Διαπιστώνει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος
Αποτελεί δεδομένο στον κόσμο των κοινωνικών επιστημών ότι τα μεγάλα ψυχοκοινωνικά φαινόμενα, αυτά που με την ολοκλήρωσή μορφοποιούν νέους θεσμούς, δομές και σχήματα είναι δύσκολο, εάν όχι σχεδόν ακατόρθωτο, να τα αξιολογήσουμε επακριβώς την ώρα που βρίσκονται στη δυναμική φάση της εξέλιξής τους.
Στην Πατρίδα μας οι μορφοποιήσεις είχαν ήδη ξεκινήσει από τη στιγμή που το “Σημιτικό ΠΑΣΟΚ” μας ένταξε στο Ευρώ και την ΟΝΕ (όπως λένε κάποιοι με στατιστικά «μαγειρέματα») και νέοι θεσμοί, δομές και σχήματα, άγνωστα μέχρι τότε άρχισαν να κρυσταλλώνονται προοδευτικά στο συλλογικό μας υποσυνείδητο!..
Αφού «έφυγαν» από τη ζωή και από το πολιτικό προσκήνιο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου (παρέμεινε εν ζωή μέχρι το 2017 αλλά μακρυά από τα ενεργά πολιτικά δρώμενα ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης που απετέλεσε μια αξιοσημείωτη πολιτική «παρένθεση» αλλά ΔΕΝ τον άφησε το “σκοτεινό πολιτικό παρασκήνιο” να ολοκληρώσει το έργο του) ως πολίτης και ως κοινωνικός επιστήμονας, από τη δική μου σκοπιά, την συχνά δηκτική και με Αριστοφανικό χιούμορ ελαφρά ειρωνική αλλά όχι κακοπροαίρετη, γνωστή σε εσάς φίλες και φίλοι αναγνώστες, ξεκαρδίζομαι εδώ και χρόνια στα γέλια με τις ανοησίες κάποιων πολιτικών ανδρών που μας είπαν< ότι: η πολιτική μας ζωή χαρακτηρίζεται από … «χρυσές μετριότητες»!.. Και κάποιων φανατικών οπαδών οι οποίοι χειροκροτούν όντας σχεδόν σε παραλήρημα τον αγαπημένο τους πολιτικό παραβλέπουν την αξία του Λαϊκού ρητού που σοφά διαπιστώνει ότι: Ανάμεσα στους τυφλούς ο μονόφθαλμος…Βασιλεύει!…
Στα μεγάλα οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά προβλήματα που συσσωρεύθηκαν επί σειρά δεκαετιών προστίθενται νέα και αντί για λύσεις έχουμε «επιταγές της τρόικα» (τώρα πιά των… «θεσμών») και δυστυχώς μοιάζει, από το καλοκαίρι του 2010 μέχρι και σήμερα, να μην αντιλαμβάνονται τα Κυβερνητικά στελέχη που μας κυβερνούν τα τελευταία 16 χρόνια ότι κάθε φορά που επικαλούνται Μνημόνια, τρόικα ή «θεσμούς» για τις ανάλγητες αποφάσεις τους ουσιαστικά “απαξιώνουν” τους θώκους εξουσίας που κατέχουν…
Οι Έλληνες που οδηγηθήκαμε να πιστέψουμε ότι δικαιούμαστε όχι «μια θέση στον ήλιο» όπως όλοι οι Λαοί της Ε. Ε. αλλά τον ίδιο τον ήλιο και οδηγηθήκαμε «κακήν-κακώς» στο Ευρώ και την ΟΝΕ βιώνουμε μια κοινωνική πραγματικότητα απογυμνωμένη από οράματα και Ελπίδα, βιώνουμε μια πρωτόγνωρη Εθνική Κατάθλιψη έχοντας βουλιάξει στο τέλμα των ψεμάτων, του βολέματος, της αφιλοτιμίας, του ωχαδερφισμού, της ανυποληψίας!…
Δεν μπορώ, όχι από ευπρέπεια ή φόβο αλλά χρησιμοποιώντας απλή λογική και ηθική, να πιστέψω ότι οι νεότεροι πολιτικοί ηγέτες μας οδήγησαν εδώ…εκ προθέσεως αλλά τολμώ να πω μάλλον από έλλειψη ικανοτήτων και οράματος για τις επόμενες γενιές!…
Συνιστά πικρή αλήθεια, όμως, η διαπίστωση ότι ‘έρπουμε’ πλέον εμείς οι κάποτε υψιπετείς Έλληνες και Ελληνίδες.
Νέοι και νέες μέσα στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα αλλά και σε ζωντανές ομιλίες μου σε διάφορες πόλεις της πατρίδας μας, σε δημόσιους χώρους όπου με βρίσκουν και με αναγνωρίζουν (μολονότι εδώ και πολλά χρόνια σταμάτησα την συμμετοχή μου σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές αλλά είναι εμφανή από Κρήτη μέχρι Νέα Υόρκη η παρουσία μου κάθε Δευτέρα και Πέμπτη στο διαδίκτυο και σε επιλεγμένες εφημερίδες) μου θέτουν ένα συγκλονιστικά “πικρό” ερώτημα:
«Αλήθεια εσείς οι παππούδες-γιαγιάδες και γονείς μας πόσο πρέπει να μας μισείτε για να μας κληροδοτήσετε τον κόσμο που ετοιμάσατε για το δικό μας αύριο;»
Θυμίζω ότι στην πατρίδα μας, οι συμπατριώτες μας που ήταν δεμένοι με διάφορους τρόπους με τη γη το έλεγαν πεντακάθαρα:
«‘Όπου λιγοστεύουν οι Αετοί και μαζί τους και οι Πελαργοί πληθαίνουν τα…άπτερα!»
Σε παγκόσμια κλίμακα, είναι σχεδόν κανόνας, οι ενασχολούμενοι με την Πολιτική να αρνούνται την ύπαρξη προβλημάτων, να υποβαθμίζουν τη σημασία τους για να συνεχίσουν τον ερωτικό τους εναγκαλισμό με την εξουσία ή με την προσδοκία κατάκτησης της και τα μύρια όσα αυτή η σχέση τους αποδίδει!..
Τα προβλήματα του 21ου αιώνα οικολογικά, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά και πληθυσμιακά διογκώνονται με γεωμετρικούς ρυθμούς και συνιστούν τεραστίων διαστάσεων προκλήσεις, που απαιτούν σπουδαίους ανθρώπους στους θώκους της πολιτικής, επιχειρηματικής, θρησκευτικής, ακαδημαϊκής και άλλων τύπων εξουσίας όχι μόνο για να μπορέσουμε άμεσα να τα αντιμετωπίσουν αλλά και να τα επιλύσουν ώστε να δημιουργηθούν προοπτικές για τις επόμενες γενιές…
Για τους παραπάνω και άλλους ευνόητους για κάθε σκεπτόμενο άτομο φίλες και φίλοι αναγνώστες, Δηλώνω σήμερα δημοσίως ότι θεωρώ, επιεικώς, ανοησία την αναφορά σε δήθεν «χρυσές» μετριότητες!…
Από πότε δηλαδή μια μετριότητα μπορεί να είναι «χρυσή», όπως κάποιοι χαρακτηρίζουν αυτούς και αυτές που πρυτανεύουν στην πολιτική, οικονομική, πνευματική μας ζωή, όταν η ίδια η έκφραση είναι αντιφατική;
Η Οικουμένη καθώς βουλιάζει στην εξελισσόμενη δίνη τεραστίων προβλημάτων και φονικών πολεμικών αντιπαραθέσεων χρειάζεται Ηγέτες που νοιάζονται Όχι για την επόμενη Εκλογική τους Αναμέτρηση αλλά για την επόμενη γενιά!…
Χτυπάω ως απλός πολίτης μια μεγάλη καμπάνα καθώς εδώ στην Πατρίδα μας Ελλάδα μετρώντας γιγάντια σε μεγέθη αριθμού εμπλεκομένων περιστατικά διαπλοκής, διαφθοράς και ποσότητες διασπάθισης δημοσίου χρήματος χρειαζόμαστε Ηγέτες, γνήσιους Αετούς στους θώκους κάθε λογής Πολιτικής, Θρησκευτικής, Πολιτιστικής και Πολιτισμικής Εξουσίας για να σταματήσει ο Εθνικός ευτελισμός και ο καταποντισμός μας ως Λαού στην κατάπτυστη αναξιοπρέπεια της οικονομικής, ηθικής και κοινωνικής ένδειας!…
