Βρυξέλλες, 22 Ιουλίου 2010. Το θέμα της Παράνομης, Λαθραίας και Άναρχης (ΠΛΑ) Αλιείας στη Μεσόγειο και ειδικά ειδών υπό εξαφάνιση όπως ο ερυθρός τόνος, έρχεται να αναδείξει με ερώτηση που κατέθεσε σήμερα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Κρίτων Αρσένης, μέλος των Επιτροπών Περιβάλλοντος και Αλιείας του ΕΚ.

Με αφορμή την κατάθεση της ερώτησης ο Κρίτων Αρσένης έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Στη Μεσόγειο το ποσοστό των αποθεμάτων εκτός Ασφαλών Βιολογικών Ορίων (ΑΒΟ) κυμαίνεται από 44% έως 73%. Πάνω από το 54% των ιχθυαποθεμάτων της Μεσογείου, υπεραλιεύεται, με το ποσοστό του ερυθρού τόνου να έχει περιορισθεί στο 15% των αποθεμάτων που υπήρχαν πριν από 40 χρόνια (ICCAT).

Η Αλιεία βρίσκεται σε κρίση. Η σημερινή Κοινή Αλιευτική Πολιτική έχει αποτύχει. Παρά το γεγονός ότι από την 1η Ιανουαρίου 2010 άρχισε να ισχύει μία νέα δέσμη αυστηρών κανόνων για την ενδυνάμωση του συστήματος ελέγχου της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής της ΕΕ, τα συμβάντα που παραπέμπουν σε πράξεις Παράνομης, Λαθραίας και Άναρχης (ΠΛΑ) Αλιείας δε φαίνεται να εκλείπουν, όπως αποδεικνύει το πρόσφατο περιστατικό μεταφοράς μεγάλων ποσοτήτων ερυθρού τόνου σε κλωβούς, από αλιευτικά σκάφη στις περιοχές ανοικτά των λιβυκών ακτών, στο οποίο ενεπλάκησαν σκάφη της ΕΕ.

Η μη αποτελεσματική εφαρμογή της πρόληψης, αποτροπής και εξάλειψης της ΠΛΑ Αλιείας οφείλεται μεταξύ άλλων και στη μη κύρωση της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) -εκ μέρους της Τουρκίας, της Λιβύης της Συρίας και του Ισραήλ- καθώς και στην παραβίαση του Κανονισμού 1967/2006 και των αποφάσεων και δεσμεύσεων της Γενικής Επιτροπής για την Αλιεία στη Μεσόγειο (ΓΕΑΜ) για την προώθηση της βιώσιμης αλιείας, ειδικά σε ό,τι αφορά την αλιεία του ερυθρού τόνου.

Η εφαρμογή της αλιευτικής νομοθεσίας από τους αλιείς, ο αποτελεσματικός έλεγχος, η επιτήρηση και ο σεβασμός του διεθνούς δικαίου της θάλασσας, από το σύνολο των κρατών της Μεσογειακής λεκάνης αποτελεί προϋπόθεση για την προστασία των αλιευμάτων, που με τη σειρά της είναι η προϋπόθεση για την προστασία των αλιέων. Η αποτελεσματικότητα οποιασδήποτε πολιτικής εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον τρόπο εφαρμογής της. Οι πρωτοβουλίες παρότρυνσης της ΕΕ προς τα Κράτη της Μεσογειακής λεκάνης για συμμόρφωση με το Ευρωπαϊκό και Διεθνές Θαλάσσιο Δίκαιο, δε φαίνεται να αρκούν. Απαιτούνται πλέον μέτρα επιβολής κυρώσεων, είτε στα πλαίσια του ισχύοντος νομοθετικού πλαισίου, είτε σε επίπεδο εμπορικής και οικονομικής απομόνωσης των παραβατών.

Για να αποτρέψουμε την κατάρρευση της Ευρωπαϊκής αλιείας είμαστε υποχρεωμένοι να δράσουμε άμεσα και αποτελεσματικά, σε διαφορετική περίπτωση θα διαθέτουμε τους απαραίτητους αλιευτικούς κανονισμούς, αλλά δε θα μπορέσουν να οδηγήσουν στη διάσωση της μεσογειακής αλιείας.