Γράφει ο Γαβριήλ Μανωλάτος, Καθηγητής διεθνούς οικονομίας και ανάπτυξης.
Οι ιταλικές εκλογές σχετίζονταν κυρίως από το μεταναστευτικό ζήτημα. Τα αντιμεταναστευτικά συναισθήματα συνδυάστηκαν με τα έντονα αντιευρωπαϊκά.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση συνέβαλε τα μέγιστα στη δημιουργία της κρίσης της Ιταλίας. Η έλλειψη βοήθειας στη μεταναστευτική κρίση έστρεψε τους Ιταλούς προς τον αντιευρωπαϊσμό. Η Ε.Ε δεν έχει απεριόριστο χρόνο στη διάθεσή της για να διορθώσει την κατάσταση.
Όπως η Ελλάδα, η Ιταλία άλλαξε από μια πολύ φιλοευρωπαϊκή χώρα σε μια έντονα ευρωσκεπτικιστική με έντονο αντιευρωπαϊσμό εντός σχετικά λίγων μηνών. Το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο εμφανές αν αναλογιστεί κανείς ότι η Ιταλία ήταν ιδρυτικό κράτος μέλος της Ε Ε (ΕΟΚ).
Υπάρχουν πολλοί εσωτερικοί λόγοι για τα πολιτικά, τα κοινωνικά και τα οικονομικά προβλήματα και στις δυο χώρες. Η έλλειψη όμως ουσιαστικής αλληλεγγύης της Ε.Ε. προς ένα ασθενέστερο μέλος που αναλαμβάνει το βάρος ενός ευρωπαϊκού προβλήματος, επιδείνωσε δραματικά την κατάσταση. Η νομισματική ένωση (το ευρώ) σχεδιάστηκε και δημιουργήθηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να κυριαρχήσει η δεσπόζουσα οικονομία, η Γερμανία, επί των ασθενέστερων αλλά και των λιγότερων εύρωστων οικονομιών.
Για άλλη μια φορά η Ε.Ε. αντιμετωπίζει μια κρίσιμη απειλή από την ασταμάτητη άνοδο του αντιευρωπαϊσμού και του ευρωσκεπτικισμού. Η κατάσταση είναι πολύ πιο σοβαρή και πιο δύσκολη από την περίπτωση της Ελλάδος. Αναδύονται οι σκιές του σκοτεινότερου παρελθόντος της Ευρώπης…
Αν δεν μάθει η ΕΕ, θα ακολουθήσουν χειρότερα.
