ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ-ΙΣΤΟΡΙΑ / KULTUR-GESCHICHTE

O Αλμπέρτο Τζακομέτι θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους και ακριβότερους εκπροσώπους της μοντέρνας τέχνης. Στο Παρίσι εγκαινιάστηκε προς τιμήν του διάσημου γλύπτη και ζωγράφου ένα νέο μουσείο.Πάνω στο κρεβάτι βρίσκεται ακόμη το παλτό του, στο σταχτοδοχείο η γόπα από το τελευταίο του τσιγάρο. Όλα είναι όπως τα άφησε όσο ζούσε ο Αλμπέρτο Τζακομέτι. Ακόμα και στους τοίχους κρέμονται τα σχέδια που καρφίτσωνε πάνω σε αυτούς. Η μετατροπή του ατελιέ του διάσημου γλύπτη και ζωγράφου Αλμπέρτο Τζακομέτι σε μουσείο στην περιοχή Μονπαρνάς στο Παρίσι, αποτελεί μια νέα μεγάλη ατραξιόν για τους λάτρεις της τέχνης. «Το Ινστιτούτο Τζακομέτι δεν θέλει να είναι ένα κλασικό μουσείο αλλά ένας τόπος συγκίνησης και έρευνας» δηλώνει η διευθύντρια Κατρίν Γκρενιέ. Στόχος, όπως λέει, είναι να οικοδομηθεί μια άλλη σχέση μεταξύ του κοινού και του καλλιτέχνη. Για το λόγο αυτό η επίσκεψη στο μουσείο είναι δυνατή μόνο μετά από ηλεκτρονική κράτηση και η είσοδος επιτρέπεται μόνο σε 40 άτομα τη φορά. Το ατελιέ του μεγάλου Ελβετού καλλιτέχνη βρισκόταν στην οδό Ιπολίτ Μεντρόν όπου εργάσθηκε από το 1926 μέχρι το 1966. Λίγους δρόμους παρακάτω βρίσκεται το Ινστιτούτο Τζακομέτι, το οποίο είναι μια θαυμάσια διατηρητέα βίλα σε στιλ αρ νουβό. Στο ισόγειο ο επισκέπτης ανακαλύπτει τον τόπο όπου εργαζόταν και ο οποίος είναι γνωστός μέσα από αναπαραγωγές βίντεο που έχουν παρουσιασθεί συχνά στο παρελθόν σε άλλες εκθέσεις. Η φιλία με τον Ζαν Ζανέ Ο Τζακομέτι πέθανε στις 12 Ιανουαρίου 1966 στην πόλη Kουρ της Ελβετίας. Η σύζυγος του Ανέτε κατάφερε να σώσει το εργαστήριό του και σήμερα εκτίθεται έτσι όπως το άφησε. Πίσω από ένα προστατευτικό τζάμι φαίνονται τα ξεραμένα χρώματα, τα άπειρα πινέλα, γύψινα προπλάσματα των γνωστών μακριών και λεπτών μορφών του. Ανάμεσα στα μοντέλα που πόζαραν για αυτόν ήταν και ο Γάλλος συγγραφέας Ζαν Ζενέ. Ο Τζακομέτι έκανε πολλά σχέδια με βάση τον καλό του φίλο και αυτός πάλι έγραψε το 1957 το δοκίμιο «Το ατελιέ του Αλμπέρτο Τζακομέτι». Η πρώτη έκθεση στο καινούργιο μουσείο στο Παρίσι για τον Τζακομέτι αφιερώνεται σε αυτή τη φιλία. Η Κατρίν Γκρενιέ είναι επίσης διευθύντρια στο Ίδρυμα Τζακομέτι, το οποίο διαθέτει 300 γλυπτά, 90 πίνακες και γύρω στα 5.000 σχέδια σε χαρτί. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη συλλογή Τζακομέτι. Το Ίδρυμα Τζακομέτι συστήθηκε το 2003, το οποίο με τη σειρά του ίδρυσε και χρηματοδότησε το ομώνυμο Ινστιτούτο. Για το λόγο αυτό δημοπράτησε το 2015 ένα έργο του Χουάν Μιρό για 8,8 εκατομμύρια ευρώ. Επρόκειτο για δώρο του Ισπανού καλλιτέχνη στον Αλμπέρτο Τζακομέτι. Το νέο μουσείο, όπως λέει η Κατρίν Γκρενιέ, δεν είναι τεράστιο. Εκτείνεται σε 350 τ.μ και πολλά από τα έργα παρουσιάζονται για πρώτη φορά. Ζαμπίνε Γκλάουμπιτς (DPA) / Μαρία Ρηγούτσου

O Αλμπέρτο Τζακομέτι θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους και ακριβότερους εκπροσώπους της μοντέρνας τέχνης. Στο Παρίσι εγκαινιάστηκε προς τιμήν του διάσημου γλύπτη και ζωγράφου ένα νέο μουσείο.Πάνω στο κρεβάτι βρίσκεται ακόμη το παλτό του, στο σταχτοδοχείο η γόπα από το τελευταίο του τσιγάρο. Όλα είναι όπως τα άφησε όσο ζούσε ο Αλμπέρτο Τζακομέτι. Ακόμα και στους τοίχους κρέμονται τα σχέδια που καρφίτσωνε πάνω σε αυτούς. Η μετατροπή του ατελιέ του διάσημου γλύπτη και ζωγράφου Αλμπέρτο Τζακομέτι σε μουσείο στην περιοχή Μονπαρνάς στο Παρίσι, αποτελεί μια νέα μεγάλη ατραξιόν για τους λάτρεις της τέχνης. «Το Ινστιτούτο Τζακομέτι δεν θέλει να είναι ένα κλασικό μουσείο αλλά ένας τόπος συγκίνησης και έρευνας» δηλώνει η διευθύντρια Κατρίν Γκρενιέ. Στόχος, όπως λέει, είναι να οικοδομηθεί μια άλλη σχέση μεταξύ του κοινού και του καλλιτέχνη. Για το λόγο αυτό η επίσκεψη στο μουσείο είναι δυνατή μόνο μετά από ηλεκτρονική κράτηση και η είσοδος επιτρέπεται μόνο σε 40 άτομα τη φορά. Το ατελιέ του μεγάλου Ελβετού καλλιτέχνη βρισκόταν στην οδό Ιπολίτ Μεντρόν όπου εργάσθηκε από το 1926 μέχρι το 1966. Λίγους δρόμους παρακάτω βρίσκεται το Ινστιτούτο Τζακομέτι, το οποίο είναι μια θαυμάσια διατηρητέα βίλα σε στιλ αρ νουβό. Στο ισόγειο ο επισκέπτης ανακαλύπτει τον τόπο όπου εργαζόταν και ο οποίος είναι γνωστός μέσα από αναπαραγωγές βίντεο που έχουν παρουσιασθεί συχνά στο παρελθόν σε άλλες εκθέσεις. Η φιλία με τον Ζαν Ζανέ Ο Τζακομέτι πέθανε στις 12 Ιανουαρίου 1966 στην πόλη Kουρ της Ελβετίας. Η σύζυγος του Ανέτε κατάφερε να σώσει το εργαστήριό του και σήμερα εκτίθεται έτσι όπως το άφησε. Πίσω από ένα προστατευτικό τζάμι φαίνονται τα ξεραμένα χρώματα, τα άπειρα πινέλα, γύψινα προπλάσματα των γνωστών μακριών και λεπτών μορφών του. Ανάμεσα στα μοντέλα που πόζαραν για αυτόν ήταν και ο Γάλλος συγγραφέας Ζαν Ζενέ. Ο Τζακομέτι έκανε πολλά σχέδια με βάση τον καλό του φίλο και αυτός πάλι έγραψε το 1957 το δοκίμιο «Το ατελιέ του Αλμπέρτο Τζακομέτι». Η πρώτη έκθεση στο καινούργιο μουσείο στο Παρίσι για τον Τζακομέτι αφιερώνεται σε αυτή τη φιλία. Η Κατρίν Γκρενιέ είναι επίσης διευθύντρια στο Ίδρυμα Τζακομέτι, το οποίο διαθέτει 300 γλυπτά, 90 πίνακες και γύρω στα 5.000 σχέδια σε χαρτί. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη συλλογή Τζακομέτι. Το Ίδρυμα Τζακομέτι συστήθηκε το 2003, το οποίο με τη σειρά του ίδρυσε και χρηματοδότησε το ομώνυμο Ινστιτούτο. Για το λόγο αυτό δημοπράτησε το 2015 ένα έργο του Χουάν Μιρό για 8,8 εκατομμύρια ευρώ. Επρόκειτο για δώρο του Ισπανού καλλιτέχνη στον Αλμπέρτο Τζακομέτι. Το νέο μουσείο, όπως λέει η Κατρίν Γκρενιέ, δεν είναι τεράστιο. Εκτείνεται σε 350 τ.μ και πολλά από τα έργα παρουσιάζονται για πρώτη φορά. Ζαμπίνε Γκλάουμπιτς (DPA) / Μαρία Ρηγούτσου

Ένας γνωστός Γερμανός δημοσιογράφος φιλοξενεί στο σπίτι του έναν μεγάλο απατεώνα της τέχνης που βγήκε από τη φυλακή. Μια περίεργη συγκατοίκηση και μια ιστορία αποτοξίνωσης από την κυριαρχία του χρήματος.Δυο άνδρες κάθονται στην ταράτσα ενός σπιτιού στο προάστιο της Κολωνίας Έρενφελντ. Το σπίτι ανήκει στον 75χρονο πολύ γνωστό δημοσιογράφο Γκίντερ Βάλραφ. Ασχολείται με την αποκαλυπτική δημοσιογραφία. Έγινε γνωστός και στην Ελλάδα όταν στις 10 Μαΐου του 1974 είχε αλυσοδεθεί στο Σύνταγμα σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη χούντα των συνταγματαρχών. Ο γνωστός Γερμανός δημοσιογράφος αυτή την περίοδο φιλοξενεί στο σπίτι του ένα διάσημο απατεώνα της τέχνης, τον Χέλγκε Άχενμπαχ. Ο εν λόγω φιλοξενούμενος υπήρξε επί πολλά χρόνια σύμβουλος των διάσημων και πλουσίων σε θέματα σύγχρονης τέχνης. Καταδικάστηκε σε τέσσερα χρόνια φυλάκιση για απάτη και παράνομο πλουτισμό ενώ την περασμένη εβδομάδα δικαστήριο του Ντίσελντορφ τον καταδίκασε και σε καταβολή αποζημίωσης 16 εκατομμυρίων ευρώ σε γνωστό συλλέκτη. Η προηγούμενη ζωή του φαίνεται όμως πια πολύ μακρινή. «Ποτέ δεν φανταζόμουνα ότι θα με συνελάμβαναν, αλλά όταν είδα τους αστυνομικούς στο αεροδρόμιο κατάλαβα αμέσως πως κάτι πολύ άσχημο θα συνέβαινε» δηλώνει. Ο Άχενμπαχ είχε εξαπατήσει τον δισεκατομμυριούχο και κληρονόμο της αλυσίδας Άλντι Μπέρντολντ Άλμπρεχτ μεσολαβώντας στην πώληση υπερτιμημένων έργων τέχνης. «Οι πρώτοι μήνες στη φυλακή ήταν κόλαση» λέει και συμπληρώνει πως διαρκώς του τριβέλιζε το μυαλό η σκέψη «πώς ήταν δυνατόν να καταστρέψεις όλα αυτά που έφτιαξες 40 χρόνια. Τώρα δεν είσαι παρά ένας απατεώνας». Η φυλακή τον έσωσε Είχε συχνά τάσεις αυτοκτονίας αλλά οι συγκρατούμενοί του τον προέτρεψαν να μην μιλήσει για αυτές διότι θα του γινόταν έλεγχος κάθε ένα τέταρτο. Σιγά-σιγά άρχισε να αποδέχεται την κατάσταση και την πραγματικότητα. Αυτός ήταν ο μοναδικός υπεύθυνος για τη δεινή θέση στην οποία είχε περιέλθει. Τον βοήθησαν πολύ να το συνειδητοποιήσει και να το αποδεχθεί η ψυχολόγος της φυλακής, ο ιερέας και η υπεύθυνη για το αθλητικό πρόγραμμα. Απέκτησε καλές σχέσεις με τους συγκρατουμένους του στη φυλακή και τηρούσε καθημερινά αυστηρό ωράριο. Δυο φορές την εβδομάδα παρακολουθούσε μάθημα ζωγραφικής και τότε πήρε την απόφαση να μάθει να ζωγραφίζει ο ίδιος. Σήμερα αναπολεί σχεδόν με ευγνωμοσύνη την περίοδο του εγκλεισμού του. «Μου φαίνεται σαν να ήμουν σε μοναστήρι. Εάν δεν ήμουν εκεί, ίσως να είχα πάθει έμφραγμα ή εγκεφαλικό. Πριν από τη φυλακή, μέσα σε ένα μήνα βρισκόμουν συχνά σε 15 διαφορετικές πόλεις με δέκα διαφορετικά ιδιωτικά αεροπλάνα». Όσο για τον Γκίντερ Βάλραφ, δεν είναι η πρώτη φορά που φιλοξενεί ένα απολωλός πρόβατο. Είχαν προηγηθεί ένας άστεγος, πολιτικά διωκόμενοι καλλιτέχνες από το Ιράν και την Τουρκία, παλιότερα ο συγγραφέας Σάλμαν Ράσντι, όταν ο Αγιατολλάχ Χομεϊνί τον είχε καταδικάσει για βλασφημία σε θάνατο. «Γνώρισα τον Άχενμπαχ", λέει ο Βάλραφ, "όταν ήθελε να απομακρυνθεί από όλο αυτό το πάρε- δώσε με την τέχνη, γιατί στο χώρο αυτό το θέμα ήταν μόνο οι επενδύσεις και το κέρδος», και συμπληρώνει πως πιστεύει ότι ο φιλοξενούμενός του έμαθε από τα λάθη του. Σήμερα ο Χέλγκε Άχενμπαχ έχει ένα χώρο που του παραχωρήθηκε δωρεάν από έναν επιχειρηματία στην περιοχή Νιντερράιν και καλεί εκεί καλλιτέχνες που βρίσκονται στις χώρες τους υπό διωγμό. Και όπως τονίζει, αυτή είναι η ωραιότερη μέχρι σήμερα ενασχόλησή του με την τέχνη. Κρίστοφ Ντρίσεν (DPA) / Μαρία Ρηγούτσου

Ένας γνωστός Γερμανός δημοσιογράφος φιλοξενεί στο σπίτι του έναν μεγάλο απατεώνα της τέχνης που βγήκε από τη φυλακή. Μια περίεργη συγκατοίκηση και μια ιστορία αποτοξίνωσης από την κυριαρχία του χρήματος.Δυο άνδρες κάθονται στην ταράτσα ενός σπιτιού στο προάστιο της Κολωνίας Έρενφελντ. Το σπίτι ανήκει στον 75χρονο πολύ γνωστό δημοσιογράφο Γκίντερ Βάλραφ. Ασχολείται με την αποκαλυπτική δημοσιογραφία. Έγινε γνωστός και στην Ελλάδα όταν στις 10 Μαΐου του 1974 είχε αλυσοδεθεί στο Σύνταγμα σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη χούντα των συνταγματαρχών. Ο γνωστός Γερμανός δημοσιογράφος αυτή την περίοδο φιλοξενεί στο σπίτι του ένα διάσημο απατεώνα της τέχνης, τον Χέλγκε Άχενμπαχ. Ο εν λόγω φιλοξενούμενος υπήρξε επί πολλά χρόνια σύμβουλος των διάσημων και πλουσίων σε θέματα σύγχρονης τέχνης. Καταδικάστηκε σε τέσσερα χρόνια φυλάκιση για απάτη και παράνομο πλουτισμό ενώ την περασμένη εβδομάδα δικαστήριο του Ντίσελντορφ τον καταδίκασε και σε καταβολή αποζημίωσης 16 εκατομμυρίων ευρώ σε γνωστό συλλέκτη. Η προηγούμενη ζωή του φαίνεται όμως πια πολύ μακρινή. «Ποτέ δεν φανταζόμουνα ότι θα με συνελάμβαναν, αλλά όταν είδα τους αστυνομικούς στο αεροδρόμιο κατάλαβα αμέσως πως κάτι πολύ άσχημο θα συνέβαινε» δηλώνει. Ο Άχενμπαχ είχε εξαπατήσει τον δισεκατομμυριούχο και κληρονόμο της αλυσίδας Άλντι Μπέρντολντ Άλμπρεχτ μεσολαβώντας στην πώληση υπερτιμημένων έργων τέχνης. «Οι πρώτοι μήνες στη φυλακή ήταν κόλαση» λέει και συμπληρώνει πως διαρκώς του τριβέλιζε το μυαλό η σκέψη «πώς ήταν δυνατόν να καταστρέψεις όλα αυτά που έφτιαξες 40 χρόνια. Τώρα δεν είσαι παρά ένας απατεώνας». Η φυλακή τον έσωσε Είχε συχνά τάσεις αυτοκτονίας αλλά οι συγκρατούμενοί του τον προέτρεψαν να μην μιλήσει για αυτές διότι θα του γινόταν έλεγχος κάθε ένα τέταρτο. Σιγά-σιγά άρχισε να αποδέχεται την κατάσταση και την πραγματικότητα. Αυτός ήταν ο μοναδικός υπεύθυνος για τη δεινή θέση στην οποία είχε περιέλθει. Τον βοήθησαν πολύ να το συνειδητοποιήσει και να το αποδεχθεί η ψυχολόγος της φυλακής, ο ιερέας και η υπεύθυνη για το αθλητικό πρόγραμμα. Απέκτησε καλές σχέσεις με τους συγκρατουμένους του στη φυλακή και τηρούσε καθημερινά αυστηρό ωράριο. Δυο φορές την εβδομάδα παρακολουθούσε μάθημα ζωγραφικής και τότε πήρε την απόφαση να μάθει να ζωγραφίζει ο ίδιος. Σήμερα αναπολεί σχεδόν με ευγνωμοσύνη την περίοδο του εγκλεισμού του. «Μου φαίνεται σαν να ήμουν σε μοναστήρι. Εάν δεν ήμουν εκεί, ίσως να είχα πάθει έμφραγμα ή εγκεφαλικό. Πριν από τη φυλακή, μέσα σε ένα μήνα βρισκόμουν συχνά σε 15 διαφορετικές πόλεις με δέκα διαφορετικά ιδιωτικά αεροπλάνα». Όσο για τον Γκίντερ Βάλραφ, δεν είναι η πρώτη φορά που φιλοξενεί ένα απολωλός πρόβατο. Είχαν προηγηθεί ένας άστεγος, πολιτικά διωκόμενοι καλλιτέχνες από το Ιράν και την Τουρκία, παλιότερα ο συγγραφέας Σάλμαν Ράσντι, όταν ο Αγιατολλάχ Χομεϊνί τον είχε καταδικάσει για βλασφημία σε θάνατο. «Γνώρισα τον Άχενμπαχ", λέει ο Βάλραφ, "όταν ήθελε να απομακρυνθεί από όλο αυτό το πάρε- δώσε με την τέχνη, γιατί στο χώρο αυτό το θέμα ήταν μόνο οι επενδύσεις και το κέρδος», και συμπληρώνει πως πιστεύει ότι ο φιλοξενούμενός του έμαθε από τα λάθη του. Σήμερα ο Χέλγκε Άχενμπαχ έχει ένα χώρο που του παραχωρήθηκε δωρεάν από έναν επιχειρηματία στην περιοχή Νιντερράιν και καλεί εκεί καλλιτέχνες που βρίσκονται στις χώρες τους υπό διωγμό. Και όπως τονίζει, αυτή είναι η ωραιότερη μέχρι σήμερα ενασχόλησή του με την τέχνη. Κρίστοφ Ντρίσεν (DPA) / Μαρία Ρηγούτσου

Το Γούντστοκ έγραψε μουσική ιστορία τον Αύγουστο του 1969. Με αφορμή τη συμπλήρωση 50 ετών από τη διεξαγωγή του το 2019, αρχαιολόγοι προσπαθούν να αποκαταστήσουν τους χώρους του θρυλικού μουσικού φεστιβάλ.Μια ομάδα αρχαιολόγων πραγματοποίησε ανασκαφές, ξαναφέρνοντας στο φως τμήματα της θαμμένης στο χώμα έκτασης όπου είχε διεξαχθεί τον Αύγουστο του 1969 το θρυλικό μουσικό φεστιβάλ Γούντστοκ. Μετά από εργασίες μιας εβδομάδας, ειδικοί αποκάλυψαν μεγάλα τμήματα του χώρου όπου είχαν συρρεύσει πριν από 50 σχεδόν χρόνια εκατοντάδες χιλιάδες… «φρικιά», και χίπηδες από κάθε γωνιά των ΗΠΑ για το τριήμερο μουσικό φεστιβάλ. Πάνω από 400.000 άτομα υπολογίζεται ότι πήγαν τότε στο μικρό Μπέθελ, στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης, για να ακούσουν θρύλους της μουσικής όπως ο Τζίμι Χέντριξ, η Τζάνις Τζόπλιν και οι Doors – οι ήχοι της μουσικής συνοδεύονταν για πολλούς με κατανάλωση LSD και μαριχουάνας. Φωτογραφίες που έδειχναν εκστατικά άτομα που αψηφούσαν τη δυνατή βροχή και τη λάσπη για να ακούσουν τις συναυλίες στη σκηνή έχουν αποτυπωθεί ανεξίτηλα στην ιστορία της μουσικής. Αποχώρηση από έναν… λασπότοπο 32 συγκροτήματα είχαν παίξει τότε φολκ, ροκ, ψυχεδελική ροκ, μπλουζ, κάντρι και άλλα είδη μουσικής με διαρκείς εναλλαγές και χωρίς διακοπή. Μετά το τέλος του φεστιβάλ, το οποίο χτυπήθηκε κατά διαστήματα από σφοδρές καταιγίδες, η έκταση με γρασίδι και χώμα είχε καταστραφεί ολοσχερώς. Οι θεατές αποχώρησαν αφήνοντας πίσω τους ένα λασπωμένο τοπίο. Ομάδα αρχαιολόγων προσπαθεί τώρα να αναπλάσει τους χώρους του φεστιβάλ, επιχειρώντας να αποκαλύψουν ίχνη από την εξαιρετικά πρόσφατη ιστορία. Οι ειδικοί του Πανεπιστημίου Μπίνγκχαμτον θέλουν μεταξύ άλλων να διαπιστώσουν με τις ανασκαφές τους πώς ακριβώς ήταν στημένες οι μουσικές σκηνές του Γούντστοκ. Το φθινόπωρο του 2017 είχαν ήδη «ξεσκεπάσει» το σημείο όπου είχαν στήσει τους πάγκους τους οι πωλητές των σουβενίρ στο φεστιβάλ. Τα έργα ανάδειξης του χώρου όπου έγινε το θρυλικό φεστιβάλ σχετίζονται με την επικείμενη συμπλήρωση 50 ετών από τη διεξαγωγή του, διευκρίνισε η Νίνα Βερσάτζι από την Αρχαιολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Μπίνγκχαμτον. Πέρυσι η συγκεκριμένη έκταση 15 εκταρίων είχε ανακηρυχθεί στις ΗΠΑ πολιτιστικό μνημείο. Dpa / Άρης Καλτιριμτζής

Το Γούντστοκ έγραψε μουσική ιστορία τον Αύγουστο του 1969. Με αφορμή τη συμπλήρωση 50 ετών από τη διεξαγωγή του το 2019, αρχαιολόγοι προσπαθούν να αποκαταστήσουν τους χώρους του θρυλικού μουσικού φεστιβάλ.Μια ομάδα αρχαιολόγων πραγματοποίησε ανασκαφές, ξαναφέρνοντας στο φως τμήματα της θαμμένης στο χώμα έκτασης όπου είχε διεξαχθεί τον Αύγουστο του 1969 το θρυλικό μουσικό φεστιβάλ Γούντστοκ. Μετά από εργασίες μιας εβδομάδας, ειδικοί αποκάλυψαν μεγάλα τμήματα του χώρου όπου είχαν συρρεύσει πριν από 50 σχεδόν χρόνια εκατοντάδες χιλιάδες… «φρικιά», και χίπηδες από κάθε γωνιά των ΗΠΑ για το τριήμερο μουσικό φεστιβάλ. Πάνω από 400.000 άτομα υπολογίζεται ότι πήγαν τότε στο μικρό Μπέθελ, στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης, για να ακούσουν θρύλους της μουσικής όπως ο Τζίμι Χέντριξ, η Τζάνις Τζόπλιν και οι Doors – οι ήχοι της μουσικής συνοδεύονταν για πολλούς με κατανάλωση LSD και μαριχουάνας. Φωτογραφίες που έδειχναν εκστατικά άτομα που αψηφούσαν τη δυνατή βροχή και τη λάσπη για να ακούσουν τις συναυλίες στη σκηνή έχουν αποτυπωθεί ανεξίτηλα στην ιστορία της μουσικής. Αποχώρηση από έναν… λασπότοπο 32 συγκροτήματα είχαν παίξει τότε φολκ, ροκ, ψυχεδελική ροκ, μπλουζ, κάντρι και άλλα είδη μουσικής με διαρκείς εναλλαγές και χωρίς διακοπή. Μετά το τέλος του φεστιβάλ, το οποίο χτυπήθηκε κατά διαστήματα από σφοδρές καταιγίδες, η έκταση με γρασίδι και χώμα είχε καταστραφεί ολοσχερώς. Οι θεατές αποχώρησαν αφήνοντας πίσω τους ένα λασπωμένο τοπίο. Ομάδα αρχαιολόγων προσπαθεί τώρα να αναπλάσει τους χώρους του φεστιβάλ, επιχειρώντας να αποκαλύψουν ίχνη από την εξαιρετικά πρόσφατη ιστορία. Οι ειδικοί του Πανεπιστημίου Μπίνγκχαμτον θέλουν μεταξύ άλλων να διαπιστώσουν με τις ανασκαφές τους πώς ακριβώς ήταν στημένες οι μουσικές σκηνές του Γούντστοκ. Το φθινόπωρο του 2017 είχαν ήδη «ξεσκεπάσει» το σημείο όπου είχαν στήσει τους πάγκους τους οι πωλητές των σουβενίρ στο φεστιβάλ. Τα έργα ανάδειξης του χώρου όπου έγινε το θρυλικό φεστιβάλ σχετίζονται με την επικείμενη συμπλήρωση 50 ετών από τη διεξαγωγή του, διευκρίνισε η Νίνα Βερσάτζι από την Αρχαιολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Μπίνγκχαμτον. Πέρυσι η συγκεκριμένη έκταση 15 εκταρίων είχε ανακηρυχθεί στις ΗΠΑ πολιτιστικό μνημείο. Dpa / Άρης Καλτιριμτζής

Νέα έρευνα για λογαριασμό του Ιδρύματος Bertelsmann καταδεικνύει ότι το πρόβλημα της παιδικής φτώχειας στη Γερμανία συνδέεται σε πολλές περιπτώσεις με το γεγονός ότι οι μητέρες τους δεν εργάζονται.Πολλά παιδιά και νέοι στη Γερμανία έχουν τόσο λίγα χρήματα στη διάθεσή τους ώστε είναι αδύνατο να συμμετέχουν στις δραστηριότητες και την κοινωνική ζωή που έχουν άτομα της ηλικίας τους. Το ζήτημα της παιδικής φτώχειας απασχολεί εδώ και μεγάλο διάστημα ερευνητές στη Γερμανία. Μία νέα έρευνα που διενεργήθηκε κατ' εντολή του Ιδρύματος Bertelsmann καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το συχνό οικογενειακό μοντέλο του εργαζόμενου πατέρα και της μητέρας που δεν δουλεύει αναλαμβάνοντας τη φροντίδα των παιδιών και το νοικοκυριό, μπορεί να είναι συνυπεύθυνο για την ένδεια των παιδιών. Διότι, όπως επισημαίνεται στην έρευνα, το εισόδημα της μητέρας παίζει καθοριστικό ρόλο για το εάν ένα παιδί μεγαλώσει σε συνθήκες φτώχεια ή όχι. «Μείναμε πραγματικά έκπληκτοι για το πόσο πολύ επηρεάζει το εργασιακό στάτους των μητέρων την κατάσταση των παιδιών», σχολίασε στην DW η υπεύθυνη της έρευνας Σάρα Μένε από το Ίδρυμα Bertelsmann. Η έρευνα κατέδειξε ότι σχεδόν όλα τα παιδιά είναι οικονομικά εξασφαλισμένα όταν η μητέρα τους διαθέτει πλήρη ή ακόμη και μερική απασχόληση. Αντίθετα σε περιπτώσεις μητέρων που αποσύρθηκαν από την αγορά εργασίας σχεδόν το ένα τρίτο των παιδιών βρέθηκε διαρκώς ή επανειλημμένα αντιμέτωπο με συνθήκες φτώχειας. Η έρευνα διευκρινίζει ότι τέτοιες συνθήκες διαμορφώνονται όταν οικογένειες διαθέτουν κάτω από το 60% του μέσου οικογενειακού εισοδήματος ή λαμβάνουν κρατικά κοινωνικά επιδόματα. Για τις ανάγκες της έρευνας συλλέχθηκαν και αξιολογήθηκαν στοιχεία από 3.180 παιδιά για διάστημα πέντε χρόνων. Ακόμη δυσκολότερη η κατάσταση για μονογονεϊκές οικογένειες Τα πράγματα γίνονται ακόμη δυσκολότερα για μητέρες που μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους. Όταν μια μητέρα καταφέρνει να εργάζεται τουλάχιστον 30 ώρες την εβδομάδα, σε πολλές περιπτώσεις αποτρέπεται η ανατροφή των παιδιών κοντά στο όριο της φτώχειας. Σύμφωνα πάντα με την έρευνα όμως, για πολλές μητέρες το να καταφέρουν κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά δύσκολο, δεδομένου ότι η αποκλειστική ευθύνη για την ανατροφή των παιδιών στερεί από τις μητέρες τον χρόνο που απαιτεί η πλήρης ή ακόμη και η μερική απασχόληση. Η Γερμανική Οργάνωση Αρωγής για τα Παιδιά (Deutsches Kinderhilfswerk) ζητεί να ληφθούν μέτρα οικονομικής στήριξης για μονογονεϊκές οικογένειες. Για παράδειγμα, πρόσθετες φοροαπαλλαγές και αύξηση του κατώτατου μισθού. Είτε πρόκειται για παιδιά «κλασικών» είτε μονογονεϊκών οικογενειών, το βέβαιο είναι ότι το να μεγαλώνουν σε συνθήκες φτώχειας έχει βαρύτατες επιπτώσεις στην καθημερινότητά τους. Συχνά τα παιδιά που πλήττονται νιώθουν απομονωμένα. «Παιδιά που ζουν σε μόνιμες συνθήκες φτώχειας έχουν λιγότερους φίλους, σπανιότερα είναι μέλη σε αθλητικούς συλλόγους, συχνά δεν μπορούν να πάνε κινηματογράφο, να ασχοληθούν με τα χόμπι τους ή να καλέσουν φίλους στο σπίτι τους», υπογραμμίζει η Σάρα Μένε από το Ίδρυμα Bertelsmann. Ή ίδια τονίζει ότι αυτά τα παιδιά συνειδητοποιούν ήδη από νεαρή ηλικία ότι έχουν λιγότερες ευκαιρίες εντός της κοινωνίας. Στέφανι Χέπνερ / Άρης Καλτιριμτζής

Νέα έρευνα για λογαριασμό του Ιδρύματος Bertelsmann καταδεικνύει ότι το πρόβλημα της παιδικής φτώχειας στη Γερμανία συνδέεται σε πολλές περιπτώσεις με το γεγονός ότι οι μητέρες τους δεν εργάζονται.Πολλά παιδιά και νέοι στη Γερμανία έχουν τόσο λίγα χρήματα στη διάθεσή τους ώστε είναι αδύνατο να συμμετέχουν στις δραστηριότητες και την κοινωνική ζωή που έχουν άτομα της ηλικίας τους. Το ζήτημα της παιδικής φτώχειας απασχολεί εδώ και μεγάλο διάστημα ερευνητές στη Γερμανία. Μία νέα έρευνα που διενεργήθηκε κατ' εντολή του Ιδρύματος Bertelsmann καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το συχνό οικογενειακό μοντέλο του εργαζόμενου πατέρα και της μητέρας που δεν δουλεύει αναλαμβάνοντας τη φροντίδα των παιδιών και το νοικοκυριό, μπορεί να είναι συνυπεύθυνο για την ένδεια των παιδιών. Διότι, όπως επισημαίνεται στην έρευνα, το εισόδημα της μητέρας παίζει καθοριστικό ρόλο για το εάν ένα παιδί μεγαλώσει σε συνθήκες φτώχεια ή όχι. «Μείναμε πραγματικά έκπληκτοι για το πόσο πολύ επηρεάζει το εργασιακό στάτους των μητέρων την κατάσταση των παιδιών», σχολίασε στην DW η υπεύθυνη της έρευνας Σάρα Μένε από το Ίδρυμα Bertelsmann. Η έρευνα κατέδειξε ότι σχεδόν όλα τα παιδιά είναι οικονομικά εξασφαλισμένα όταν η μητέρα τους διαθέτει πλήρη ή ακόμη και μερική απασχόληση. Αντίθετα σε περιπτώσεις μητέρων που αποσύρθηκαν από την αγορά εργασίας σχεδόν το ένα τρίτο των παιδιών βρέθηκε διαρκώς ή επανειλημμένα αντιμέτωπο με συνθήκες φτώχειας. Η έρευνα διευκρινίζει ότι τέτοιες συνθήκες διαμορφώνονται όταν οικογένειες διαθέτουν κάτω από το 60% του μέσου οικογενειακού εισοδήματος ή λαμβάνουν κρατικά κοινωνικά επιδόματα. Για τις ανάγκες της έρευνας συλλέχθηκαν και αξιολογήθηκαν στοιχεία από 3.180 παιδιά για διάστημα πέντε χρόνων. Ακόμη δυσκολότερη η κατάσταση για μονογονεϊκές οικογένειες Τα πράγματα γίνονται ακόμη δυσκολότερα για μητέρες που μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους. Όταν μια μητέρα καταφέρνει να εργάζεται τουλάχιστον 30 ώρες την εβδομάδα, σε πολλές περιπτώσεις αποτρέπεται η ανατροφή των παιδιών κοντά στο όριο της φτώχειας. Σύμφωνα πάντα με την έρευνα όμως, για πολλές μητέρες το να καταφέρουν κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά δύσκολο, δεδομένου ότι η αποκλειστική ευθύνη για την ανατροφή των παιδιών στερεί από τις μητέρες τον χρόνο που απαιτεί η πλήρης ή ακόμη και η μερική απασχόληση. Η Γερμανική Οργάνωση Αρωγής για τα Παιδιά (Deutsches Kinderhilfswerk) ζητεί να ληφθούν μέτρα οικονομικής στήριξης για μονογονεϊκές οικογένειες. Για παράδειγμα, πρόσθετες φοροαπαλλαγές και αύξηση του κατώτατου μισθού. Είτε πρόκειται για παιδιά «κλασικών» είτε μονογονεϊκών οικογενειών, το βέβαιο είναι ότι το να μεγαλώνουν σε συνθήκες φτώχειας έχει βαρύτατες επιπτώσεις στην καθημερινότητά τους. Συχνά τα παιδιά που πλήττονται νιώθουν απομονωμένα. «Παιδιά που ζουν σε μόνιμες συνθήκες φτώχειας έχουν λιγότερους φίλους, σπανιότερα είναι μέλη σε αθλητικούς συλλόγους, συχνά δεν μπορούν να πάνε κινηματογράφο, να ασχοληθούν με τα χόμπι τους ή να καλέσουν φίλους στο σπίτι τους», υπογραμμίζει η Σάρα Μένε από το Ίδρυμα Bertelsmann. Ή ίδια τονίζει ότι αυτά τα παιδιά συνειδητοποιούν ήδη από νεαρή ηλικία ότι έχουν λιγότερες ευκαιρίες εντός της κοινωνίας. Στέφανι Χέπνερ / Άρης Καλτιριμτζής