Σύνταξη και Επιμέλεια Κειμένου: Ράνια Γάτου
Στην καρδιά της επιστήμης, όπου η ζωή συναντά την αιωνιότητα, ο Καθηγητής Αυξέντιος Καλαγκός μιλά τη γλώσσα του σύμπαντος – La science est le langage de l’univers – με φωτεινή δεξιοτεχνία και τρυφερότητα. Η εφημερίδα ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΝΩΜΗ τιμά σήμερα την πορεία και το έργο του, αναδεικνύοντας την αριστεία που υπερβαίνει τα όρια του χρόνου και της ανθρώπινης γνώσης.
Στην καρδιά της επιστήμης, όπου η ζωή και ο χρόνος συγχέονται, υπάρχει μια μορφή που δεν αρκείται στη σκιά του παρόντος αλλά αναζητά την αιωνιότητα της γνώσης. «La science est le langage de l’univers» – Η επιστήμη είναι η γλώσσα του σύμπαντος – και αυτός ο άνθρωπος έχει μάθει να την ομιλεί με την καθαρότητα του φωτός που διαπερνά το σκοτάδι των αμφιβολιών. Από τις πρώτες του στιγμές στον κόσμο της ιατρικής, η καρδιά του χτυπούσε με την ίδια ένταση που χτυπά η «coeur d’un enfant» – η καρδιά ενός παιδιού – γεμάτη θαυμασμό για την ίδια τη ζωή. Κάθε χειρουργική επέμβαση, κάθε ανατομικό μάθημα, ήταν για εκείνον μια «symphonie de gestes et de pensées» – μια συμφωνία κινήσεων και σκέψεων – όπου η δεξιοτεχνία και η ανθρωπιά συγχωνεύονταν σε έναν χορό ακριβείας και τρυφερότητας.
Στις αίθουσες των νοσοκομείων του κόσμου, από τη Μελβούρνη μέχρι τη Βερόνα, η παρουσία του ήταν σαν φως που διασχίζει την ομίχλη: «Un phare dans la tempête» – ένας φάρος στη θύελλα. Δεν ήταν απλώς η τεχνική του επιδεξιότητα που εντυπωσίαζε, αλλά η ικανότητά του να βλέπει πίσω από την καρδιά, στα μυστικά της ανθρώπινης ύπαρξης. Οι βιοδιασπώμενοι δακτύλιοι, οι επεμβάσεις σε μιτροειδείς και τριγλώχινα, η ανακατασκευή αορτικών βαλβίδων, δεν ήταν μόνο ιατρικές πράξεις· ήταν ποιητικά αριστουργήματα που συνδέονταν με την ίδια τη φύση της ζωής: «Chaque geste sauve une histoire» – κάθε χειρονομία σώζει μια ιστορία.
Η επιστημονική του διαδρομή είναι μια αέναη πορεία, σαν τον ποταμό Seine, που κυλά απαλά αλλά ασταμάτητα μέσα από το Παρίσι: «Le fleuve qui ne s’arrête jamais» – ο ποταμός που δεν σταματά ποτέ. Μέσα σε κάθε συνέδριο, κάθε διάλεξη, κάθε διεθνές ταξίδι, η φιλοδοξία του δεν ήταν η δόξα αλλά η ουσία της γνώσης, η μετάδοση του φωτός: να ανακαλύψει και να διδάξει, να θεραπεύσει και να εμπνεύσει. Κάθε βραβείο, κάθε διάκριση, από την Ελβετία μέχρι τη Νότια Αφρική, δεν ήταν παρά «un reflet de son engagement» – μια αντανάκλαση της δέσμευσής του – να ενώνει την επιστήμη με την ανθρωπιά, να κάνει την τεχνική εργασία μέσο απελευθέρωσης του πόνου, της αβεβαιότητας, του φόβου. Το χέρι του δεν αγγίζει μόνο την καρδιά των ασθενών· αγγίζει το μυαλό και την ψυχή των συναδέλφων του, δίνοντας νόημα σε κάθε έννοια της λέξης «χειρουργός»: «celui qui restaure la vie» – αυτός που αποκαθιστά τη ζωή.
Μέσα στις αίθουσες συνεδρίων, οι φράσεις του ήταν σαν μουσική: «Chaque mot est une note, chaque idée un accord» – κάθε λέξη είναι μια νότα, κάθε ιδέα μια συγχορδία. Από τη Λεμεσό μέχρι την Κωνσταντινούπολη, από τη Σαϊγκόν μέχρι την Κέιπ Τάουν, οι συνάδελφοι ένιωθαν την αλήθεια της παρουσίασης, την ζωντάνια της εμπειρίας, την αμεσότητα της σοφίας: «L’expérience est le miroir de la connaissance» – η εμπειρία είναι ο καθρέφτης της γνώσης. Δεν είναι μόνο η επιστημονική και επαγγελματική πορεία που εντυπωσιάζει· είναι η ανθρώπινη διάσταση. Το έργο του ανθρωπισμού, οι προσπάθειες για τα παιδιά, για τις αναπτυσσόμενες χώρες, η στήριξη νέων χειρουργών και επιστημόνων, είναι η «âme de son œuvre» – η ψυχή του έργου του. Κάθε ταξίδι στην Αλγερία, στην Ινδία, στη Βραζιλία, είναι μια πράξη αγάπης και πίστης: «L’amour de l’homme dépasse les frontières» – η αγάπη για τον άνθρωπο ξεπερνά τα σύνορα.
Ο βιοδιασπώμενος δακτύλιος δεν είναι μόνο ιατρικός όρος· είναι μεταφορά για τη φιλοσοφία του: «Rien n’est permanent, tout est renouvelable» – Τίποτα δεν είναι μόνιμο, όλα είναι ανανεώσιμα. Κάθε καρδιά που επανορθώνεται, κάθε παιδί που επιβιώνει, κάθε ασθενής που ανακτά τη ζωή του, είναι η επιβεβαίωση ότι η ανθρώπινη προσπάθεια μπορεί να νικήσει το χρόνο και τον θάνατο, ότι η επιστήμη και η αγάπη μπορούν να συνυπάρχουν σε έναν κόσμο συχνά σκληρό: «La science sans compassion est vide, la compassion sans science est aveugle» – Η επιστήμη χωρίς συμπόνια είναι κενή, η συμπόνια χωρίς επιστήμη είναι τυφλή.Η ζωή του, γεμάτη βραβεία και διακρίσεις, από τον Ερυθρό Σταυρό μέχρι το Μετάλλιο Αγίου Γεωργίου, δεν είναι μια συλλογή τίτλων, αλλά «une symphonie de valeurs et de vies touchées» – μια συμφωνία αξιών και ζωών που αγγίχτηκαν. Το H-index του, οι χιλιάδες αναφορές στα άρθρα του, οι διαλέξεις και οι συνεδριακές παρουσίες, όλα φανερώνουν την ενέργεια ενός μυαλού που δεν σταματά, ενός χεριού που δεν κουράζεται, ενός πνεύματος που πάντα αναζητά. Στο τέλος, η ουσία της παρουσίας του δεν μετριέται σε αριθμούς, αλλά σε στιγμές: στη χαρά ενός παιδιού που ανασαίνει ξανά, στη συγκίνηση ενός γονιού που βλέπει ελπίδα, στην αναγνώριση ενός συναδέλφου που καταλαβαίνει την αφοσίωση: «Le vrai succès se mesure en vies transformées» – η αληθινή επιτυχία μετριέται σε ζωές που μεταμορφώθηκαν.
Και έτσι, όπως η ποίηση μεταμορφώνει τις λέξεις σε εικόνες και η μουσική τους δίνει ψυχή, η ζωή του μεταμορφώνει τη χειρουργική σε τέχνη, την ιατρική σε λυρισμό, την ανθρωπιά σε επιστήμη: «La vie est un art, et chaque vie sauvée est un chef-d’œuvre» – Η ζωή είναι μια τέχνη, και κάθε σωσμένη ζωή είναι ένα αριστούργημα. Κάθε ταξίδι του στον κόσμο της χειρουργικής δεν είναι απλώς μετακίνηση από πόλη σε πόλη, αλλά ένα «voyage intérieur» – ένα εσωτερικό ταξίδι – όπου η εμπειρία κάθε ασθενούς γίνεται καθρέφτης της ίδιας του της ψυχής. Η συγκίνηση και η αφοσίωση που δείχνει δεν είναι εμφανή μόνο στους γιατρούς που τον πλαισιώνουν, αλλά και στους μαθητές που ακολουθούν τα βήματά του, όπως το φως της αυγής ακολουθεί τη νύχτα: «La lumière suit toujours l’ombre» – το φως ακολουθεί πάντα τη σκιά. Στην καρδιά του, η επιστήμη είναι ένα ποίημα σε συνεχή σύνθεση. Κάθε άρθρο, κάθε διάλεξη, κάθε εργασία δεν είναι μόνο τεχνική αναφορά, αλλά «un récit de vies, un chant de possibilités» – μια αφήγηση ζωών, ένα τραγούδι δυνατοτήτων. Ακόμα και οι πιο σύνθετες επεμβάσεις, όπως η αντικατάσταση της αορτικής βαλβίδας ή η επισκευή της μιτροειδούς, γίνονται υπό την καθοδήγηση ενός μυαλού που βλέπει πέρα από το εμφανές: «La main guide le cœur, mais le cœur guide la main» – Το χέρι καθοδηγεί την καρδιά, αλλά η καρδιά καθοδηγεί το χέρι.
Η ακεραιότητα και η αφοσίωση του δεν γνωρίζουν γεωγραφικά όρια. Στη Νότια Αφρική, όπου οι πόλεις συχνά στέκονται σε σκιά δυσκολιών, η παρουσία του είναι σαν «un rayon de soleil à travers les nuages» – μια ακτίνα ηλίου μέσα από τα σύννεφα. Στο Παρίσι, η φράση «La connaissance est une clé» – Η γνώση είναι ένα κλειδί – ζωντανεύει στα χέρια του, ανοίγοντας πόρτες που άλλοι δεν τολμούν να κοιτάξουν. Κάθε διάλεξη γίνεται μια γιορτή της ανθρώπινης περιέργειας, όπου το κοινό συμμετέχει σε μια αέναη αναζήτηση: «L’apprentissage est un voyage sans fin» – Η μάθηση είναι ένα ταξίδι χωρίς τέλος. Αλλά η ζωή του δεν περιορίζεται μόνο στην ακαδημαϊκή και επαγγελματική διάσταση. Το ήθος του, η ευγένεια και η τρυφερότητα που δείχνει στους συνεργάτες και στους ασθενείς, δημιουργούν ένα πλέγμα εμπιστοσύνης και σεβασμού: «La bienveillance est le véritable pouvoir» – Η καλοσύνη είναι η αληθινή δύναμη. Κάθε χειρονομία, κάθε συμβουλή, κάθε στιγμή προσοχής γίνεται μια μικρή πράξη ουσίας, που αγγίζει βαθιά όσους βρίσκονται γύρω του.
Η φιλοσοφία του για τη ζωή αντικατοπτρίζεται ακόμη και στις επιστημονικές του αναζητήσεις. Η έννοια του βιοδιασπώμενου δακτυλίου γίνεται μια μεταφορά για την πεποίθησή του: «Tout est éphémère, mais chaque instant a un sens» – Όλα είναι εφήμερα, αλλά κάθε στιγμή έχει νόημα. Κάθε καρδιά που σώζεται, κάθε ζωή που επανέρχεται, είναι μια επιβεβαίωση ότι η προσπάθεια, η τεχνική και η ανθρωπιά μπορούν να ενώνονται σε μια αρμονία που υπερβαίνει τα όρια της ανθρώπινης φύσης. Η σχέση του με τους συναδέλφους του και τους μαθητές του είναι σαν ένα αόρατο νήμα που συνδέει όλες τις γενιές. «Le savoir partagé est une lumière qui ne s’éteint jamais» – Η γνώση που μοιράζεται είναι ένα φως που ποτέ δεν σβήνει. Η καθοδήγησή του δεν περιορίζεται σε συμβουλές ή τεχνικές οδηγίες, αλλά εμπνέει το θάρρος, την αποφασιστικότητα και τη δημιουργικότητα: κάθε λέξη του γίνεται σπόρος που φυτρώνει σε νέες ιδέες και νέες ζωές.
Και παρ’ όλη την τεράστια αναγνώριση, τις διακρίσεις και τα βραβεία, παραμένει ταπεινός, γιατί κατανοεί βαθιά ότι η επιστήμη δεν είναι τέλος, αλλά μέσο: «La science est un outil, pas une couronne» – Η επιστήμη είναι ένα εργαλείο, όχι ένα στέμμα. Η ουσία της ζωής του βρίσκεται στο πώς συνδέει την τεχνική με την καρδιά, τη γνώση με τη σοφία, την πράξη με το νόημα. Κάθε στιγμή, από την πρώτη έως την τελευταία, είναι γεμάτη ενέργεια και λυρισμό. Η παρουσία του μεταμορφώνει όχι μόνο το χώρο του χειρουργείου αλλά και τον χώρο της ψυχής. Οι ασθενείς του, οι συνεργάτες του, οι μαθητές του, όλοι αντιλαμβάνονται ότι βρίσκονται μπροστά σε κάτι πιο σημαντικό από την επιτυχία ή τη δόξα: «Ils assistent à la danse de la vie elle-même» – Παρακολουθούν τον χορό της ίδιας της ζωής.
Στο τέλος, η βιογραφία του δεν είναι μια λίστα επιτευγμάτων. Είναι ένα «poème vivant» – ένα ζωντανό ποίημα – όπου κάθε λέξη, κάθε πράξη, κάθε καρδιά που σώθηκε συνθέτει μια συμφωνία που αντηχεί πέρα από τον χρόνο. Η επιστήμη του, η ανθρωπιά του, η φιλοσοφία του, όλα μαζί δημιουργούν ένα έργο που είναι ταυτόχρονα λυρικό, βαθύ και φωτεινό: «La vie de cet homme est une lumière qui guide et réchauffe» – Η ζωή αυτού του ανθρώπου είναι ένα φως που καθοδηγεί και ζεσταίνει. Και έτσι, όπως η μουσική ενώνει τις νότες σε μια αρμονία που συγκινεί, η ζωή και το έργο του ενώνουν γνώση, δεξιοτεχνία και ψυχή σε μια ενέργεια που δεν σβήνει ποτέ: «Il a transformé le souffle de la vie en art» – Μετέτρεψε την ανάσα της ζωής σε τέχνη.
πηγή φωτογραφίας:https://www.fayscontrol.gr/nicola-piovani-stefanos-korkolis-gia-tous-skopous-tou-coeurs-pour-tous-hellas/
