Το βίντεο είχε τραβηχτεί νωρίτερα, το 2017 εν μέσω διακοπών σε κάποιο σπίτι στην Ίμπιζα. Ο Στράχε συνομιλούσε με κάποιους Ρώσους επιχειρηματίες, βέβαιος ότι την επόμενη μέρα θα είναι στην κυβέρνηση της χώρας. Εμφανιζόταν να ζητάει χρήματα και να υπόσχεται δουλειές στους αμφίβολης προέλευσης επενδυτές. Προσέφερε μεταξύ άλλων- εκτός από διάφορες εργολαβίες- και προς πώληση όχι μόνο τη μεγαλύτερη λαϊκιστική εφημερίδα της χώρας Kronen Zeitung (το αυστριακό αντίστοιχο της γερμανικής Bild), η οποία σταθερά υποστήριζε θέσεις του κόμματός του, αλλά και ένα από τα κανάλια της δημόσιας τηλεόρασης, την οποία έτσι κι αλλιώς οι ακροδεξιοί της Αυστρίας την είχαν πάντα στο στόχαστρο και πολύ θα ήθελαν να την καταργήσουν.
Επίδοξος «ιδιοκτήτης της εξουσίας»
Αυτό που προκάλεσε σάλο ήταν η αλαζονεία, αλλά και η χυδαιότητα του λόγου του Στράχε, που έδειχνε έτοιμος να μπει στην κυβέρνηση με στόχο να λεηλατήσει δημόσιο χρήμα, την ώρα που το κόμμα του αυτοπροσδιοριζόταν ως «αντισυστημικό», ξιφουλκούσε κατά της διαφθοράς και επαγγελλόταν την κάθαρση. Οι Ελεύθεροι προσπάθησαν να παρουσιάσουν την υπόθεση ως «σκευωρία», «συνωμοσία», οργανωμένο «σχέδιο ξένων κέντρων», σε μια προσπάθεια να την κάνουν να λειτουργήσει υπέρ τους, συσπειρώνοντας το κοινό τους απέναντι στη «γερμανορωσική» παρέμβαση. Δεν μπόρεσαν όμως να αμφισβητήσουν τη γνησιότητα του βίντεο.
Ο Στράχε αναγκάστηκε σε παραίτηση και λίγες μέρες αργότερα και ο 32χρονος τότε καγκελάριος Σεμπάστιαν Κουρτς αναγκαζόταν να υποβάλει και αυτός την παραίτησή του. Στις εκλογές που ακολούθησαν το FPÖ έχασε σχεδόν 10 μονάδες (στο 16,2% από το 26% που είχαν πάρει το 2017) ενώ ο Κουρτς ανέβασε κι άλλο τα ποσοστά του, φτάνοντας στο 37,5% και στη συνέχεια σχημάτισε κυβέρνηση με τους Πράσινους. Αργότερα έπεσε θύμα δικού του σκανδάλου με τις στημένες δημοσκοπήσεις και ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από την πολιτική ολοκληρωτικά.
Ο Κουρτς δεν θυμόταν τίποτα
Το 2020 ο Κουρτς κλήθηκε στην αρμόδια εξεταστική επιτροπή, που είχε σαν αντικείμενο να εξετάσει αν ήξερε για τις δοσοληψίες του εταίρου του, καθώς επίσης αν οι δύο τους «μοίραζαν» μεταξύ τους κρατικά αξιώματα και θέσεις σε δημόσιες υπηρεσίες και επιχειρήσεις, όπως είχε υπονοήσει στο βίντεο ο Στράχε. Ο άλλοτε λαλίστατος αρχηγός του Λαϊκού Κόμματος έχασε την ευφράδειά του, επέμεινε ότι δεν ήξερε, δεν άκουσε και ισχυρίστηκε μάλιστα ότι επειδή ο Στράχε του έστελνε πολλά μηνύματα στο κινητό τα… έσβηνε για να μην του πιάνουν χώρο.
Συχνά δεν προλάβαινε καν να τα διαβάσει λόγω χρόνου, υποστήριξε. Οι δηλώσεις του δεν έπεισαν, τα ερωτηματικά για τη δική του ανάμιξη σε ένα από τα μεγαλύτερα μεταπολεμικά σκάνδαλα της Αυστρίας παρέμειναν. Όσο για το FPÖ, απομάκρυνε από τις τάξεις του τον Στράχε, ο οποίος επιχείρησε να πολιτευτεί αυτόνομα χωρίς επιτυχία. Το FPÖ κατάφερε όμως να ανακάμψει και το 2024 αναδείχτηκε πρώτο κόμμα με ποσοστό 28,85%.
Ομοιότητες και διαφορές με την Κύπρο
Όλα αυτά ήρθαν στη μνήμα εξαιτίας του «videogate», που συγκλονίζει αυτές τις μέρες την κυπριακή κοινωνία, αφού στα δυο περιστατικά φαίνεται να υπάρχουν κάποιες ομοιότητες, αλλά και σημαντικές διαφορές. Και τα δύο φαίνεται να έχουν τραβηχτεί εν αγνοία των πρωταγωνιστών τους και να κρατήθηκαν για να δημοσιευτούν σε μια κρίσιμη στιγμή. Στην Αυστρία ήταν λίγες μέρες πριν τις ευρωεκλογές, στην Κύπρο με την επίσημη έναρξη της προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ. Και στις δύο περιπτώσεις φαίνεται να υπάρχει κάποια ρωσική ανάμιξη. Στην Αυστρία αυτό μοιάζει βέβαιο, στην Κύπρο είναι η κυρίαρχη άποψη μετά τις πρώτες εκτιμήσεις των αρμόδιων αρχών.
Μια σημαντική διαφορά είναι επίσης ότι ο Στράχε πρωταγωνιστούσε ο ίδιος σε ένα «μονοκόμματο» βίντεο, όπου μάλλον του την «είχαν στημένη», ενώ στην περίπτωση της Κύπρου το συγκεκριμένο βίντεο περιέχει αποσπάσματα από διαφορετικές περιστάσεις. Και φυσικά δεν εμφανίζεται ο ίδιος ο πρόεδρος της χώρας, που βρέθηκε να κατηγορείται για παράνομη χρηματοδότηση προεκλογικά.
Το ερώτημα είναι αν τώρα θα υπάρξει πλήρης διαλεύκανση της υπόθεσης έτσι ώστε να εξαφανιστούν οι όποιες σκιές μπορεί να παραμείνουν, όπως έγινε στην περίπτωση της Αυστρίας. Και φυσικά αν θα προκληθούν πολιτικές εξελίξεις, οι οποίες στο «σκάνδαλο της Ίμπιζα» ήταν ραγδαίες.
