Γράφει ο δημοσιογράφος Βαγγέλης Πάλλας.
«Εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας δεν είναι μόνο οι γενοκτονίες, τα στρατόπεδα θανάτου, τα βασανιστήρια, οι λιμοί που προκαλούνται εσκεμμένα, οι μαζικές επιμολύνσεις, οι εξευτελισμοί, αλλά η μέθοδος καταστολής της ταυτότητας των θυμάτων. Είναι επίσης αυτό που οι χρηματοπιστωτικές και οικονομικές εξουσίες με την ενεργή ή σιωπηρή συμμετοχή των κυβερνήσεων διέπραξαν εν ψυχρώ εναντίον εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλον τον κόσμο, που απειλούνται να χάσουν ό,τι τους έχει απομείνει, το σπίτι και τις οικονομίες τους, αφού έχουν χάσει τη μοναδική και συχνά ισχνή πηγή εισοδήματός τους, δηλαδή τη δουλειά τους».
Φαντάσου μια κοινωνία πολύ διαφορετική απ αυτή που ζεις. Μια κοινωνία όπου δεν θα υπήρχαν κοινωνικές τάξεις, δεν θα υπήρχε ιδιοκτησία, δε θα υπήρχε χρήμα, δε θα υπήρχε σκλαβιά αντί για εργασία, δεν θα υπήρχε κατευθυνόμενη και επί πληρωμή εκπαίδευση, δεν θα υπήρχαν δεσμά. Φαντάσου μια κοινωνία όπου όλοι οι άνθρωποι θα ήταν κοινωνικά ίσοι έχοντας τις ίδιες επιλογές και δυνατότητες.
Φαντάσου μια κοινωνία που δεν θα υπήρχε ιδιοκτησία και χρήμα και που αυτές οι έννοιες θα ήταν άγνωστες. Κανείς δεν θα ενδιαφερόταν να είναι “ιδιοκτήτης” υλικών αγαθών. Αντίθετα θα μπορούσε να χρησιμοποιεί και να μοιράζεται ελεύθερα όλα τα αγαθά, μαζί με τα μέλη της κοινότητας του. Θα μπορούσε για παράδειγμα να οδηγεί όποιο αυτοκίνητο ήθελε, να χρησιμοποιήσει όποιο δωμάτιο ή σπίτι επιθυμούσε, να διαλέξει, από τις αποθήκες της κοινότητας όποια ρούχα ήθελε, να φάει δωρεάν στα εστιατόρια της πόλης του. Όλα θα ήταν κοινόχρηστα, τίποτα δεν θα ήταν προς πώληση.
Φαντάσου μια κοινωνία όπου η εργασία δεν θα ήταν μισθωτή σκλαβιά, αλλά “ηθική υποχρέωση” του ατόμου απέναντι σε όλα τα αγαθά που θα απολάμβανε δωρεάν. Τα μέσα παραγωγής και οι πλουτοπαραγωγικές πηγές, θα ήταν υποταγμένες στις ανάγκες και στο συμφέρον του συνόλου. Θα παραγόταν μόνο ότι ήταν απαραίτητο και χρήσιμο για τη κοινωνία. Ενώ υλικά αγαθά που θα απασχολούσαν πόρους για να δημιουργηθούν και δεν θα είχαν χρηστική αξία δεν θα δημιουργούνταν ποτέ. Εξ άλλου, σε μια τέτοια κοινωνία δεν θα υπήρχε και η επιθυμία για τέτοια αγαθά. Σ αυτό το πλαίσιο λοιπόν, το άτομο θα μπορούσε να επιλέξει να εργασθεί όπου το επιθυμούσε και όπου υπήρχε ανάγκη, για όσο χρονικό διάστημα το επιθυμούσε. Για εργασίες που απαιτούσαν εξειδικευμένες γνώσεις, το άτομο αν δεν τις διέθετε, θα μπορούσε φυσικά να τις αποκτήσει.
Φαντάσου μια κοινωνία όπου η μόρφωση και η παιδεία θα ήταν ελεύθερη και δωρεάν (στ’ αλήθεια όμως). Ο κάθε άνθρωπος, θα μπορούσε να επιλέξει και να μορφωθεί σε όποια και όσα γνωστικά αντικείμενα ήθελε, από εκπαιδευτικούς και επιστήμονες που δεν θα πληρώνονταν για να παράξουν έργο στο όνομα καμίας πολυεθνικής, αλλά στο όνομα της αλληλεγγύης και της προόδου της κοινότητας. Ο κάθε άνθρωπος θα μπορούσε να διδαχθεί όσο φυσική όσο μαθηματικά και χημεία ήθελε και μετά να κάνει ένα διάλειμμα για να σπουδάσει μουσική και φιλοσοφία. Σε μια τέτοια κοινωνία, η μόρφωση θα ήταν ο πραγματικός πλούτος του ανθρώπου και όχι το μέσον για τον υλικό πλουτισμό.
Σε μια τέτοια κοινωνία, που θα προϋπόθετε ένα ανθρώπινο είδος απαλλαγμένο από εγωισμό, ιδιοτέλεια, μνησικακία, εγωκεντρισμό και άλλα τέτοια ευτελή πάθη, η διοίκηση τις κάθε κοινότητας και εν γένει όλης της κοινωνίας θα ανατίθετο σε επιτροπές πολιτών που θα αποφάσιζαν για τα κοινά, επιτροπές οι οποίες θα είχαν συγκεκριμένη χρονική διάρκεια και στις οποίες θα μπορούσε να συμμετάσχει όποιος το επιθυμούσε. Φαντάσου μια τέτοια κοινωνία λοιπόν … και μετά φαντάσου τη κοινωνία που έχουμε σήμερα.
Η υπερβολική χρήση βίας από την αστυνομία, τα βασανιστήρια και άλλες μορφές κακομεταχείρισης, οι κατάφωρες παραβιάσεις των δικαιωμάτων των προσφύγων, των αιτούντων άσυλο και των μεταναστών, συμπεριλαμβανομένων των ασυνόδευτων ανηλίκων, οι απαράδεκτες συνθήκες κράτησης σε φυλακές, αστυνομικά κρατητήρια και κέντρα κράτησης, οι απειλές κατά της ελευθερίας της έκφρασης, οι επανειλημμένες διώξεις των αντιρρησιών συνείδησης από στρατοδικεία, οι διακρίσεις σε βάρος Ρομά και ατόμων με HIV, η ομοφοβική βία και οι ρατσιστικές επιθέσεις αποτέλεσαν το ευρύ τοπίο των παραβιάσεων τη χρονιά που πέρασε.
«Η οικονομική κρίση και τα εξοντωτικά μέτρα λιτότητας έχουν δημιουργήσει μια τάξη ανθρώπων ευάλωτη στις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους. Όσοι έχουν την εξουσία προσπαθούν να ελέγξουν και να περιορίσουν τη δίψα των ανθρώπων για ελευθερία, δικαιοσύνη και σεβασμό των δικαιωμάτων τους. Η δικαιολογία της εθνικής κυριαρχίας και της εθνικής ασφάλειας εντείνει την κρατική καταστολή, την κρατική παρέμβαση στην προσωπική και οικογενειακή ζωή, στη στέρηση της ελευθερίας έκφρασης, στο δικαίωμα του να αποφασίζουμε για το πώς θα χρησιμοποιούμε το σώμα μας, για την αναπαραγωγή αλλά και για το ποια ταυτότητα ενστερνιζόμαστε όσον αφορά τη σεξουαλικότητα, το φύλο, τη θρησκεία ή το χρώμα μας. Η διεθνής κοινότητα πρέπει να υψώσει το ανάστημά της και να επαναπροσδιορίσει το καθήκον της να προστατεύει όλους τους πολίτες του κόσμου. Η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πρέπει να ισχύει για όλους τους ανθρώπους, είτε βρίσκονται στη χώρα τους είτε όχι. Η ιδέα είναι απλή: όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται με αξιοπρέπεια και θα πρέπει να απολαμβάνουν όλα τους τα δικαιώματα ελεύθερα και ισότιμα, όπου κι αν βρίσκονται.
«Για να λέμε βίαια τα νερά ενός ποταμού και όχι τις όχθες που τα περιορίζουν…;»
Μπρεχτ
Στο βουνό των θεών απουσιάζουν οι θεοί. Οι πρόσφυγες παραμένουν μόνοι με συντροφιά τη ζεστή ανάσα των μικρών παιδιών και την ελπίδα τους στην ανθρωπιά τόσων απλών ανθρώπων.
Των φτωχών και των κατατρεγμένων που γνωρίζουν τον πόνο, την απόγνωση και την απανθρωπιά των λίγων. Αυτών που κατέχων τον πλούτο και την εξουσία.
Αυτών που ευθύνονται για τις στρατιές των οικονομικών μεταναστών σε όλο τον κόσμο.
