Λεωφορείων κλάματα …

Γράφει ο Γιάννης Δελόγλου

j.deloglou@elliniki-gnomi.eu

Θεσσαλονίκη. Το 2012 ήρθε με μουσικές και τραγούδια. Ήρθε σε μια πόλη που το περίμενε, για να διοργανώσει μια ακόμα γιορτή. Μια επετειακή γιορτή ύστερα από 100 χρόνια ελευθερίας ευημερίας και δημοκρατίας εν μέσω δύο δικτατοριών, που δεν άλλαξαν τίποτα. Ήταν και εκείνη η μεγάλη αγκαλιά της Θεσσαλονίκης με τους ξεριζωμένους πρόσφυγες, ήταν η τριπλή κατοχή όταν Γερμανοί, Ιταλοί και Βούλγαροι θέλησαν να γίνουν αφεντικό της. Ήταν όμως και κάτι χειρότερο όταν στίφη συμμοριών ρήμαξαν τον τόπο και δημιούργησαν τη δική τους εκσυγχρονισμένη Γενοκτονία με το παιδομάζωμα. Σε αυτές τις μαύρες σελίδες ήρθαν και συμπληρώθηκαν και αυτές που ήταν χρυσές. 100 χρόνια λοιπόν από την απελευθέρωση και ένωση με το τότε κομμάτι τής ελεύθερης Ελλάδας η νύφη τού Θερμαϊκού και όμως. Κάποιες βιτρίνες κρύβουν τα σκουπίδια τής ψυχής τους. Δεν λένε αλήθειες. Αλλά είναι και πράγματα που όχι μόνο δεν κρύβονται αλλά μας γυρίζουν και σε υποβαθμισμένες εποχές. 100 χρόνια μετά και ακόμα ψαχνόμαστε μεταξύ μας γιατί «κατά τον λαόν και οι άρχοντες αυτού». Γιατί και ο λαός δε θέλει και οι διοικούντες κωφεύουν και εθελοτυφλούν.

Και σήμερα, αγαπητέ μου Δήμαρχε, ας τα πούμε λιγάκι, γιατί μέσα από αυτή την επικοινωνία μπορεί, τελικά, να βγει κάτι. Εσύ ως Δήμαρχος τής Θεσσαλονίκης αλλά και οι άλλοι τής ευρύτερης περιοχής, είναι και γνώστες και αρμόδιοι να λύσουν κάποια προβλήματα, αν φυσικά το θέλετε όλοι μαζί, με την συνεργασία και άλλων φορέων, πρωτίστως τής Τροχαίας, της Δημοτικής Αστυνομίας και του Οργανισμού Αστικών Συγκοινωνιών.

Και αυτό διότι, αγαπητέ Γιάννη Μπουτάρη, όχι μόνο δυσκολεύονται οι οδηγοί των λεωφορείων, όχι μόνο γιατί ταλαιπωρούνται οι επιβάτες αλλά υπάρχει κίνδυνος να υπάρξουν θύματα στις στάσεις των λεωφορείων. Γιατί, πολλές από αυτές, είναι γεμάτες με παρκαρισμένα αυτοκίνητα και όταν κατεβαίνουν οι επιβάτες είναι μπροστά σε αδιέξοδο. Είναι εγκλωβισμένοι ανάμεσα στο λεωφορείο και στα σταθμευμένα αυτοκίνητα.

Τί γίνεται σε αυτήν την περίπτωση με τους ανθρώπους συμπολίτες μας με ειδικές ανάγκες, κινητικά προβλήματα, ηλικιωμένους (μεταξύ αυτών είμαστε κι εμείς συνονόματε), ή τις γυναίκες με μωρά παιδιά; Δώδεκα χρόνια είμαστε στον 21ον αιώνα και θυμίζουμε εποχές της δεκαετίας του 50ντα. Θα μου πεις, και τί να κάνω εγώ; Αν θέλεις, αγαπητέ Δήμαρχε, πολλά πράγματα. Αρκεί να θέλεις. Να χαραχθούν ζώνες στις Στάσεις των Αστικών Λεωφορείων, για να μην σταθμεύουν τα κάθε είδους άλλα αυτοκίνητα και αν παραβιάζουν αυτό το μέτρο τότε υπάρχει και ο νόμος που ξεχάστηκε. Τα όργανα εκείνα που είναι εντεταλμένα γι’ αυτό το σκοπό να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους. Και ακόμα να έχει το δικαίωμα ο οδηγός να καταγγείλει τέτοιες κραυγαλέες παραβάσεις στην υπηρεσία του και να κινείται, χωρίς χρονοτριβή, η προβλεπόμενη νομική διαδικασία. Θα μου πεις, πώς θα γίνει πιστευτός. Πολύ εύκολο τώρα με τις ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές. Αυτό κάνουν στις προηγμένες χώρες που σε πληθυσμό 82.000.000 κατοίκων απασχολούν τόσους αστυνομικούς όσους απασχολεί η Ελλάδα των 10 εκατομμυρίων!..
Όμως, αγαπητέ μου Δήμαρχε, εσύ που είσαι και ο πρώτος πολίτης αυτής της πόλης και είσαι παντρεμένος με τη νύφη του Θερμαϊκού κάνε και ένα δώρο στη φτωχιά, έτσι και για χάρη του νέου χρόνου! Ένα δώρο που τόση ανάγκη έχουν οι κάτοικοι της Συμπρωτεύουσας. Γιατί εκτός από τις στάσεις των λεωφορείων, που έχουν φωτεινές ενδείξεις των δρομολογίων, σε πολλές από αυτές οι επιβάτες περιμένουν χωρίς να γνωρίζουν τις ώρες των δρομολογίων!.

Επειδή και η Θεσσαλονίκη είναι μια από τις πόλεις της Ευρώπης θα πρέπει να ξέρει, και αυτή και ο ηγέτης της, ότι σε όλες τις Στάσεις Λεωφορείων στις Ευρωπαϊκές πόλεις υπάρχουν Πίνακες που διευκολύνουν-ενημερώνουν τους επιβάτες με ακρίβεια δευτερολέπτου. Με αυτό δε θέλω να πω, ότι ο Δήμαρχος φταίει για όλα, αλλά φταίει και αυτός που δεν γίνεται (έστω και για λίγο), Χάρι Πότερ … Πάντως αυτά για μέχρι σήμερα, και καλή δουλειά στη νέα χρονιά.