Το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας γιορτάζει σήμερα τα 100 χρόνια από την ίδρυσή του. Για να παραμένει στην εξουσία χρησιμοποιεί κλασικές μεθόδους δικτατορίας.100 χρόνια γιορτάζει σήμερα το κομμουνιστικό κόμμα της Κίνας. Ένα από τα επίκεντρα των εκδηλώσεων βρίσκεται στη πόλη Γιανάν, την αποκαλούμενη «πόλη της επανάστασης». Εκεί αποσύρθηκαν το 1935 οι κινέζοι κομμουνιστές μετά την λεγόμενη «μεγάλη πορεία» του Μάο. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’40 βρίσκονταν στην Γιανάν, το πολιτικό και στρατιωτικό αρχηγείου του κόμματος.
Στην κεντρική αίθουσα εκδηλώσεων της πόλης Γιανγκγιαλίνγκ η ξεναγός Λίου Τινγκ δείχνει στους επισκέπτες τέσσερα πορτραίτα: «Εδώ βλέπουμε τους Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και Στάλιν. Τα επιτεύγματα κυρίως του Μαρξ και του Λένιν αποτέλεσαν τη βάση, πάνω στην οποία οικοδομήθηκε η σύγχρονη Κίνα».
«Κριτική στο κόμμα αντιμετωπίζεται ως κριτική στη χώρα, το κράτος και τον λαό»
Ο Σι Τζινπίνγκ είναι από τα τέλη του 2012 αρχηγός του Κομμουνιστικού Κόμματος και των ενόπλων δυνάμεων. Ο κινέζος ηγέτης προχώρησε στη κατάργηση του περιορισμού της προεδρικής θητείας στα 10 χρόνια. Θα παραμείνει συνεπώς πρόεδρος και αρχηγός του κόμματος όσο το επιθυμεί ή όσο τον αφήσει το Κομμουνιστικό Κόμμα.
«Η ιστορία δείχνει ότι η απόφαση του λαού να εμπιστευθεί στο Κομμουνιστικό Κόμμα, την αναγέννηση του κινεζικού έθνους ήταν απολύτως σωστή», δηλώνει σε ομιλία του ο Σι Τζινπίνγκ. Δεν πρέπει ποτέ να εγκαταλείψουμε αυτό το δρόμο».
Για το γερμανό ιστορικό Ντάνιελ Λέζε από το Πανεπιστήμιο Φράιμπουργκ, η θέση της κινεζικής ηγεσίας ότι κράτος, λαός και κόμμα είναι ένα, αποτελεί κομμάτι της γενικότερης στρατηγικής της. Κατά την άποψή του με αυτό το επιχείρημα αντιμετωπίζεται οποιαδήποτε κριτική στο κόμμα ως κριτική στη χώρα, το κράτος, αλλά και τον κινεζικό λαό. Έτσι διασφαλίζεται ότι οικονομία, πολιτική, μέσα ενημέρωσης και σημαντικά τμήματα της κοινωνίας των πολιτών παραμένουν πιστά στην κομματική γραμμή. Και για να μην αλλάξει τίποτα σε όλα αυτά, το κομμουνιστικό κόμμα 100 χρόνια μετά την ίδρυσή του και παρά τον εκσυγχρονισμό της χώρας κάνει χρήση των κλασικών μεθόδων μιας δικτατορίας.
Στέφεν Βούρτσελ, Ρουτ Κίρχνερ / dpa
Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος
