Συνέντευξη με την Ολυμπιονίκη της κωπηλασίας Αλεξάνδρα Τσιάβου. Επιμέλεια:Bάσω Β. Παππά
vas_nikpap@yahoo.gr
Σήμερα θα σας συστήσω την Ελληνίδα Ολυμπιονίκη της κωπηλασίας Αλεξάνδρα Τσιάβου. Είναι 28 χρόνων και είναι γέννημα θρέμμα Θεσπρωτή. H Aλεξάνδρα Τσιάβου με κέρδισε από την πρώτη στιγμή, όταν ήρθε για πρώτη φορά στο γραφείο μου προκειμένου να συντονιστούμε για την ημερίδα που διοργάνωνα με θέμα “Μ.Μ.Ε. και Αθλητισμός”. Από εκεί και πέρα ακολούθησαν κι άλλες συναντήσεις. Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση σ’ εκείνη είναι η θετική αύρα που εκπέμπει κι αυτή τη μεταδίδει και σ’ όσους βρίσκονται δίπλα της. Μιλήσαμε για τη ζωή της, για τα όνειρά της, ανταλλάξαμε απόψεις για πολλά κι ούτε καταλάβαμε πώς πέρασε η ώρα.
Aλεξάνδρα, μίλησέ μας για τα παιδικά σου χρόνια και τις μαθητικές αναμνήσεις.
Από όσο μπορώ να θυμηθώ, στα παιδικά μου χρόνια, μέχρι περίπου την ηλικία των 10 ετών, που αρχίζουν οι φίλοι και οι παρέες να σε επηρεάζουν αρκετά, έπαιζα ατελείωτα. Έπαιζα ώρες ολόκληρες με τον αδελφό μου και την παρέα στην γειτονιά. Το ίδιο φυσικά συνέβαινε και όταν πηγαίναμε για να μείνουμε σε κάποιο από τα χωριά των δικών μου, με τον παππού και τη γιαγιά. Φυσικά, εκεί το παιχνίδι, συμπληρώνονταν και με τα διάφορα ζώα, που υπήρχαν και ερχόμασταν σε άμεση επαφή μαζί τους.
Είσαι αθλήτρια της κωπηλασίας. Αν σε ρωτούσα, πώς προέκυψε η κωπηλασία, δηλαδή γιατί επέλεξες το συγκεκριμένο αγώνισμα και όχι κάτι άλλο, τι θα μου απαντούσες;
Ο παράγοντας τύχη έπαιξε τον ρόλο του στην περίπτωση μου. Ήμουν πάντα ένα παιδί, που συμμετείχε σε αθλητικές δραστηριότητες. Πριν την κωπηλασία, έκανα ρυθμική και ενόργανη γυμναστική στο γυμναστήριο. Εκεί γνώρισα τον μέχρι και σήμερα προπονητή μου, τον κ. Κιτσάτη Κωνσταντίνο. Εκείνος, πρότεινε στον πατέρα μου να με φέρει σε επαφή με το άθλημα της κωπηλασίας που τότε ο ίδιος ξεκινούσε να οργανώνει στην Ηγουμενίτσα. Το δοκίμασα λοιπόν, και αυτό ήταν! Μαγεύτηκα! Έτσι δεν χρειάστηκε να δοκιμάσω τίποτε άλλο για να καταλήξω στο ποιο άθλημα μου ταιριάζει!
Τι σημαίνει η θάλασσα για σένα;
Η θάλασσα για μένα είναι αυτή που ενώνει όλο τον κόσμο. Ξεκινάς από το μικρό λιμάνι της Ηγουμενίτσας και φθάνεις στα πέρατα του κόσμου.
Eίσαι μια «χάλκινη» Ολυμπιονίκης. Όταν ξεκινούσες, μπορούσες να φανταστείς ότι θα έφτανες στην κορυφή του κόσμου ή κάτι τέτοιο φάνταζε τότε όνειρο μακρινό;
Μέχρι την Ολυμπιάδα του 2008, το όνειρο του Ολυμπιακού μεταλλίου ήταν ένα όνειρο, που μου μετέδωσε ο προπονητής μου. Θυμάμαι, μου έλεγε χαρακτηριστικά:
“Όταν θα είσαι στο Πεκίνο, με αυτήν τη τεχνική θα κωπηλατείς;’’ και όλα αυτά μόλις τον πρώτο χρόνο που ξεκίνησα να κάνω κωπηλασία πιο συστηματικά, περίπου στο μεταίχμιο της αλλαγής, από την κατηγορία των αρχαρίων στην κατηγορία εφήβων-νεανίδων. Εγώ τότε, απλά γελούσα! Επέμενε πολύ όμως και υπήρχαν στιγμές που με προβλημάτιζε.. Μετά το Πεκίνο και την κατάκτηση της 6ης θέσης, άρχισα σιγά – σιγά και εγώ η ίδια, όχι μόνο να πιστεύω ότι μπορώ να κατακτήσω ένα ολυμπιακό μετάλλιο, αλλά και να το θέλω.
Πόσο ευθύνεται η εμπορευματοποίηση των Ολυμπιακών Αγώνων στην αύξηση της χρήσης αναβολικών από τους αθλητές; Τι είναι αυτό που κάνει τελικά τους αθλητές να χρησιμοποιούν τεχνητούς τρόπους για να ξεπερνούν τα όριά τους και να κάνουν νέα ρεκόρ; Μήπως τελικά παίζει ρόλο το κίνητρο των χρημάτων;
Σίγουρα, στην εμπορευματοποίηση των Ολυμπιακών Αγώνων μεγάλο ρόλο παίζουν τα οικονομικά κίνητρα, κυρίως από εταιρείες με μεγάλα οφέλη διαφήμισης. Όμως, αυτό έχει να κάνει και με το άθλημα, την προβολή που έχει αλλά και το πόσο δημοφιλές είναι. Τα χρήματα είναι μόνο ένα από τα κίνητρα για να θέλεις να είσαι πρώτος έστω και με δόλιους τρόπους! Πρώτα από όλα ξεκινάει από το αν έχεις διδαχτεί τα ολυμπιακά ιδεώδη, αν έχεις μάθει στο «ευ αγωνίζεσθαι» και φυσικά, αν αναγνωρίζεις την αξία τού να χάνεις. Τότε δεν παρασύρεσαι εύκολα. Η αξία μιας θέσης έχει να κάνει και με τον αντίπαλο. Δεν μπορείς να είσαι πρώτος, αν δεν υπάρχει δεύτερος επί ίσοις όροις! Αυτό είναι μια σοβαρή κατάσταση και πρέπει να ληφθεί υπόψη, εάν θέλουμε παιδιά που θα συνεχίσουν να κάνουν υγιή πρωταθλητισμό, βασισμένα στις ατελείωτες δυνατότητες του ταλέντου τους και της προσπάθειάς τους.
Είσαι αθλήτρια, εργαζόμενη και μέλλουσα σύζυγος, αφού σε λίγο καιρό απ’ όσο γνωρίζω θα περάσεις στον έγγαμο βίο. Με τόσες δραστηριότητες, σου μένει χρόνος για προσωπική ζωή; Πώς κατανέμεις το χρόνο σου ώστε να αντεπεξέρχεσαι καθημερινά στους πολλαπλούς σου ρόλους;
Η αλήθεια να λέγεται. Ο καθαρά προσωπικός χρόνος είναι ελάχιστος. Προσπαθώ να κάνω όλα τα παραπάνω, ακριβώς όπως έκανα πάντα. Από τότε που ήμουν μαθήτρια ή φοιτήτρια και έκανα και πρωταθλητισμό παράλληλα, μόνο ο πολύ καλός προγραμματισμός λειτουργούσε και …φυσικά η βοήθεια, τόσο από το οικογενειακό μου περιβάλλον, όσο και από την δουλειά μου. Παντού υπάρχουν τρόποι να βρεθεί λύση, αρκεί να υπάρχει θέληση.
Έχεις σκεφτεί πότε θα βάλεις…. τους τίτλους τέλους στην καριέρα σου; Και όταν κάποτε έρθει η ώρα να αποχωρήσεις από την ενεργό δράση, θα συνεχίσεις να ασχολείσαι με τον αθλητισμό επαγγελματικά;
Περίπου το έχω σκεφτεί. Θέλω να μείνω στον χώρο του αθλητισμού. Μακάρι οι συνθήκες να είναι κατάλληλες για κάτι τέτοιο.
Το επάγγελμα του αθλητή και ιδιαίτερα του πρωταθλητή, έχει χαρακτηριστεί ως μοναχικό. Εσύ νιώθεις μοναξιά;
Η κωπηλασία είναι ένα κατεξοχήν μοναχικό άθλημα, που μπορεί να γίνει και σε σύμπραξη. Τι σημαίνει αυτό; Η προπόνηση περιλαμβάνει τρέξιμο, βάρη, κωπηλασία εκτός νερού και κωπηλασία στο νερό. Όλα αυτά, μπορείς να τα κάνεις και μόνος ή και με την συντροφιά του συναθλητή σου και συνήθως του προπονητή σου. Η προσπάθεια, όμως, παραμένει ατομική. Από ένα σημείο και μετά είσαι εσύ που ζητάς από τον εαυτό σου να πιεστεί, προκειμένου να γίνεις καλύτερος. Όταν δημιουργούνται πληρώματα, τότε αρχίζει η σύμπραξη και εκεί παίζει ρόλο η συνεργασία μεταξύ των αθλητών για να μπορέσει ο καθένας ξεχωριστά αλλά και οι δυο μαζί ταυτόχρονα να αποδώσουν τα μέγιστα. Σίγουρα, το ότι κάνω κωπηλασία και όχι κάποιο άλλο άθλημα έχει επηρεάσει με συγκεκριμένο τρόπο τον χαρακτήρα μου. Ποιά είναι η επιρροή, θα το έβλεπα μόνο αν γνώριζα πως θα ήταν, εάν δεν έκανα κωπηλασία. Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά, είναι ότι η κωπηλασία είναι ένα από τα αθλήματα, που δεν σου χαρίζεται εύκολα, πρέπει να την κατακτήσεις. Άρα, πρέπει να γίνεις, ή να είσαι αρκετά πεισματάρης γι αυτό που θέλεις.
Με γνώμονα την εμπειρία σου, τι συμβουλές θα έδινες στα νέα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με τον αθλητισμό;
Ο αθλητισμός είναι ότι πιο υγείες μπορεί να κάνει ένα παιδί. Επιβάλλεται να είναι αθλητής όσο απλά είναι και μαθητής. Το να είσαι μέλος μιας ομάδας σού δίνει μια αποφασιστικότητα, μια αίσθηση προσδιορισμού και αυτοπεποίθηση, ότι μπορείς να τα καταφέρεις με τις δικές σου δυνάμεις σε κάθε τομέα. Αυτό ακριβώς, θα συμβούλευα σε ένα νέο παιδί. «Κάνε αθλητισμό και προσπάθησε να γίνεις αυτό που εσύ μπορείς: ο καλύτερος σε κάθε τομέα!»
Κλείνοντας Αλεξάνδρα, τι είναι ευτυχία για σένα; Πώς ονειρεύεσαι τη ζωή σου από εδώ και πέρα;
Ευτυχία;;;; Μμμμμ! Δύσκολη ερώτηση. Αλλά νομίζω, ότι ευτυχία είναι το πηγαίο, αυθόρμητο, αβίαστο γέλιο. Όταν χαμογελάμε και ονειρευόμαστε, υπάρχει ελπίδα να φτάσουμε και να νοιώσουμε την ευτυχία κάποιες στιγμές στην ζωή μας. Ωραίο συναίσθημα για να προσπαθείς γι’ αυτό!
