Της Αλεξάνδρας Ηλιοπούλου
iliop@otenet.gr
Παρακολουθούμε τον τρομοκρατικό τρόπο, με τον οποίο κάποιοι καλεσμένοι από τα ΜΜΕ, παρουσιάζουν το θέμα για το νέο Ασφαλιστικό Σύστημα που θα ισχύσει τα επόμενα χρόνια. Σκορπούν απόγνωση και απογοήτευση. Και κάποιοι πραγματοποιούν απεργίες, προβαίνουν σε ενέργειες καταστροφής, βανδαλισμών, σε πράξεις βεβαίου διεθνούς διασυρμού της Πατρίδας μας, σε απώθησης κάθε εμπορικής συναλλαγής ξένων επιχειρηματιών μαζί μας, μείωσης του Τουριστικού ρεύματος προς τη χώρα μας, προβολής ενός φαινομένου πλήρους διάλυσης. Σε πράξεις που κατέληξαν ακόμη και σε δια πυράς δολοφονίας αθώων ανθρώπων, επειδή αυτοί δεν απεργούσαν. Πράξεις που οδηγούν σε οικονομική εξαθλίωση. Πράξεις μίσους, εκδίκησης, αντίδρασης, εναντίων ποίων; Με ποιο σκεπτικό και ποιό προσδοκώμενο αποτέλεσμα; Ξεσηκωμός επειδή με το νέο Ασφαλιστικό Σύστημα, θα δουλεύουμε επί σαράντα χρόνια, αντί των τριάντα πέντε ή τριάντα έξι ή τριάντα επτά, που δουλεύουμε σήμερα. Επειδή θα δουλεύουμε μέχρι την ηλικία των εξήντα πέντε χρόνων αντί των εξήντα που δουλεύουμε σήμερα. Επαναστατούν όμως κυρίως, όχι εκείνοι που θα υποστούν αυτή την αλλαγή, εμείς οι νέοι δηλαδή, των είκοσι, τριάντα χρόνων, που εκλιπαρούμε για εργασία. Αλλά αναστατώνουν την Ελλάδα μας ακόμη και οι εξηνταπεντάρηδες, που δεν θίγονται καθόλου. Αφού είναι ήδη συνταξιούχοι. Μερικοί ενδεχομένως να είναι από τα σαράντα τους ή ακόμη και χωρίς να έχουν δουλέψει ποτέ. Γιατί, όπως διαβάζουμε και ακούμε, έχουμε και τέτοιους. Συλλαλητηριάζονται για λογαριασμό των παιδιών τους και των εγγονών τους. Που δεν θέλω να φαντασθώ ότι θα ήθελαν να τους μιμηθούν. Να γίνουν κλέφτες του δημοσίου βίου. Δηλαδή συνταξιούχοι με πλασματικές εισφορές. Απεργούν, χωρίς να είναι απεργοί, αφού δεν εργάζονται. Αυτοί που όπως λέγεται, χάριν μιας κομματικής ταυτότητος δεν πήγαν καθόλου ή πήγαν ελάχιστες φορές στην εργασία τους. Αυτοί που είναι συνταξιούχοι, π.χ. όπως λένε στο Ν.Α.Τ. (Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο) χωρίς να έχουν ποτέ υπάρξει ναυτικοί. Και το κατέστρεψαν. Διαμαρτύρονται αυτοί που πληρώνονται ως ανάπηροι συνταξιούχοι και δεν υπήρξαν ποτέ ανάπηροι. Είναι λέγεται εκατοντάδες χιλιάδες τέτοιοι. Αυτοί, που εισπράττουν, συντάξεις πεθαμένων γονέων τους και παππούδων τους για πάρα πολλά χρόνια. Αυτοί, είναι εξήντα χιλιάδες μόνο στο Ι.Κ.Α. Είναι αυτοί που εμποδίζουν τους άλλους να πάνε στην εργασία τους, τους τουρίστες να βγουν από το κρουαζιερόπλοιο, που απωθούν την γριούλα που θέλει να μπει στο καράβι, να πάει να δει το γιο της που βρήκε εργασία σερβιτόρου στη Σαντορίνη, πωλητή στην Μύκονο, εργάτη στη Ρόδο. Αυτοί που μας κλέψανε τις εισφορές πάνω στις οποίες θα προσθέταμε τις δικές μας. Οι νέοι δεν ανησυχούμε για το πόσα χρόνια θα εργαζόμαστε και πότε θα πάρουμε σύνταξη. Ανησυχούμε γιατί με τις σημερινές ενέργειες αυτών των κάποιων δεν θα έχουμε εργασία. Μήπως ίσως δεν θα έχουμε και Ελλάδα; Άρα ούτε σύνταξη. Εμείς θέλουμε εργασία. Πιστεύουμε ότι η εργασία είναι έμπνευση, είναι χαρά, είναι ζωντάνια, είναι υγιεία, είναι πηγή προόδου, είναι ευχάριστη αποδοτική επικοινωνία, είναι μακροζωία. Και ας εργαζόμαστε συνέχεια επί σαράντα και πενήντα και εξήντα χρόνια. Και μέχρι την ηλικία των ενενήντα. Μακάρι και των εκατό μας. Και υπάρχουν τέτοιοι εργαζόμενοι σήμερα. Γιατί πολύ περισσότερα των εκατό, όπως δείχνουν όλα τα ιατρικά στοιχεία, είναι το νέο προσδόκιμο της ζωής μας. Και οφείλουμε να μην κλέψουμε τις εισφορές από τα παιδιά μας με καμμία κομματική μεθόδευση, ταυτότητα και πονηρία. Γιατί το νέο ασφαλιστικό σύστημα θα το ζήσουμε. Είναι ορατή η νέα πραγματικότητα, που χρειάζεται συνεκτίμηση με το μέλλον, όσο τραχύ, βαρύ και καινοφανές κι αν προβάλλει. Είναι κακό αναγκαίο, είναι παγκόσμιο, είναι το νέο πλαίσιο ζωής και εργασίας. Τέλος στις λαοφθόρες κομματικές ατασθαλίες.
