Προσωπικές εμπειρίες, εικόνες και σκέψεις για την αλλαγή της ζωής μας μέσα από ένα διαφορετικό διαδικτυακό ημερολόγιο την εποχή του κορωνοϊού. Καταγραφές από τους δημοσιογράφους της DW. Σήμερα η Ειρήνη Αναστασοπούλου.Φραντσίσκα: “Γεια σας. Στην παλιά πόλη της Βόννης, δίπλα σε ένα μετρητή ηλεκτρικού, κάθεται εδώ και μέρες ένας άστεγος, γύρω στα 30. Έχει σοβαρό πρόβλημα στους πνεύμονες, χρειάζεται άμεσα φάρμακα, κοστίζουν 50 ευρώ αλλά δεν έχει λεφτά,. Υπάρχει κάποιος που μπορεί να βοηθήσει”;
Άννα: “Τι φάρμακα χρειάζεται”;
Φραντσίσκα: “Δεν ξέρω, κρατά συνταγή για τρία φάρμακα και σπρέι για εισπνοές”.
Άννα: “Οκ, θα περάσω, να δω πώς μπορώ να βοηθήσω”.
*
Μαξ: “Πήρα τηλεφώνημα. Υπάρχει ανάγκη για τρόφιμα, στην οδό Κάντιους 2, πίσω από τον σιδηροδρομικό σταθμό, ή στην οδό Ντισκομπσκρόιτς 6. Ευχαρίστως και τσιγάρα ή καπνό.
Κάτι: “Υπάρχουν ώρες που μπορούμε να τα πάμε”;
Μαξ: “Από τις 08.00 μέχρι τις 18.00”.
*
Kίρστεν Γκ: “Υπάρχει κάπου συγκεκριμένη βοήθεια ή κάποιες μέθοδοι, που θα μπορούσαν να με σταθεροποιήσουν ψυχικά το επόμενο διάστημα;”
Όλιβερ: “Ξέρω πολύ καλά το θέμα και μπορώ να σου δείξω τρόπους που θα χρησιμοποιήσεις σε καταστάσεις άγχους και πανικού”.
Κίρστεν: ¨Θα μιλήσουμε αργότερα”.
*
Τομπίας: “Υπάρχει ανάγκη, κυρίως αυτό το Σαββατοκύριακο, για ψωμί τοστ και κάτι για να αλείψουν το ψωμί. Στο Sebastianhaus, το άσυλο των αστέγων.
Μαρία: “Σε ποιο κουδούνι”;
Τομπίας: “Θα μπεις από την πόρτα του γκαράζ, υπάρχει πάντα κάποιος εκεί”
Σταματώ το διάβασμα από το chat “Αλληλοβοήθεια Βόννη”. Στο σούπερ μάρκετ ψωμί για τοστ, σαλάμι, βούτυρο και … τζατζίκι. Τι ιδέα κι αυτή… τζατζίκι. Προς το Sebastianhaus ένα κορίτσι από το ανοιχτό παράθυρο παίζει βιολί. “Μολδάβας” του Μπέτριχ Σμέτανα. Κοντοστέκομαι. Χείμαρρος ήχων. Νοερό ταξίδι στην ασυγκράτητη ροή του νερού. Το ακούς; Θεραπευτήριο ψυχής. Καθαρτήριο σκέψεων. Ο δυνατός ήλιος παίζει περίεργα παιγνίδια με εικόνες. Πρόβα τζενεράλε με τη φύση. Δεν χρειάζεται μπαγκέτα. Ούτε καν μαέστρος. Ο χρόνος σταματά. Κάτω από το ανοιχτό παράθυρο. Θυμάμαι τον Καβάφη. “Όταν ανοίξει ένα παράθυρο, θάναι παρηγορία”. Οι περαστικοί χειροκροτούν. Κάτω από το ανοιχτό παράθυρο. Συνεχίζω προς το Sebastianhaus.
Ειρήνη Αναστασοπούλου
