Γράφει η Ιωάννα Χαρμπέα  Κοινωνιολόγος/εγκληματολόγος.

Αναπολώντας το παρελθόν η δημιουργία καλλικρατικών δήμων εξέπνευσε την ανάγκη της ελληνικής κοινωνίας για ανάπτυξη. Το κάθε χωριό ευελπιστούσε να γίνει μια μικρή πολιτεία. Υπηρεσίες και προγράμματα κατέκλυσαν και το πιο απομακρυσμένο χωριό και οι επαρχιακές πόλεις πήραν άλλη νότα.
Θέσεις εξουσίας ξεπήδησαν από το σκηνικό της αποκεντρωμένης διοίκησης και οι δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι, δημοτικοί σύμβουλοι έγιναν χιλιάδες. Κάθε λιμάνι και καημός, καημός για ανάπτυξη για βελτίωση του βιοτικού επιπέδου.  Ο δήμαρχος της κάτω ραχούλας, ο δήμαρχος της πάνω ραχούλας και δε συμμαζεύεται. Ένα κουστούμι, μια γραβάτα και όλα εντάξει. Ο Μήτσος και ο Κίτσος ανέλαβαν καθήκοντα και ο Καλλικράτης τέθηκε σε εφαρμογή.
Δεν αμφιβάλλει κανείς ότι οι τοπικές κοινωνίες άλλαξαν. Καινούριες υπηρεσίες, εκδηλώσεις, ημερίδες. Η επαρχία φόρεσε τα γιορτινά της για κάποια χρόνια και όλοι εκμοντερνίστηκαν. Το λάπτοπ έγινε εργαλείο συνυφασμένο με την καθημερινότητα και το κινητό τηλέφωνο, ακόμα και το  i phone δεν απουσίαζε από τα σπίτια του χωριού. Έγινε μόδα και όχι πραγματική ανάγκη. Το ζήτημα όμως είναι τι έφταιξε και όλα αυτά τελειώνουν.
Η ώρα πλησιάζει δώδεκα τα μεσάνυχτα και η Σταχτοπούτα θα γίνει και πάλι φτωχή και η άμαξα της κολοκύθα. Όλα θα γίνουν  όπως και πριν, ίσως και πολύ χειρότερα. Ζήσαμε ένα όνειρο που τελείωσε. Όνειρο όμως ακριβό που θα το πληρώσουμε αδρά την υπόλοιπη ζωή μας. Και ο λόγος είναι ότι ίσως δεν υπήρχε η απαραίτητη προεργασία για τη μετάβαση σε διαφορετικό τρόπο ζωής. Όπως απότομα άναψαν τα φώτα της επαρχιώτικής ζωής, έτσι και έσβησαν.
Ίσως γιατί κάποιοι ιθύνοντες επωμίστηκαν ένα βαρύ φορτίο που εν τέλει δεν κατόρθωσαν να το σηκώσουν. Ίσως γιατί ο Καλλικράτης ήταν το περιτύλιγμα λάθος στις πραγματικές ανάγκες της εκάστοτε κοινωνίας, περιτύλιγμα με άδειο περιεχόμενο! Και για δώρο πήραμε την κρίση. Η κοινωνία διαμορφώθηκε εντελώς διαφορετικά από ότι αναμέναμε. Φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας, βίας και εγκληματικότητας, φτώχειας και ανέχειας τη χαρακτηρίζουν.
Σε συνδυασμό λοιπόν ο Καλλικράτης με τον ήδη σαθρό δημόσιο τομέα αποτέλεσε βαθύ πλήγμα για τη γενιά του σήμερα, για τη γενιά του αύριο. Τα  λάθη πληρώνονται και εμείς θα πληρώνουμε εις άπειρον. Ο Καλλικράτης και ο δημόσιος τομέας έπνιξαν τη χώρα. Η τροχιά ανάπτυξης που υποτίθεται ότι είχαμε μπει έγινε θηλιά στο λαιμό του εργαζόμενου, του απλού πολίτη που τώρα έχει μείνει απλός θεατής σε μια τραγωδία και μάλιστα της δικής του ζωής.
Και θα συνεχίσει να αναρωτιέται τι έφταιξε; Ποιος έφταιξε; Μήπως Έλληνας ή βάρβαρος; Ούτε Έλληνας ,ούτε βάρβαρος το φτωχό μας το μυαλό έφταιξε γι αυτό που λέμε ριζικό. Εμείς οι ίδιοι που πιστέψαμε  ότι με φρου φρου και αρώματα θα πάμε μπροστά! Ας καμαρώσουμε τώρα την εικόνα της ελληνικής επαρχίας, ας καμαρώσουμε τους ανέργους του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα και ας ρίξουμε τις ευθύνες στους βάρβαρους που ήρθαν να μας επιβάλλουν και άλλα μέτρα. Ας βγάλουμε τους εαυτούς μας απέξω. Ας απολαύσουμε λοιπόν την κατάντια μας.
25η Μαρτίου 2013 και οι Έλληνες ασφυκτιούν εγκλωβισμένοι σε ένα φαύλο κύκλο, υπόδουλοι και σήμερα από  λάθος χειρισμούς και επιλογές. Σήμερα υπομένουν ένα άλλο είδος ζυγού εκείνου της ανευθυνότητας τους.
Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει
λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι η μάνα το ζηλεύει.
Τα μάτια η πείνα εμαύρισε· στα μάτια η μάνα μνέει
στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα καί κλαίει:
«Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τι σ’ έχω γω στο χέρι;
οπού συ μού ΄γινες βαρύ κι ο Αγαρηνός το ξέρει».
Από τους Ελεύθερους Πολιορκημένους του Διονύσιου Σολωμού. Μήπως σας θυμίζει κάτι από το σήμερα; Χρόνια πολλά και καλή λύτρωση!