Συνέντευξη-παρουσίαση: Αποστόλης Ζώης
Μιλάει στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΝΩΜΗ ο Τρικαλινός σκηνοθέτης Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος, καθηγητής στο τμήμα κινηματογράφου του ΑΠΘ για την τελευταία του ταινία «τα τέρματα του Αυγούστου» – Η ταινία προβάλλεται και στα Τρίκαλα στις 16 του μηνός- Επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη για μια ειδική προβολή στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ CineDoc
Τα τέρματα του Αυγούστου” του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου είναι η τελευταία σκηνοθετική δουλειά του Τρικαλινού σκηνοθέτη και καθηγητή στο Τμήμα Κινηματογράφου του ΑΠΘ. Με αφορμή ένα τουρνουά ποδοσφαίρου μεταξύ χωριών της περιοχής της Νότιας Πίνδου, το οποίο διεξάγεται κάθε Αύγουστο στο γήπεδο του χωριού που κέρδισε την προηγούμενη διοργάνωση, εκτυλίσσεται με πηγαίο και αυθόρμητο ρυθμό μια ρεαλιστική ηθογραφία της ζωής στην απομονωμένη, βουνίσια ύπαιθρο (Αρματολικό Τρικάλων) και του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου χωρίς κανένα ίχνος διδακτισμού και “αποικιοκρατικού”, αφ’ υψηλού βλέμματος του ανθρώπου της πόλης ή του wannabe τεχνοκράτη του modern football.
Η ταινία επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη, λίγους μήνες μετά τη συγκινητική της πρεμιέρα στο 27 ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, για μια ειδική προβολή στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ CineDoc, την Τετάρτη 15 Οκτωβρίου στις 19.00 στην αίθουσα «Παύλος Ζάννας», παρουσία του σκηνοθέτη της.
Προβολή και στα Τρίκαλα
Επιπλέον προβολές της ταινίας θα πραγματοποιηθούν σε Τρίκαλα (από 16 Οκτωβρίου στον Δημοτικό Κινηματογράφο Τρικάλων), Λάρισα (17 Οκτωβρίου στο Χατζηγιάννειο Πνευματικό Κέντρο), Αθήνα (από 23 Οκτωβρίου στον κινηματογράφο Δαναό) και Βόλο (25 Οκτωβρίου στο Πολιτιστικό Κέντρο Νέας Ιωνίας). Οι προβολές θα πραγματοποιηθούν παρουσία του σκηνοθέτη και ειδικών καλεσμένων από τον χώρο του αθλητισμού, της βιώσιμης επιχειρηματικότητας, του κινηματογράφου και της ακαδημαϊκής κοινότητας. Περισσότερες πληροφορίες θα ανακοινωθούν σύντομα. Ο Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος γεννήθηκε στο Αρματολικό Τρικάλων το 1967. Είναι σκηνοθέτης. Σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου και τηλεόρασης στο Πανρωσικό Κρατικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου της Μόσχας (V.G.I.K.) και είναι καθηγητής στο Τμήμα Κινηματογράφου, στη Σχολή Καλών Τεχνών, του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Σήμερα μιλάει στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΝΩΜΗ.
Η συνέντευξη
-Τα τέρματα του Αυγούστου… Πώς προέκυψε αυτό το ντοκιμαντέρ και τι ακριβώς περιγράφει; Πώς γεννήθηκε η ιδέα και τι αποτυπώνει;
«Η ιδέα γεννήθηκε από ένα προσωπικό βίωμα: την αίσθηση της σιωπής που μένει στα χωριά όταν τελειώνει το καλοκαίρι. Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο όλα μοιάζουν ζωντανά — τα σπίτια ανοίγουν, οι πλατείες γεμίζουν φωνές, και μετά, ξαφνικά, όλα σβήνουν. Ήθελα να κινηματογραφήσω αυτή τη μετάβαση, αυτή τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη ζωή και την απουσία αλλά και την σχέση τους. Η αφορμή βέβαια είναι το αυτοσχέδιο τουρνουά ποδοσφαίρου που διοργανώνεται στα χωριά μας από την δεκαετία του ‘80».
-Τα χωριά του ορεινού όγκου των Τρικάλων ερημώνουν πληθυσμιακά… Πιστεύετε ότι μια τέτοια κινηματογραφική προσπάθεια μπορεί να συμβάλλει, έστω στο ελάχιστο, στην επιστροφή κάποιων νέων σε αυτές τις περιοχές; Ή έχει πιο βαθιές ρίζες το φαινόμενο της αστυφιλίας;
«Δεν πιστεύω ότι ο κινηματογράφος μπορεί από μόνος του να ανατρέψει κοινωνικές και οικονομικές πραγματικότητες, αλλά μπορεί να τις φωτίσει. Αν κάποιος δει το χωριό του μέσα από μια ταινία και το αναγνωρίσει —αν δει ότι αξίζει να ειπωθεί η ιστορία του— ίσως αυτό να είναι μια μικρή νίκη. Η αστυφιλία είναι ένα σύνθετο φαινόμενο, κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό και χαρακτηρίζει πολλές χώρες. Δυστυχώς όμως μόνον στην πατρίδα μας έχει αυτό τον βίαιο και ανορθολογικό χαρακτήρα».
-Πώς χαρακτηρίζετε την πορεία του ντοκιμαντέρ;
«Η πορεία του ήταν πολύ πιο ζωντανή απ’ ό,τι περίμενα. Παρουσιάστηκε σε φεστιβάλ, βρήκε ανταπόκριση σε κοινό που δεν είχε καμία σχέση με τα Τρίκαλα ή την Θεσσαλία, και αυτό με συγκίνησε. Δείχνει ότι τα τοπικά θέματα, μπορούν να αγγίξουν κάτι ευρύτερο».
-Τι άλλο να περιμένουμε στο άμεσο μέλλον;
«Μέσα στο χειμώνα ξεκινάω τα γυρίσματα μιας ταινίας μυθοπλασίας. Πρόκειται για ένα κοινωνικό δράμα, μια ιστορία ενηλικίωσης, με προσωρινό τίτλο Το κορίτσι του λεωφορείου. Ελπίζω όλα να πάνε καλά».
-Ως καθηγητής σκηνοθεσίας στο Τμήμα Κινηματογράφου του ΑΠΘ, πώς κρίνετε το επίπεδο και το ενδιαφέρον των φοιτητών σας για τον κινηματογράφο;
«Είναι μια γενιά με έντονη ευαισθησία και μεγάλη αυτογνωσία. Δεν φοβάται να εκτεθεί, να δοκιμάσει, να μιλήσει για δύσκολα θέματα. Αυτό που χρειάζεται, νομίζω, είναι στήριξη, καθοδήγηση και πίστη στο ότι ο κινηματογράφος δεν είναι μόνο μια τέχνη, αλλά και ένας τρόπος να ζεις και να κατανοείς τον κόσμο. Το επίπεδο είναι πολύ υψηλό, και συχνά οι φοιτητές με εκπλήσσουν με τη φρεσκάδα και την ειλικρίνεια της ματιάς τους».
