Η 24η Ιουλίου 1974, ημέρα αποκατάστασης της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας, συχνά περνά στα ψιλά γράμματα. Μόνο οι «λαμπερές παρουσίες» στο Προεδρικό Μέγαρο μονοπωλούν πια τα social media, μια στιγμή που θα έπρεπε να είναι μέρα εθνικού αναστοχασμού.
Για το δημοκρατικό κεκτημένο της Ελλάδας μετά τη Χούντα και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Για τους αγώνες και τις θυσίες για την Πτώση της Δικτατορίας, αλλά και για όσα ακολούθησαν: για τη θέσπιση του Συντάγματος του 1975, που εμπέδωνε μέσα από τις διατάξεις του τις μεταπολεμικές κατακτήσεις της σύγχρονης Ευρώπης, για τη συνολική θεσμική συγκρότηση της μεταπολιτευτικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, για τις ανηφόρες και κατηφόρες του περιπετειώδους ελληνικού κοινοβουλευτικού βίου, για τις κρίσεις των επόμενων δεκαετιών και τις υπερβάσεις τους.
Αλλά και για τις προκλήσεις της Δημοκρατίας σήμερα σε όλη την Ευρώπη, για τους κλυδωνισμούς και τις αμφισβητήσεις των ακρογωνιαίων λίθων της: των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών, του κράτους δικαίου, των συνταγματικών αρχών για τη λειτουργία του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος.
Μέσα σε αυτό το πλέγμα είναι αναγκαία η υπενθύμιση και η ανασύνθεση των ιστορικών γεγονότων καθώς και η οφειλόμενη τιμή σε όσες και όσους δεν «συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις», κατά το άσμα του Μίκη Θεοδωράκη, που ύψωσαν τη φωνή τους για να υπερασπιστούν την ελευθερία και τη δημοκρατία.
Σε μια εποχή αμφισβήτησης του φιλελεύθερου κοινοβουλευτισμού, πολέμων στην Ευρώπη, ανάδυσης αντιδημοκρατικών δυνάμεων, η αναφορά σε εκείνες τις φωνές της ελευθερίας απέναντι στη λογοκρισία της Χούντας και την απόλυτη καταστολή λειτουργεί ως πυξίδα για να πλοηγηθούμε στις ταραγμένες θάλασσες της Νέας Εποχής: των νέων μορφών εξουσίας, των υβριδικών πολέμων, της επέλασης της Τεχνητής Νοημοσύνης άνευ όρων.
Ανασύροντας παλιές εκπομπές από το ιστορικό αρχείο του Ελληνικού Προγράμματος της Deutsche Welle, σε μια χρονιά αγωνίας και αβεβαιότητας, βρίσκεται κανείς αντιμέτωπος με ένα ανεκτίμητο κομμάτι ευρωπαϊκής δημοσιογραφικής ιστορίας, που συνέβαλε στην ανατροπή της Χούντας μέσα από την ανόθευτη καθημερινή, δημοσιογραφική -άλλοτε ορμητική κι άλλοτε πιο διακριτική -παρουσίαπου συνέβαλε στην ανατροπή της Χούντας μέσα από την ανόθευτη καθημερινή, δημοσιογραφική -άλλοτε ορμητική κι άλλοτε πιο διακριτική- παρουσία.
Ένα σύμβολο αντίστασης που παραμένει μέχρι σήμερα φωτεινό και ζωντανό, αλλάζοντας πρόσωπα και δημοσιογραφικές φόρμες, έχοντας ωριμάσει, έχοντας περάσει από δύσβατα μονοπάτια, βρίσκοντας όμως πάντα, ξανά και ξανά, τη δική του ταυτότητα και ένα ουσιαστικό νόημα δημοσιογραφικής ύπαρξης. Σήμερα, σε μια εποχή κατακερματισμού των μέσων και βαθιάς κρίσης των δημοσιογραφικών προτύπων και αξιών, σε μια εποχή ανάδειξης νέων αυταρχισμών και καταπίεσης, η ανάγκη μιας πολυφωνικής και πολυγλωσσικής ενημέρωσης στην Ευρώπη είναι πιο κρίσιμη από ποτέ.
Κάθε δημοσιογραφική φωνή, κάθε πένα ή κάμερα που σταματά ενώ ακόμη πάλλεται, γεμάτη από δημοσιογραφικό σφρίγος και ενάργεια για να καταγράψει ψύχραιμα και τεκμηριωμένα τις πολλές και σύνθετες πραγματικότητες που διασταυρώνονται στη Γηραιά Ήπειρο, είναι πλήγμα για τη Δημοκρατία. Γι' αυτό και η υπεράσπιση αυτών των φωνών είναι ανάγκη και υποχρέωση όλων μας, σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε.
