 λεπτών για μια Αθήνα που είναι βυθισμένη στην κρίση. Αρχική του πρόθεση δεν ήταν όμως να γυρίσει μια ταινία για την κρίση, διευκρινίζει ο σκηνοθέτης στη Deutsche Welle «αλλά μια ταινία που “βλέπει” με το μάτι των μεταναστών, των προσφύγων. Με την πάροδο του χρόνου η κατάσταση στη Ελλάδα είχε όμως αρχίσει να αλλάζει ραγδαία - η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα, η συνθηκολόγηση. Έτσι αποφάσισα να τα συμπεριλάβω όλα αυτά στην ταινία.» Με τη βοηθό σκηνοθέτη Φιλιώ Χατζηνάκου παρακολουθούν τον αγώνα των απολυμένων καθαριστριών του υπουργείου Οικονομικών, τις συζητήσεις εργατών στα ναυπηγεία, που προσπαθούν να αναλύσουν το φαινόμενο του φασισμού, την προσφορά γιατρών στα κοινωνικά ιατρεία και εθελοντών σε στέκια αστέγων, αλλά και πρόσφυγες από το Αφγανιστάν, τη Συρία, την Αφρική που πολλές φορές έχουν να αντιμετωπίσουν στην Ελλάδα χειρότερες συνθήκες από αυτές που τους ανάγκασαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους. Οι περιπτώσεις των ανθρώπων που παρουσιάζονται στην ταινία είναι τόσο διαφορετικές που δύσκολα αναγνωρίζει κανείς τον κοινό παρονομαστή. Όμως υπάρχει, επιμένει ο Συλβαίν Λ' Εσπεράνς: «Για μένα όλοι αυτοί οι άνθρωποι συνδέονται μεταξύ τους. Όλοι τους αγωνίζονται για κοινωνική δικαιοσύνη, εργασία, ψωμί, μια στέγη – για όλα αυτά που όλοι μας τα θέλουμε στη ζωή μας. Ο κάθε ένας με τον τρόπο του ζητά το ίδιο.» Υπάρχει ακόμη αντίσταση Αγωνίζονται όμως πράγματι οι Έλληνες; Τα πρώτα χρόνια της κρίσης όντως υπήρξε ένα κύμα διαμαρτυρίας. Τώρα όμως; Για ποιο λόγο λοιπόν δίνει στην ταινία του τόσο μεγάλη έκταση στον αγώνα των απολυμένων καθαριστριών του υπουργείου Οικονομικών; «Μπορεί να έχετε δίκιο ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει πολύ κόσμος που να αγωνίζεται πλέον. Πιστεύω όμως ότι οι καθαρίστριες αντιπροσωπεύουν αυτό που κρύβουν μέσα τους οι Έλληνες». Στην ταινία του ο Συλβαίν Λ' Εσπεράνς δείχνει ότι οι δύσκολες καταστάσεις δεν προκαλούν μόνο απελπισία. Δεν είναι λίγοι αυτοί, κυρίως από τα μεσαία στρώματα, που δείχνουν αλληλεγγύη προσφέροντας ανιδιοτελώς τη βοήθειά τους οργανώνοντας για παράδειγμα συσσίτια για άπορους και πρόσφυγες. Μα ούτε και οι πρόσφυγες είναι άβουλα πλάσματα και κακόμοιροι. Στη ταινία βλέπουμε αρκετές περιπτώσεις προσφύγων, οι οποίοι σε μια χώρα που πλήττεται από τεράστια οικονομικά προβλήματα και ανεργία δημιουργούν μόνοι τους ευκαιρίες για να κερδίσουν χρήματα για να μην εξαρτώνται από άλλους. Το πρώτο μέρος μιας τριλογίας Ο Συλβαίν Λ' Εσπεράνς δεν διαφωνεί με την παρατήρηση ότι η ταινία του κατά κάποιο τρόπο συνιστά καταγγελία. Με τη διαφορά ότι δεν είναι ο όδιος που διατυπώνει τις κατηγορίες. «Εγώ πηγαίνω και βρίσκω ανθρώπους και τους ακούω. Και αυτό κάνω και σε αυτή την ταινία. Πήγα στην Ελλάδα και προσπάθησα να καταλάβω τι έχουν οι άνθρωποι στο μυαλό τους. Για αυτό μου μιλούν στη ταινία. Ναι, είναι λοιπόν μια καταγγελία, την οποία όμως δεν διατυπώνω εγώ, αλλά οι Έλληνες που παίρνουν το λόγο» υποστηρίζει ο σκηνοθέτης. Όπως δηλώνει στη Deutsche Welle, η «Μάχη στην άκρη της νύχτας» είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας γύρω από την ελληνική κρίση. Ήδη προετοιμάζει τα γυρίσματα για το επόμενο. Παναγιώτης Κουπαράνης, Βερολίνο

Το «Combat au bout de la nuit» του καναδού σκηνοθέτη Συλβαίν Λ' Εσπεράνς είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας για την κρίση στην Ελλάδα. Πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου.«Τι νάναι αυτό που φέγγει στο σκοτάδι, νάναι άραγε ήλιος», με αυτό το στίχο του Τάσου Λειβαδίτη από το Χρονικό της Μακρονήσου που έχει το γενικό τίτλο «Μάχη στην άκρη της νύχτας» ξεκινά το νέο ντοκιμαντέρ του Συλβαίν Λ'Εσπεράν,ς το οποίο φέρει ακριβώς τον ίδιο τίτλο. Τη Δευτέρα το «Combat au bout de la nuit», δηλαδή «Μάχη στην άκρη της νύχτας», είχε πρεμιέρα στο τμήμα Πανόραμα της Berlinale. Ο κοινός παρονομαστής Εδώ και σχεδόν 30 χρόνια ο καναδός σκηνοθέτης Συλβαίν Λ' Εσπεράνς γυρίζει ντοκιμαντέρ. Το ενδιαφέρον των βραβευμένων ταινιών του αφορά κυρίως την Αφρική και προπαντός τους πρόσφυγες. Οπότε, κάποια στιγμή ήταν σχεδόν φυσικό να τους ακολουθήσει στο ταξίδι τους για την Ευρώπη. Από το 2014 ως το 2016 ταξίδεψε έξι φορές στην Αθήνα, ενώ τα γυρίσματα της ταινίας κράτησαν πάνω από οκτώ μήνες. Το αποτέλεσμα αυτής της δουλειάς είναι ένα ντοκιμαντέρ 285 λεπτών για μια Αθήνα που είναι βυθισμένη στην κρίση. Αρχική του πρόθεση δεν ήταν όμως να γυρίσει μια ταινία για την κρίση, διευκρινίζει ο σκηνοθέτης στη Deutsche Welle «αλλά μια ταινία που “βλέπει” με το μάτι των μεταναστών, των προσφύγων. Με την πάροδο του χρόνου η κατάσταση στη Ελλάδα είχε όμως αρχίσει να αλλάζει ραγδαία - η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα, η συνθηκολόγηση. Έτσι αποφάσισα να τα συμπεριλάβω όλα αυτά στην ταινία.» Με τη βοηθό σκηνοθέτη Φιλιώ Χατζηνάκου παρακολουθούν τον αγώνα των απολυμένων καθαριστριών του υπουργείου Οικονομικών, τις συζητήσεις εργατών στα ναυπηγεία, που προσπαθούν να αναλύσουν το φαινόμενο του φασισμού, την προσφορά γιατρών στα κοινωνικά ιατρεία και εθελοντών σε στέκια αστέγων, αλλά και πρόσφυγες από το Αφγανιστάν, τη Συρία, την Αφρική που πολλές φορές έχουν να αντιμετωπίσουν στην Ελλάδα χειρότερες συνθήκες από αυτές που τους ανάγκασαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους. Οι περιπτώσεις των ανθρώπων που παρουσιάζονται στην ταινία είναι τόσο διαφορετικές που δύσκολα αναγνωρίζει κανείς τον κοινό παρονομαστή. Όμως υπάρχει, επιμένει ο Συλβαίν Λ' Εσπεράνς: «Για μένα όλοι αυτοί οι άνθρωποι συνδέονται μεταξύ τους. Όλοι τους αγωνίζονται για κοινωνική δικαιοσύνη, εργασία, ψωμί, μια στέγη – για όλα αυτά που όλοι μας τα θέλουμε στη ζωή μας. Ο κάθε ένας με τον τρόπο του ζητά το ίδιο.» Υπάρχει ακόμη αντίσταση Αγωνίζονται όμως πράγματι οι Έλληνες; Τα πρώτα χρόνια της κρίσης όντως υπήρξε ένα κύμα διαμαρτυρίας. Τώρα όμως; Για ποιο λόγο λοιπόν δίνει στην ταινία του τόσο μεγάλη έκταση στον αγώνα των απολυμένων καθαριστριών του υπουργείου Οικονομικών; «Μπορεί να έχετε δίκιο ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει πολύ κόσμος που να αγωνίζεται πλέον. Πιστεύω όμως ότι οι καθαρίστριες αντιπροσωπεύουν αυτό που κρύβουν μέσα τους οι Έλληνες». Στην ταινία του ο Συλβαίν Λ' Εσπεράνς δείχνει ότι οι δύσκολες καταστάσεις δεν προκαλούν μόνο απελπισία. Δεν είναι λίγοι αυτοί, κυρίως από τα μεσαία στρώματα, που δείχνουν αλληλεγγύη προσφέροντας ανιδιοτελώς τη βοήθειά τους οργανώνοντας για παράδειγμα συσσίτια για άπορους και πρόσφυγες. Μα ούτε και οι πρόσφυγες είναι άβουλα πλάσματα και κακόμοιροι. Στη ταινία βλέπουμε αρκετές περιπτώσεις προσφύγων, οι οποίοι σε μια χώρα που πλήττεται από τεράστια οικονομικά προβλήματα και ανεργία δημιουργούν μόνοι τους ευκαιρίες για να κερδίσουν χρήματα για να μην εξαρτώνται από άλλους. Το πρώτο μέρος μιας τριλογίας Ο Συλβαίν Λ' Εσπεράνς δεν διαφωνεί με την παρατήρηση ότι η ταινία του κατά κάποιο τρόπο συνιστά καταγγελία. Με τη διαφορά ότι δεν είναι ο όδιος που διατυπώνει τις κατηγορίες. «Εγώ πηγαίνω και βρίσκω ανθρώπους και τους ακούω. Και αυτό κάνω και σε αυτή την ταινία. Πήγα στην Ελλάδα και προσπάθησα να καταλάβω τι έχουν οι άνθρωποι στο μυαλό τους. Για αυτό μου μιλούν στη ταινία. Ναι, είναι λοιπόν μια καταγγελία, την οποία όμως δεν διατυπώνω εγώ, αλλά οι Έλληνες που παίρνουν το λόγο» υποστηρίζει ο σκηνοθέτης. Όπως δηλώνει στη Deutsche Welle, η «Μάχη στην άκρη της νύχτας» είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας γύρω από την ελληνική κρίση. Ήδη προετοιμάζει τα γυρίσματα για το επόμενο. Παναγιώτης Κουπαράνης, Βερολίνο