Του Βαγγέλη Σαμαρά*
Κατά την ίδρυση της Εκκλησίας το Άγιο Πνεύμα εμφανίστηκε με σημεία στον κόσμο, για τρίτη κατά σειρά φορά. Όπως ακριβώς κατά την ημέρα της Βάπτισης του Ιησού Χριστού, το Άγιο Πνεύμα έκανε την εμφάνισή του με τη μορφή Περιστεριού, και όπως κατά την καθιέρωση των Αποστόλων έλαβε χώρα εμφύσημα του Χριστού, έτσι ακριβώς και κατά τη γενέθλιο ημέρα της Εκκλησίας, η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος – τη μέρα της Πεντηκοστής – συνοδευόταν από εξωτερικά σημεία. Έτσι ακριβώς μεταδόθηκε η νέα ζωή. Το Άγιο Πνεύμα είχε δοθεί και πιο πριν στους Αποστόλους προσωπικά, ωστόσο κατά την ημέρα της Πεντηκοστής η Εκκλησία περνά στην οικονομία του Πνεύματος, μιας και αυτό δίδεται στους πάντες, ενώ η Θεία του ενέργεια αποσκοπεί στη διεύρυνση, βελτίωση και τελειοποίηση της Εκκλησίας. Για το σκοπό αυτό είχαν ειδοποιηθεί οι Απόστολοι, να μην απομακρυνθούν από τα Ιεροσόλυμα, αλλά να περιμένουν «την επαγγελία του Πατρός». Με το θαυμαστό αυτό γεγονός ιδρύεται η Εκκλησία του Χριστού, αποτελώντας έτσι την αρχή μιας νέας εποχής στην ιστορία του κόσμου. Αμέσως μετά την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, ο Παράκλητος μπαίνει στη ζωή της Εκκλησίας και ξεκινάει το έργο του. Οι Απόστολοι αναγνώρισαν αμέσως ότι η υπόσχεση που είχαν λάβει από τον Ιησού Χριστό εκπληρώθηκε και ότι είχε ξεκινήσει μια νέα οικονομία της χάριτος.
Το Άγιο Πνεύμα είναι δυνατό να χαρακτηριστεί και ως κατεξοχήν φορέας και δοτήρας ακτίστων ενεργειών της Αγίας Τριάδας. [1] Συνεργεί και είναι παρών σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του Χριστού, από τη Γέννησή Του μέχρι και την Ανάληψη. Το Άγιο Πνεύμα είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο Θεό αλλά και το ανθρώπινο γένος, παράλληλα δε, ανάμεσα στον Ιησού Χριστό και την Εκκλησία η οποίοι δεν είναι άλλοι από τους ίδιους τους ανθρώπους που τη συγκροτούν. Παρατηρούμε ότι στις περισσότερες επικλήσεις είτε των μυστηρίων της Εκκλησίας, είτε ακόμη – ακόμη και των ίδιων των ανθρώπων υπάρχει το Άγιο Πνεύμα ως πρόσωπο το οποίο συμπληρώνει τα άλλα δύο που αποτελούν την Αγία Τριάδα. Ειδικά στο μυστήριο του Βαπτίσματος ενός νέου μέλους της Εκκλησίας ο ιερέας κατά την ώρα της κατάδυσης επικαλείται «εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» έτσι πανηγυρικά ο νεοφώτιστος να εισέλθει στο σώμα της Εκκλησίας. Παράλληλα και με τη συμμετοχή του στη Θεία Ευχαριστία όπου βιώνει εμπειρικά στα Μυστήρια της Εκκλησίας. Εξάλλου δε θα πρέπει να παραληφθεί και η εισαγωγή στη Θεία Λειτουργία η οποία ξεκινά με την επίκληση «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» αποτελώντας έτσι την αρχή της εισαγωγής των μελών της Εκκλησίας στο ανέσπερο δείπνο της Βασιλείας. [2]
Μια επιπλέον σημαντική συμβολή του Αγίου Πνεύματος στο γεγονός του Χριστού είναι ότι εξαιτίας της συνέργειας του Αγίου Πνεύματος στην Οικονομία ο Χριστός δεν παρουσιάζεται ως μία ατομική μονάδα, αλλά ως όλοι οι άνθρωποι, ολόκληρο το πλήρωμα της Εκκλησίας. Αυτή η «διευρυμένη» προσωπικότητα του Ιησού Χριστού, δε μπορεί να γίνει αντιληπτή εκτός της Πνευματολογίας.
* Θεολόγος ΑΠΘ – μεταπτυχιακός φοιτητής στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο (σπουδές στην Ορθόδοξη Θεολογία), δημοσιογράφος εφημερίδας “Πρωϊνός Λόγος” Τρικάλων
[1] Στ. Γιαγκάζογλου «Οι Θεολογικές προϋποθέσεις της Εκκλησιολογίας», στο Κ. Αγοράς και άλλοι. Δόγμα, Πνευματικότητα και Ήθος της Ορθοδοξίας, Τόμος Α’, Πάτρα 2002, σελ. 178
[2] Στ. Γιαγκάζογλου «Οι Θεολογικές προϋποθέσεις της Εκκλησιολογίας», στο Κ. Αγοράς και άλλοι. Δόγμα, Πνευματικότητα και Ήθος της Ορθοδοξίας, Τόμος Α’, Πάτρα 2002, σελ. 179
