Πολλές δημιουργίες του έχουν βραβευθεί στην Ελλάδα από τα βραβεία ΕΒΓΕ, το Υπουργείο Ανάπτυξης, την Τράπεζα της Ελλάδος, την Furnidec – Hellexpo, την εταιρεία Δρομέας ΑΒΕΕΑ, αλλά και στο εξωτερικό από το Dieline Awards (USA), το British Standards  Institute και το Royal Society of Arts (UK).

Συμμετείχε και ηγούταν της ομάδας που σχεδίασε την ειδική έκδοση του πιάνου Steinway (2000) για τον εορτασμό των 300 χρόνων από τη δημιουργία του πρώτου οργάνου. Πολλές δημιουργίες του έχουν χρησιμοποιηθεί ως κύρια μέρη σκηνογραφίας στο τηλεοπτικό κανάλι της Αγγλίας Channel 4 στην εκπομπή “Don’t Forget your Toothbrush”, στην ταινία “Sliding Doors” (1998) του σκηνοθέτη Peter Howitt και σε πλειάδα διαφημιστικών spots. Πρόκειται για τον Θανάση Μπάμπαλη, Καθηγητή Εφαρμογών Βιομηχανικού Σχεδιασμού στο ΤΕΙ Λάρισας, Παράρτημα Καρδίτσας, στο Τμήμα Σχεδιασμού και Τεχνολογίας Ξύλου και Επίπλου. Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε, σημειώνει ο ίδιος στο Λονδίνο και συνεχίστηκε στην Νέα Υόρκη, όπου δούλεψε για επτά χρόνια σε εταιρείες όπως η Dimensional Media Associates Inc. και η Dakota Jackson Inc… Το 2003 επέστρεψε στην Ελλάδα και άνοιξε το δικό του σχεδιαστικό γραφείο. Το 2004 ίδρυσε την σχεδιαστική ομάδα COR3, ενώ το 2006 εκλέχτηκε καθηγητής εφαρμογών στο ΤΕΙ Λάρισας, στο Τμήμα Σχεδιασμού και Τεχνολογίας Ξύλου και Επίπλου, στην Καρδίτσα, όπου είναι υπεύθυνος του Εργαστηρίου Βιομηχανικού Σχεδιασμού Επίπλου.

Τον περασμένο Ιούλιο, ανακοινώθηκαν τα βραβεία GREEN GOOD DESIGN 2011 (http://www.europeanarch.eu/pdf/2011GDGREENLIST.pdf) όπου η ερευνητική / σχεδιαστική εργασία του βιομηχανικού σχεδιαστή και Καθηγητή Εφαρμογών Αθανάσιου Μπάμπαλη βραβεύτηκε με Έπαινο στην κατηγορία Γενική Συσκευασίας. Τα βραβεία GREEN GOOD DESIGN 2011 τελούν υπό την αιγίδα του THE CHICAGO ATHENAEUM: MUSEUM OF ARCHITECTURE AND DESIGN (Chicago) και του THE EUROPEAN CENTRE FOR ARCHITECTURE ART DESIGN AND URBAN STUDIES (Aθήνα). Η διάκριση είναι σημαντική γιατί στους συμμετέχοντες υπήρξαν πολλές γνωστές πολυεθνικές εταιρείες με συσκευασίες των προιόντων τους.

Μέχρι τώρα, αναφέρει, οι ξύλινες συσκευασίες δώρου κρασιών ήταν ορθογώνια παραλληλόγραμμα κουτιά, συνήθως όλα ομοιόμορφα –ανεξαρτήτως εταιρείας- αφού το μόνο που άλλαζε ήταν κυρίως το λογότυπο του εκάστοτε οινοποιού. Μια οινοποιητική εταιρεία ήρθε σε επαφή με τον καθηγητή του τμήματος Σχεδιασμού και Τεχνολογίας Ξύλου και Επίπλου, του ΤΕΙ Λάρισας, Αθανάσιο Μπάμπαλη, και του ζήτησε να σχεδιάσει μία νέα συσκευασία δώρου για τα κρασιά της εταιρίας. Το αποτέλεσμα ήταν μία εντυπωσιακή συσκευασία, που η δύναμή της δεν βασίζεται μόνο στον πρωτότυπο σχεδιασμό της, αλλά και στη φιλοσοφία του σχεδιαστή που κρύβεται πίσω από αυτόν, αποτυπώνοντας έτσι την οικολογική του συνείδηση.

Πρόκειται για μια ιδιαίτερα πρωτότυπη σύλληψη, που όπως αποδείχθηκε, τονίζει ο ίδιος,  εντυπωσίασε την κριτική επιτροπή, στο διαγωνισμό συσκευασίας που διεξήχθη στις ΗΠΑ, που αποτελούνταν από ειδικούς της επικοινωνίας και του design.

Μιλώντας για την ταυτότητα του προϊόντος , τονίζει, πως πρόκειται για τρία μεγέθη συσκευασίας, διαφορετικής χωρητικότητας φιαλών, οι οποίες είναι σχεδιασμένες με τρόπο, ώστε να τοποθετούνται η μία πάνω στην άλλη. Έτσι, δίνεται η δυνατότητα να δημιουργηθεί μια κάβα αποθήκευσης κρασιού, δημιουργώντας αφαιρετικά το σχήμα του σταφυλιού (εξ’ ου κι η ονομασία του concept ΒΟΤΡΥΣ). Με αυτό τον τρόπο η συσκευασία είναι ένα χρήσιμο αντικείμενο που δεν “απορρίπτεται” και η ζωή του δεν τελειώνει με την παράδοση του δώρου, αναφέρει ο καθηγητής στο ΤΕΙ Καρδίτσας.

Το υλικό που επέλεξε ο σχεδιαστής να χρησιμοποιήσει είναι ξύλο δρυός (μορφοποιημένο σε καλούπι), που παραπέμπει στα δρύινα βαρέλια που χρησιμοποιούνται για την ωρίμανση του κρασιού.

Το ΒΟΤΡΥΣ διαφέρει σε σχέση με τις κοινές συσκευασίες φιαλών κρασιού γιατί η φόρμα είναι οργανική και έτσι υπογραμμίζει περισσότερο την σχέση του προϊόντος (σταφύλι / κρασί) με την φύση. Επίσης, η κάθε συσκευασία έχει και ένα “χερούλι” για την μεταφορά του και έτσι δεν χρειάζεται επιπλέον συσκευασία (πιθανά πλαστική σακούλα κ.λπ.).

Η ιδέα του συγκεκριμένου σχεδιαστικού προϊόντος αποτελεί μια εξαιρετική προσπάθεια στην κατεύθυνση της εξέλιξης της τέχνης του ξύλου με γνώμονα τις χρήσιμες και “φιλικές προς το περιβάλλον” δημιουργίες. Έτσι, πέρα από το αισθητικό αποτέλεσμα, δίνεται μία νέα διάσταση και προοπτική με βάση την οικολογική φιλοσοφία.