Γράφει ο Δρ Γεώργιος Τσακαλίδης, Θεολόγος – Θρησκειοπαιδαγωγός.
Στις 28 Απριλίου ε. έ., Μεγάλη Πέμπτη 2016, εγκατέλειψε τα γήινα, ύστερα από σύντομη ασθένεια και σε ηλικία 77 ετών, ένας υπέροχος ορθόδοξος Γερμανός φιλέλληνας, ο Gerhard Wolf. Γεννήθηκε Καθολικός. Ύστερα όμως από ενδελεχή αναζήτηση βρήκε την πνευματική του ανάπαυση στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Την επιλογή του ακολούθησαν η σύζυγός του Diemut και τα τρία του παιδιά: Ο Ανδρέας, η Μόνικα και ο Φίλιππος. Ο Ανδρέας σπούδασε μάλιστα ορθόδοξη Θεολογία στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και η Μόνικα, αφού σπούδασε γερμανική φιλολογία, περιβλήθηκε το μοναχικό τριβώνιο στην Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Ανατολής Αγιάς, στην οποία εγκαταβιούν 25 μοναχές απ’ όλο τον κόσμο. Η Μόνικα έλαβε στην κουρά της το όνομα Θεοδούλη. Ο Φίλιππος, ένας ευγενέστατος νέος, σπούδασε δασολογία, είναι υπάλληλος στους Γερμανικούς Σιδηροδρόμους, ασχολείται δε στον ελεύθερο χρόνο του με τη μελισσοκομεία με ιδιαίτερη αγάπη.
Τον Gerhard τον γνώρισα πριν λίγο καιρό στο Μόναχο, στην Ενορία του Αγίου Γεωργίου, όταν διάβασε το αποστολικό και ευαγγελικό ανάγνωσμα στα γερμανικά για τους λίγους Γερμανούς Ορθοδόξους, που ήσαν παρόντες στη θεία λειτουργία. Μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση η ευλάβεια και η ηρεμία του ανθρώπου. Στη συνέχεια συνδέθηκε με την οικογένεια Wolf η κόρη μας Μόνικα, που έπαιρνε την ειδικό-τητα της παιδιάτρου στη Γερμανία. Δεν έμενε στο Μόναχο, αλλά κατέβαινε στην πόλη αυτή, για να μπορεί να εκκλησιάζεται. Απείχε 250 χιλιόμετρα το νοσοκομείο που εργαζόταν από το Μόναχο. Την εντυπωσίασε η προθυμία για φιλοξενία από την οικογένεια Wolf. Έκτοτε επικοινωνούσαμε πότε – πότε μαζί τους. Μου έκανε ιδιαίτερα καλή εντύπωση η ευγένειά τους απέναντι στους Έλληνες. Όταν στη βαθειά οικονομική κρίση που διερχόταν η πατρίδα μας και συγκέντρωνε τα πιο απαξιωτικά σχόλια των γερμανικών Μ.Μ.Ε. η οικογένεια Wolf είχε μόνο καλά λόγια για τους Έλληνες. Δεν υπήρξε ποτέ επικριτική απέναντι στον ευγενικό ελληνικό λαό, που υπέφερε άδικα εξαιτίας κοντόμυαλων επιλογών των πολιτικών, εγχωρίων και ξένων. Καυτηρίαζε μάλιστα τη σκληρή στάση των Γερμανών πολιτικών, ενώ για τη χώρα μας εκφραζόταν με πολύ συμπάθεια.
Το καλοκαίρι που μας πέρασε μας επισκέφθηκε το ζεύγος στη Λευκόβρυση Κοζάνης μαζί με το γιό της Φίλιππο. Στην πολύωρη συζήτηση που είχαμε αναφέρθηκε ο Gerhard τόσο στη μεταστροφή του στην Ορθοδοξία όσο και στη σχέση του με τους Ορθοδόξους. Ήταν η ψυχή της γερμανόφωνης Ορθόδοξης Ενορίας του Αγίου Ανδρέα στο Μόναχο. Αυτός εξέδιδε και διεκπεραίωνε το περιοδικό της Ενορίας St. Andreas Bote (Αγγελιοφόρος του Αγίου Ανδρέα), από το οποίο ενημερώνονταν οι Γερμανοί Ορθόδοξοι. Αυτός συνέγραφε πολλά από τα άρθρα του.
Ο Gerhard είχε σπουδάσει κοινωνική οικονομία και εργαζόταν στη Siemens. Είχε όμως ιδιαίτερη έφεση στις ξένες γλώσσες, αλλά και στην ορθόδοξη θεολογία. Αυτή τον ανέπαυε και ικανοποιούσε τα εσώψυχά του. Σ’ αυτόν κατέφευγαν πολλοί θεολόγοι, προπτυχιακοί και υποψήφιοι διδάκτορες τόσο από την Ελλάδα όσο και από άλλες ορθόδοξες βαλκανικές χώρες (Ρουμανία, Βουλγαρία), τους οποίους βοηθούσε τόσο στη γλωσσική όσο και στη θεολογική διατύπωση των απόψεών τους. Ο ίδιος όμως παρέμενε στην αφάνεια, χωρίς να διεκδικεί τίποτε από αυτούς που βοηθούσε.
Ήταν πάντοτε πράος και ειρηνικός και ιδιαίτερα τρυφερός απέναντι στη σύζυγό του και στα παιδιά του. Γι αυτό και η ευγενική δασκάλα σύζυγός του Diemut, στην οποία λείπει πλέον ο Gerhard, συνιστά στο γεμάτο πίστη και αναστάσιμη ελπίδα γράμμα που έστειλε. «Ζήστε κάθε δευτερόλεπτο της δυαδικότητας και κοινότητάς σας». Στο αγγελτήριο του θανάτου του έγραψαν οι οικείοι του: «Ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριον και μη επιλανθάνου πάσας τας ανταποδόσεις αυτού» και «μετά χαράς ευχαριστούντες τω Θεώ και Πατρί, τω ικανώσαντι ημάς εις την μερίδα του κλήρου των αγίων εν τω φωτί» (Κολ. 1,12). Είθε να έχει ο αγαπητός Gerhard μερίδιο στην κληρονομία των αγίων του και να ζει μαζί τους μέσα στο αιώνιο φως.
