Του Γιάννη Δελόγλου, Στουτγάρδη.
Μη βασανίζεται τον εαυτό σας. Δεν είναι τίποτα σοβαρό. Στα σοβαρά γράφονται αυτές οι γραμμές αλλά όχι για σοβαρούς ανθρώπους. Και στους δύο χώρους δεν αλλάζουν τα πράγματα. Είναι δίδυμα της ευκαιρίας, είναι τα αδέλφια της αρπαχτής.
Ας τους δούμε μέσα από το πολιτικοποδοσφαιρικό αλφάβητο.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο. Φωνάζουν συνεχώς, για να τρομάξουν οι άλλοι. Φωνάζει δηλαδή ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης.
Βέβαια δεν είναι όλοι το ίδιο. Κάποιοι στρώνουν το χαλί και άλλοι το τραβάνε. Άλλοι πάλι δηλώνουν μόνιμα χειροκροτητές.
Γι’ αυτό μοιάζει ο πολιτικός με τον ποδοσφαιρικό έρωτα. Οι μεν ερωτεύονται την εξουσία, οι δε την πρωτιά.
Δεν μας είπαν όμως μέχρι τώρα πόσες γλάστρες πότισαν στα μπαλκόνια και στα γήπεδα.
Ενας ήταν ο λεβέντης που έμαθε κολύμπι στα βαθιά νερά χωρίς σωσίβιο και χωρίς τεχνική υποστήριξη.
Ζητώντας το καλύτερο πέτυχε το άριστο. Έμεινε όμως σιωπηλός και τον δικαίωσε η ιστορία που τον αγάπησε, τον ερωτεύτηκε και τον λάτρεψε.
Ηταν αρκετοί αυτοί που προσπάθησαν να τον μιμηθούν αλλά το πρότυπο και η πρώτη εκτέλεση έχουν την αποδοχή.
Θρύψαλα έγιναν τα όνειρα αυτών που ανακάτευαν την τράπουλα της πολιτικής και του ποδοσφαίρου. Και στις δύο περιπτώσεις το λάβαρο της ηθικής έχει και όνομα και ταυτότητα.
Ιδιαιτέρα θέλουν και οι ποδοσφαιριστές μετά τους πολιτικούς, για να διευκολύνουν τα οικονομικά τους πάθη.
Κατάφεραν, όμως, να ξεφύγουν από τους νόμους και από τους κανονισμούς αφού αυτοί έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι.
Λατρεύουν λένε την ομορφιά και την γοητεία. Το καλό ντύσιμο και τις νοστιμιές. Δεν χρειάζεται να το πουν, χωριό που φαίνεται …
Μήπως έκαναν κάτι για να πείσουν τον κόσμο ότι άδικα τους κατηγορούν; Στημένα πολιτικά, στημένα ποδοσφαιρικά παιχνίδια.
Να ανεβάσουν τον πήχυ μπορούν. Να υποσχεθούν μπορούν. Να υλοποιήσουν όμως κομμάτι δύσκολο … Χρειάζονται χρόνο, όσα χρόνια κι αν περάσουν.
Ξέρουν καλά το παιχνίδι τους. Οι υποσχέσεις δεν φυτρώνουν. Τις λένε και τις παίρνει ο άνεμος.
Όσο και αν προσπαθήσουν, ότι και αν κάνουν δεν πείθουν. Ποιος θα πιστέψει αυτούς που δεν πιστεύουν στα λόγια τους;
Περνούν τον καιρό τους καλοπερνώντας, διασκεδάζοντας, σκορπώντας τους κόπους και τον ιδρώτα των άλλων.
Ρώτησαν ποτέ τους πώς τα βγάζει πέρα ένας μικρόμισθος; Θυμήθηκαν ποτέ τα παιδικά τους χρόνια;
Στα μάτια μας είναι ίδιοι. Όλο και χειρότερα. Αν προσπαθήσουν ίσως φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Θα το κάνουν όμως τώρα που έμαθαν την τέχνη τής αρπαγής;
Τενεκέδες ήταν και παραμένουν. Κάνουν σικέ παιχνίδια με τη μέθοδο της ισοπαλίας. Πόσο θα κρατήσει όμως ο πάτος αυτής της διαφθοράς;
Υπάρχουν, βέβαια, και καλά παιδιά, όπως μας τραγουδάει ο μεγάλος τροβαδούρος Στέλιος Καζαντζίδης, αλλά με σκάρτη καρδιά. Μην πέσεις στα κυκλώματά τους θα σε κάνουν σφουγγάρι.
Φόβος δεν υπάρχει. Ούτε ο νόμος τους πειράζει. Γιατί να τους πειράξει αφού οι ίδιοι περνούν μέτρα και οι ίδιοι ράβουν τα κοστούμια τους;
Χριστούγεννα περιμένουν όλοι, για να δουν μια καλή μέρα. Αλλά δεν κρατάει πολύ γιατί μετά έρχεται το Πάσχα και αν έχεις να φας «Χριστός Ανέστη» αν δεν έχεις να φας «Θάνατον πατήσας».
Ψάχνουν να βρουν το Πόθεν Έσχες των φτωχών. Γιατί δεν κοιτούν το δικό τους; Πού είναι τα εκατομμύρια των μεταγραφών, του Χρηματιστηρίου και των Ομολόγων;
Ωρες είναι να μας πουν ότι σπάζουν τα πόδια τους για να μας χαρίσουν θέαμα και τα κεφάλια τους για να μας κυβερνήσουν. Το αποτέλεσμα μετράει Ελληναράδες μου.
