Νέα Υόρκη, Αύγουστος 2012. Της Αλεξάνδρας Ηλιοπούλου.
Όχι δεν ήταν δημοσιογραφική αποστολή. Ήταν μόνο ένα ταξίδι αναψυχής στην πόλη που πάντα είναι ένα γλυκό όνειρο. Για όσους μπορούν να ζούνε τα γλυκά όνειρα, στο σπίτι τους, περπατώντας, ταξιδεύοντας. Άλλωστε νομίζω η Νέα Υόρκη είναι μεταξύ των πρώτων τουριστικών ή μη προορισμών παγκοσμίως. Ό,τι και να γράψει κανείς θα είναι γνωστό. Αλλά δεν μπορεί και να μη γράψει πέντε γραμμές γνώμης. Δεν μπορεί να μη γράψει ότι είναι μια πόλη πολύ καθαρή, πολύ ασφαλής, πολύ φιλική, πολύ λειτουργική, πολύ όμορφη, πολύ προοδευτική, πολύ ανθρώπινη, ..πολύ σε πολλές δεκάδες ωραία πράγματα που χρειάζεται κανείς στη ζωή του. Που θα μπορούσαν, δικαιολογημένα, να μην ήταν πολύ ωραία.
Όπως σε πολλές άλλες κοσμοπόλεις ή όχι, που ο πληθυσμός τους μπορεί και να διπλασιάζεται σε πολλά εκατομμύρια, μεταξύ ημέρας και νύχτας, μπορεί να είναι μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ή απλώς δεκάδες άνθρωποι. Και πρέπει να ομολογήσω ότι από όπου και να τη δεις, είτε από τα κάτω προς τα πάνω είτε από τα πάνω προς τα κάτω είτε από Ανατολής είτε από Δύσης.είτε.είτε δεν θα δεις, εύκολα τουλάχιστον, κάτι το αντιαισθητικό. Το στατικό, το ξεπερασμένο, το αδιάφορο. Μια αρμονία στη συμμετρία μιας πόλης που ζει σε μια ρυθμικά αναδευόμενη και προγραμματισμένη μεθοδικά προσπάθεια αναζήτησης του αμερικανικού ονείρου, που αναπτύσσεται νύχτα και μέρα σαν ένα δέντρο σε γόνιμο έδαφος και άριστο κλίμα και που ούτε δευτερόλεπτο δεν παραμένει ίδια, αφού η κάθε προσπάθεια του καθενός είναι αποτελεσματική. Εδώ είναι συγκεντρωμένες οι δυνάμεις και οι επιθυμίες των ανθρώπων που θέλουν να προσφέρουν και να αποκτήσουν. Γιατί εδώ μπορούν να το πετύχουν.
Η ζωή σε κόστος διαβίωσης από την ευκολότερη στον Κόσμο, την φθηνότερη μέχρι την ακριβότερη, την πιο ήρεμη μέχρι την πιο πολύβουη, την πιο πεζή μέχρι τη πιο ποιητική. Ο υπερδυναμισμός της σε δυναμώνει, η γοητεία της σε κάνει να αποκτάς ωραία αισθήματα, η προοδευτικότητά της σε ωθεί μπροστά. Οι άνθρωποι που την κατοικούν είναι όλοι ωραίοι. Και μόνο στις κινηματογραφικές ταινίες η τις τηλεοπτικές σειρές βλέπουμε μια άλλη Νέα Υόρκη, που τη θέλουν να μοιάζει με κάποιες άλλες πόλεις που υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν αυτά που μας λένε πως γίνονται στη Νέα Υόρκη. Γιατί αυτό θέλουμε να νομίζουμε. Και μας ικανοποιούν αυτή την ενδόμυχα διαμορφωμένη ανάγκη μας. Η Νέα Υόρκη είναι ένα γλυκό όνειρο. Αρκεί κανείς να έχει την ευχέρεια, τη δυνατότητα και την τόλμη να το δει πραγματικά σαν να ήταν σε ένα βαθύ μελένιο ύπνο.
