Η επιλογή των τριών θεματικών δεν είναι τυχαία. Όχι μόνο η Ευρώπη, αλλά και η Γερμανία ειδικότερα ως «ατμομηχανή» της, είναι αντιμέτωπη με τη δική της οικονομική κρίση. Ειδικότερα η αυτοκινητοβιομηχανία της είναι αντιμέτωπη με σοβαρά διαρθρωτικά προβλήματα, έχει μείνει πίσω στον διεθνή ανταγωνισμό, βιώνει πίεση από τα ηλεκτροκίνητα οχήματα της Κίνας και σχεδιάζει μαζικές απολύσεις τα επόμενα χρόνια. Το ίδιο ισχύει και για άλλους κλάδους της βαριάς βιομηχανίας και του κλάδου της γερμανικής υψηλής τεχνολογίας. Δεν είναι πια ανταγωνιστικοί.
Ως προς τη μείωση της γραφειοκρατίας, και εδώ, η Γερμανία αγκομαχά να προλάβει το τρένο της ψηφιοποίησης, όσο απίστευτο κι αν ακούγεται στον ευρωπαϊκό Νότο -που κάποτε δεχόταν γερμανικές επιπλήξεις στα χρόνια της ευρωκρίσης. Η μείωση της γραφειοκρατίας είναι ένα από τα μεγαλύτερα στοιχήματα της κυβέρνησης Μερτς και ευελπιστεί σε ευρωπαϊκή συνεργασία αλλά και ιδέες από άλλα κράτη-μέλη -μεταξύ αυτών και η Ελλάδα.
Στη μεγάλη όμως γεωπολιτική εικόνα, η Λευκωσία και η Κύπρος, πέραν των εξελίξων στο Ουκρανικό και τις σχέσεις ΕΕ με τις ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ, τραβά το ενδιαφέρον της Γερμανίας και για άλλους λόγους. Μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η Γερμανία αναγκάστηκε να απεξαρτηθεί απότομα από τη φθηνή ρωσική ενέργεια, που σχεδόν χρησιμοποιούσε κατ‘ αποκλειστικότητα, αναζητώντας τα τελευταία χρόνια νέες πηγές ενέργειας και νέους παρόχους. Η περιοχή της ΝΑ Μεσογείου θεωρείται από ειδήμονες και στη Γερμανία ως δυνητικό «χρυσωρυχείο» με στόχο την ενεργειακή αυτονομία της Γηραιάς Ηπείρου.
Η Τουρκία και η ειδική σχέση της με τη Γερμανία
Η Κύπροςεπίσης, βρίσκεται στο σταυροδρόμι Ευρώπης, Αφρικής, Ασίας και είναι κομβικός ο γεωγραφικός και στρατηγικός ρόλος της για τις σχέσεις Ευρώπης και Μέσης Ανατολής: για την επόμενη μέρα στη Γάζα, για τις σχέσεις με τονΛίβανο, για τις σχέσεις με το Ισραήλ -ειδικά μετά τη συμφωνία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ για ενισχυμένη στρατιωτική συνεργασία.
Η Γερμανία έχει «ειδικό ενδιαφέρον» για την Κύπρο και για έναν ακόμη λόγο: γιατί θεωρεί ότι το μέλλον της Τουρκίας στην Ευρώπη -για το οποίο η Γερμανία και ειδικότερα ο καγκελάριος Μερτς έχουν πολλές φορές δεσμευθεί δημόσια ότι θα συνεχίσουν να στηρίζουν- περνάει εκ των πραγμάτων και από την Κύπρο και την επίλυση του Κυπριακού.
Δεν μπορεί να υπάρξει Τουρκία στην ΕΕ, με άλλα λόγια μια φιλόδοξη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση που κάποια στιγμή, στο μακρινό μέλλον, θα μπορεί να περιλαμβάνει και την Τουρκία, χωρίς επίλυση του Κυπριακού. Το ίδιο ισχύει μεσοπρόθεσμα και για την όποια στενότερη προσέγγιση Τουρκίας-EE, μέσω μιας ειδικής αμυντικής συνεργασίας -την οποία επιδιώκει το Βερολίνο-, δεδομένου ότι η Τουρκία είναι και μέλος του ΝΑΤΟ.
Ο Φρίντριχ Μερτς κατά τη συνάντησή του με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκο Χριστοδουλίδη πρόσφατα στο Βερολίνο εξέφρασε από την καγκελαρία τη βούληση να αναλάβει τον «τιμητικό», όπως είπε, ρόλο να εμπλακεί πιο ενεργά και προσωπικά στις προσπάθειες επανέναρξης του διαλόγου για την επίλυση του Κυπριακού στη βάση του συμφωνημένου πλαισίου και των αρχών της ΕΕ. Προς όφελος της Κυπριακής Δημοκρατίας, ευρωπαίου εταίρου της Γερμανίας.
Ο γεωπολιτικός χρόνος το 2026, στη νέα εποχή Τραμπ, κινείται με ταχύτητα φωτός. Οι συσχετισμοί αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη, το διεθνές δίκαιο αμφισβητείται όσο ποτέ άλλοτε, η ΕΕ δέχεται πρωτοφανείς κλυδωνισμούς, έξωθεν αλλά και εκ των έσω. Αν η Γερμανία εννοεί πράγματι ότι μπορεί να αναλάβει εποικοδομητικά «ενεργό ρόλο» προς το συμφέρον της Κύπρου και εν τέλει της Ευρώπης πρέπει να το πράξει τώρα. Το επόμενο διάστημα των έξι μηνών είναι γόνιμος χρόνος για τέτοιες ζυμώσεις και δεν πρέπει να χαθεί -για άλλη μια φορά.
