“Ο χρόνος, που σπαταλείται για την μετάβαση ενός εργαζόμενου χωρίς σταθερό γραφείο, από το σπίτι στην δουλειά του και από την δουλειά στο σπίτι του, είναι μέρος του εργασιακού ωραρίου της ημέρας”!
Επιμέλεια: Ευθύμιος Χατζηϊωάννου.
Σύμφωνα με απόφαση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ο χρόνος, που σπαταλείται για την μετάβαση ενός εργαζόμενου χωρίς σταθερό γραφείο, από το σπίτι στην δουλειά του και από την δουλειά στο σπίτι του, είναι μέρος του εργασιακού ωραρίου της ημέρας.
Ως εκ τούτου επιχειρήσεις, που απασχολούν εργαζομένους, όπως π.χ. αντιπροσώπους πωλήσεων, ηλεκτρολόγους, υδραυλικούς, κοινωνικούς λειτουργούς κ.α., θα πρέπει να οργανώσουν τα ωράρια εργασίας κατά τέτοιον τρόπο, ώστε το πρώτο και το τελευταίο ραντεβού να είναι κοντά στο σπίτι των εργαζομένων τους.
Βρετανός δικηγόρος, με ειδίκευση στο εργατικό δίκαιο, ανέφερε σε δηλώσεις του στο BBC, ότι «μετά την απόφαση αυτή, χιλιάδες εργοδότες μπορούν, πλέον, να είναι δυνητικά παραβάτες του καθορισμένου ωραρίου εργασίας στο Ηνωμένο Βασίλειο»,
“Στόχος της οδηγίας είναι η προστασία και η ασφάλεια της υγείας των εργαζομένων από την εκμετάλλευση εκ μέρους των εργοδοτών τους”!
Το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αναφέρει στην απόφασή του, ότι στόχος της οδηγίας είναι η προστασία και η ασφάλεια της υγείας των εργαζομένων από την εκμετάλλευση από τους εργοδότες και ως εκ τούτου θεσπίζει κανόνες για θέματα, όπως το πώς λειτουργεί ο χρόνος των εργαζομένων, πόσα διαλείμματα θα έχουν και ποιές είναι οι διακοπές, που δικαιούνται. Ένας από τους κύριους στόχους της απόφασης αυτής, είναι να διασφαλιστεί, ότι κανένας υπάλληλος στην Ε.Ε. δεν είναι υποχρεωμένος να εργάζεται περισσότερο από, κατά μέσον όρο, 48 ώρες την εβδομάδα.
Σημειώνεται, οτι η απόφαση ελήφθη με αφορμή την υπόθεση της ισπανικής εταιρείας “Tyco”, η οποία έκλεισε τα περιφερειακά γραφεία της, το 2011, με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι να ταξιδεύουν διαφορετικές αποστάσεις, πριν φθάσουν στο πρώτο ραντεβού τους.
