Και οι Ευρωπαίοι; Για πολλοστή φορά άκουσαν τον «πλανητάρχη» να τους αποκαλεί αχάριστους και ανίκανους να προστατέψουν τον εαυτό τους. Λόγια απαξίωσης και απειλές για αποχώρηση των ΗΠΑ από τον «χάρτινο τίγρη», το ΝΑΤΟ. Οι αντιδράσεις διέψευσαν πάλι όσους είχαν ελπίσει σε μια πιο θαρραλέα στάση απέναντι στον Τραμπ μετά τα ψήγματα ρητορικής της αυτονόμησης που είχαν ακολουθήσει τις συνόδους στο Νταβός και στο Μόναχο. Ο Εμμανουέλ Μακρόν υποστήριξε ότι ποτέ δεν απαγόρευσε τη διέλευση σε αμερικανικά αεροσκάφη. Οι Γερμανοί δια στόματος του υπουργού Άμυνας υπενθύμισαν ότι στάθηκαν επί 20 χρόνια στο πλευρό των Αμερικανών στο δύστυχο Αφγανιστάν. Κι ο Βρετανός πρωθυπουργός συνέχισε τα καλοπιάσματα προς την Ουάσινγκτον σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αλλάξει τις διαθέσεις του Αμερικανού εταίρου.
Απολογητική διάθεση
Πώς συνάδουν όλα αυτά με τις κατά καιρούς βαρύγδουπες δηλώσεις περί μεγαλύτερης αυτονόμησης και αυτοπεποίθησης της Ευρώπης; Τα παραπάνω μοιάζουν περισσότερο με απολογίες. Την ώρα που σχεδόν πάνδημη είναι η καταδικαστική ετυμηγορία ειδικών του Διεθνούς Δικαίου της επίθεσης στο Ιράν από ΗΠΑ και Ισραήλ οι ηγέτες της ΕΕ φοβούνται να ψελλίσουν μια λέξη, αν όχι καταδίκης της, τουλάχιστον στοιχειοθετημένης αμφισβήτησής της. Αντί για αυτό η Κάγια Κάλλας, εκπρόσωπος εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ, σε μια μάλλον αμήχανη εκ των υστέρων αιτιολόγηση της ευρωπαϊκής σιωπής επιχειρεί να παρουσιάσει τον πόλεμο στο Ιράν ως μια συνέχιση του πολέμου με τη Ρωσία σε άλλο μέτωπο. Όχι μόνο για να κρατήσει τον Τραμπ «εντός» του Ουκρανικού, αλλά και για να πείσει τους Ευρωπαίους πολίτες για την ορθότητα της πολιτικής που θέτει το Διεθνές Δίκαιο σε διαθεσιμότητα, εν μέσω κραυγών για επιστροφή κρατών στη «λίθινη εποχή».
Η πολιτική των σβηστών φούρνων
Το Διεθνές Δίκαιο μοιάζει πράγματι να έχει μπει στην κατάψυξη, με την Κομισιόν να ασχολείται αποκλειστικά με τις οικονομικές συνέπειες του πολέμου και να προτείνει στους πολίτες να… κόψουν ταχύτητα στην οδήγηση και να αποφεύγουν την χρήση του φούρνου για να γλυτώσει η ΕΕ την απόλυτη ενεργειακή κρίση. Δεν το λες απαραιτήτως πεφωτισμένη πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης και των αιτιών της.
Είναι αλήθεια ότι Τραμπ και Νετανιάχου αιφνιδίασαν την ΕΕ, δημιούργησαν τετελεσμένα, επιχείρησαν να την «αιχμαλωτίσουν» σε ένα πόλεμο, που όπως ειπώθηκε «δεν είναι δικός της». Αλλά οι Ευρωπαίοι μοιάζουν να αιχμαλωτίζονται πλέον και μόνοι τους σε μια γραμμή που καθοδηγείται από τον φόβο, ότι έρχεται ακριβώς αυτό για το οποίο ισχυρίζονται ότι έχουν σαν στόχευση όλες τους οι κινήσεις. Το ενδεχόμενο δηλαδή να πρέπει να κινηθούν ανεξάρτητα από τις ΗΠΑ, που σε όλους τους τόνους διαμηνύουν ότι παραμένουν σύμμαχοι μόνο αν η συμμαχία υιοθετήσει ολοκληρωτικά τη δική τους ατζέντα. Η λογική του κατευνασμού, της «εξημέρωσης» του Τραμπ παραμένει ακόμα πρώτη επιλογή. Αλλά για να εξημερώσεις ένα θηρίο θα πρέπει να σε φοβάται αυτό, όχι να το τρέμεις εσύ.
