Η βασική τους διαφορά αφορούσε κυρίως τη στάση απέναντι στην Αριστερά και ειδικά απέναντι στην Ανυπότακτη Γαλλία του Ζαν Λυκ Μελανσόν. Ο Γκλυκσμάν είναι κατά οποιασδήποτε συνεργασίας, ενώ ο Φουρέ ήθελε να μην αποκλείσει πλήρως αυτό το ενδεχόμενο. Συνεπώς με την ξεκάθαρη επιλογή τους τα μέλη του κόμματος έδωσαν μια ξεκάθαρη απάντηση.
Οι Σοσιαλιστές θέλουν να τοποθετηθούν στον χώρο του Κέντρου και αυτό θα πρέπει να αντιπροσωπεύει και ο υποψήφιος τους. Ο Γκλυκσμάν μοιάζει περισσότερο με ένα ανάχωμα προς την Αριστερά ή κατά άλλους για ένα εμπόδιο σε ένα εννιαίο μέτωπο Αριστεράς και Κεντροαριστεράς απέναντι στην Λε Πεν.
Συνωστισμός στο Κέντρο
Αυτή η επιλογή δεν είναι χωρίς προβλήματα. Στον χώρο αυτό υπάρχουν άλλοι δύο υποψήφιοι, οι οποίοι έχουν θητεύσει ως πρωθυπουργοί του Εμμανουέλ Μακρόν: Ο Γκαμπριέλ Ατάλ και ο Εντουάρ Φιλίπ. Θα μπορούσε βεβαίως να πει ότι αυτό ακριβώς είναι και το μειονέκτημά τους, αφού αντιπροσωπεύουν μια πολιτική που απέτυχε, αλλά ως προσωπικότητες και οι δύο έχουν κάποιες συμπάθειες στον χώρο της Κεντροδεξιάς.
Σε κάθε περίπτωση στον χώρο του Κέντρου προκύπτει ξαφνικά συνωστισμός, τη στιγμή μάλιστα που η έντονη πόλωση στη χώρα ανάμεσα στην Ακροδεξιά και την Αριστερά συμπιέζει το κομμάτι αυτό του πολιτικού φάσματος.
Ακόμα και μέσα στο ίδιο το κόμμα του πολλοί θεωρούν το πρόγραμμα του Γκλυσμάν ως εξαιρετικά «φτωχικό», ενώ αμφιβολίες προκαλεί και το «στεγνό» του προφίλ. Ο 46χρονος ευρωβουλευτής δεν διαθέτει κάποιο ιδιαίτερο χάρισμα και στις δημοσκοπήσεις κινείται γύρω στο 10%.
Ορισμένοι «σύντροφοί» του μάλιστα κάνουν λόγο για έναν «Μακρονισμό με σοσιαλφιλελεύθερο πρόσωπο» και αφήνουν να εννοηθεί ότι δεν θα στηρίξουν την υποψηφιότητά του. Ο Φουρέ δήλωσε πάντως ότι θα το κάνει. Στο νέο του βιβλίο με τίτλο «Έχουμε ακόμα την επιθυμία» ο Γκλυκσμάν μιλάει για μια προοδευτική Γαλλία που θα βασίζεται σε «δίκαιους συμβιβασμούς».
«Έξω» τα πάει καλύτερα
Οι επικριτές του αναγνωρίζουν ότι διαθέτει ένα σαφές στίγμα στην εξωτερική πολιτική: υποστηρίζει την βοήθεια προς την Ουκρανία, την επέκταση της ευρωπαϊκής αμυντικής παραγωγής και τη στρατηγική ενίσχυση της Ευρώπης έναντι των ΗΠΑ, ενώ ταυτόχρονα τάσσεται υπέρ της διατλαντικής συνεργασίας και της επιβολής κυρώσεων κατά της ηγεσίας του Ισραήλ.
Ωστόσο, επισημαίνουν ότι, στο εσωτερικό μέτωπο, η απλή απόρριψη του αριστερού λαϊκισμού και της εκτράχυνσης του πολιτικού λόγου δεν συνιστά, από μόνη της, ένα προεδρικό ή ένα εκλογικό πρόγραμμα.
Σε διάφορα ζητήματα επείγουσας σημασίας, ο Γκλυκσμάν έχει τηρήσει μέχρι στιγμής μια στάση αναμονής, ειδικά σε ό,τι αφορά την κρίσιμη οικονομική κατάσταση της Γαλλίας και τον ραγδαία διογκούμενο όγκο του χρέους. Το σχέδιό του προβλέπει μάλλον γενικόλογα τη φορολόγηση των μεγάλων περιουσιών και την αύξηση του φόρου κληρονομιάς, αν και τα αναμενόμενα έσοδα από αυτά τα «προσεκτικά» μέτρα δεν θα είναι αρκετά για την εξυγίανση των βαθιά ελλειμματικών δημόσιων οικονομικών.
Όσον αφορά το εξαιρετικά ευαίσθητο ζήτημα των συντάξεων, περιορίζεται στο να ζητά την επαναφορά του ορίου συνταξιοδότησης στα 62 έτη, ειδικά για τους εργαζόμενους που αντιμετωπίζουν σωματική καταπόνηση, που συνεπάγεται η χειρωνακτική εργασία. Αλλά και εδώ δεν έχει εξηγήσει πώς θα μπορούσε να χρηματοδοτηθεί κάτι τέτοιο.
Αποστάσεις από τους διαδηλωτές
Η πρώτη πραγματική δοκιμασία για τον επίσημα υποψήφιο είναι το τρέχον κίνημα διαμαρτυρίας των μαθητών και η κοινωνική έκρηξη που ακολούθησε. Ο Γκλυκσμάν εξέφρασε την αλληλεγγύη του προς τους ειρηνικούς διαδηλωτές, τα αιτήματα των οποίων θεωρεί θεμιτά.
Ωστόσο, όποιος ελπίζει σε συγκεκριμένες προτάσεις από την πλευρά του για την επίλυση της κρίσης, μάλλον θα πρέπει να περιμένει. Επέλεξε να μην εμφανιστεί στα σημεία όπου συνεχίζονται οι σχολικοί αποκλεισμοί. Αντιθέτως, δήλωσε ότι «δεν είναι δουλειά ενός πολιτικού να πηγαίνει να διαδηλώσει».
Αυτό εξηγεί ως έναν βαθμο και τις διαφορές του με τους «Ανυπότακτους« του Μελανσόν. Βουλευτές, δήμαρχοι και στελέχη τους βρέθηκαν το τελευταίο διάστημα σε καθημερινή βάση κοντά στους μαθητές και συχνά επιχείρησαν να λειτουργήσουν ως διαμεσολαβητές μεταξύ αστυνομίας και διαδηλωτών.
Από την αριστερή πτέρυγα του κόμματός του, ο Γλυκσμάν έχει δεχτεί προειδοποιήσεις ότι αφήνει ελεύθερο το πεδίο για την ανάπτυξη ενός νέου, ισχυρού, διαταξικού κοινωνικού κινήματος, ακριβώς σε αυτούς που αποκαλούν «αριστερούς λαϊκιστές» και οτι αυτός ο χώρος θα είναι πολύ δύσκολο να διεκδικηθεί στο μέλλον.
Πηγές: IPS, Die Zeit, ARD
