“Ο πόλεμος αργεί για να τελειώσει”

Μιλά σήμερα στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΝΩΜΗ  ο γνωστός δημοσιογράφος Στέλιος Κούλογλου  με αφορμή το νέο του ντοκιμαντέρ «OLIGARCHY».

Συνέντευξη στον Αποστόλη Ζώη.

Στα πλαίσια του 5ου Νεανικού Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Λάρισας Ελληνικό-Διεθνές , η Artfools και το Γαλλικό Ινστιτούτο Λάρισας παρουσίασαν  το «OLIGARCHY», το νέο ντοκιμαντέρ του δημοσιογράφου Στέλιου Κούλογλου. Η προβολή έγινε  παρουσία του σκηνοθέτη – δημοσιογράφου.

Το ντοκιμαντέρ επιδιώκει να ρίξει φως στη γένεση και εξάπλωση της οικονομικής κρίσης και στον ρόλο που έπαιξαν η Goldman Sachs και τα άλλα μεγάλα διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.

Τα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ έγιναν στις ΗΠΑ, τη Γερμανία, το Βέλγιο, την Μεγάλη Βρετανία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, τον Ισημερινό τη Βολιβία και την Ελλάδα.

Στο ντοκιμαντέρ μιλούν μεταξύ άλλων οι οικονομολόγοι Μάικλ Χάντσον, Δημήτρης Παπαδημητρίου, Μάικλ Άλμπερτ, Ρικάρντο Μπελοφιόρε, Ίαν Κρέγκελ και Χουάν Τόρες Λόπεζ, ο πολιτικός αναλυτής Κάρλος Μαρτίνεθ Γκαρθία, ο κοινωνιολόγος Μικαέλ Λεβί, ο Ντικ Μόρις αλλά και ο ιστορικός και συγγραφέας Χάουαρντ Ζιν σε μια από τις τελευταίες του συνεντεύξεις.

Επίσης μιλούν επίσης οι πρωταγωνιστές της ευρωπαϊκής αλλά και διεθνούς πολιτικής σκηνής, όπως ο o τέως Συμπρόεδρος της Γερμανικής Αριστεράς Όσκαρ Λαφοντέν, ο αρχηγός της Γερμανικής Αριστεράς Γκρέγκορ Γκύζι, ο Τόνι Μπεν του Εργατικού Κόμματος όπως και άλλοι.

Στο ντοκιμαντέρ την τρέχουσα ισορροπία δυνάμεων προσπαθούν να σκιαγραφήσουν ακόμα δημοσιογράφοι όπως ο Ζαν Κατρεμέρ της Liberation, ο Πίτερ Σπίγκελ των Financial Times, o Φρέντερικ Κάουφμαν του Harper’s Magazine καθώς και ο δημοσιογράφος της Le Monde και συγγραφέας του “Η Τράπεζα – Πώς η Goldman Sachs κυβερνά τον κόσμο”, Μαρκ Ρος. Τον ρόλο της Goldman Sachs στη διεθνή οικονομική κρίση αποκαλύπτει ο πρώην υπάλληλος της, Σιλβέν Ρέινες, ενώ στις ερωτήσεις του Στέλιου Κούλογλου απαντά ο επικεφαλής της αποστολής του ΔΝΤ στην Ελλάδα, Πολ Τόμσεν. Ο Στέλιος Κούλογλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953. Είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου Αθηνών και σπούδασε δημοσιογραφία στο Παρίσι, στο Τόκιο και στην Ινδία. ‘Αρχισε να δημοσιογραφεί το 1981 στο περιοδικό Αντί, διετέλεσε ανταποκριτής της Αυγής στο Παρίσι την περίοδο ’83-’85 και αργότερα εργάστηκε ως πολιτικός συντάκτης στην εφημερίδα Το Βήμα. Υπήρξε συνεργάτης της γαλλικής εφημερίδας Le Monde Diplomatique για την Ελλάδα και των περιοδικών Αντί και Status. Εργάστηκε ως πολιτικός συντάκτης στην Ελλάδα και ως ανταποκριτής στο Παρίσι και στη Μόσχα, απ’ όπου κάλυψε τις εξελίξεις στη Σοβιετική ΄Ενωση και τις άλλες πρώην σοσιαλιστικές χώρες. Τα χρόνια ’92-’95 κάλυψε ως ειδικός απεσταλμένος τον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Η τηλεοπτική του εκπομπή «Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα» και τα ντοκιμαντέρ του έχουν επανειλημμένως βραβευθεί στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Σήμερα ο κ. Κούλογλου μιλάει στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΝΩΜΗ, όπου ανάμεσα σε άλλα σημειώνει:

“Ως προς το πειραματόζωο, παραθέτω απλώς απόσπασμα από πρόσφατη συνέντευξη του Πολ Κρούγκμαν, όπως δημοσιεύθηκε στο Tvxs. gr: «Ανήθικο πείραμα σε ανθρώπινα όντα χαρακτήρισε τη λιτότητα στην Ελλάδα ο Αμερικανός οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν. Ο βραβευμένος με Νόμπελ Οικονομίαςκαθηγητής άσκησε επίσης σκληρή κριτική στη Γερμανία για τη στάση της απέναντι στη χώρα μας: “Οι Γερμανοί είναι τρελοί! Επιβάλλουν στην Ελλάδα αυστηρά μέτρα λιτότητας, τα οποία δεν έχουν κανένα όφελος για τη χώρα”».

-Η «Ολιγαρχία», είναι η τελευταία δική σας ταινία-ντοκιμαντέρ και της ομάδας σας… Τι ακριβώς πραγματεύεται;

“Μια μικρή ομάδα που ελέγχει τον πλανήτη, χάρις σε εναν ακήρυχτο πόλεμο που διεξάγει εναντίον των λαών. Αποτελείται από τραπεζίτες και πολιτικούς, με τους δεύτερους να είναι στην υπηρεσία των πρώτων”.

-Εκτιμάτε ότι έχουμε μετάβαση της οικονομικής κρίσης από τη Λατινική Αμερική στην Ευρώπη και ειδικότερα στην Ελλάδα; Πώς αποτυπώνεται μέσα από το ντοκιμαντέρ αυτή η διάσταση;

“Κάνω μια ιστορική αναδρομή που ξεκινάει από την επιβολή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών στην “πίσω αυλή” των ΗΠΑ, την Λατινική Αμερική, για να περάσει στην συνέχεια στις αγγλοσαξωνικές χώρες και σήμερα στην ηπειρωτική Ευρώπη. Στην Λατινική Αμερική η έρευνα μου επικεντρώνεται σε 2 χώρες που την δεκαετία του 80 βρέθηκαν υπερχρεωμένες, την Βολιβία και το Εκουαδόρ. Είναι απίστευτο πόσο μοιάζουν με την σημερινή Ελλάδα”.

-Σύμφωνα με το ντοκιμαντέρ, η Ελλάδα φαίνεται να είναι το πειραματόζωο της «Ομάδας της Φρανκφούρτης», οκταμελούς ομάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που μπορεί να «ρίχνει» εκλεγμένους πρωθυπουργούς και να ανεβάζει αυτούς της αρεσκείας και των συμφερόντων της. Πώς τεκμηριώνεται αυτή η άποψη;

“Για τους δικούς του καιροσκοπικούς λόγους ο Γ. Παπανδρέου επιχείρησε να ρωτήσει τον λαό, προκηρύσσοντας δημοψήφισμα. Κάτι ανάλογο έκανε και ο Μπερλουσκόνι στην Ιταλία, αρνούμενος να εφαρμόσει την συνταγή λιτότητας αλα ΔΝΤ. Εχασαν και οι 2 την θέση τους και από τότε κανείς δεν τολμάει να πει όχι. Ρωτήστε και τον κ. Σαμαρά.
Ως προς το πειραματόζωο, παραθέτω απλώς απόσπασμα από πρόσφατη συνέντευξη του Πολ Κρούγκμαν, όπως δημοσιεύθηκε στο Tvxs. gr: «Ανήθικο πείραμα σε ανθρώπινα όντα χαρακτήρισε τη λιτότητα στην Ελλάδα ο Αμερικανός οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν. Ο βραβευμένος με Νόμπελ Οικονομίαςκαθηγητής άσκησε επίσης σκληρή κριτική στη Γερμανία για τη στάση της απέναντι στη χώρα μας: “Οι Γερμανοί είναι τρελοί! Επιβάλλουν στην Ελλάδα αυστηρά μέτρα λιτότητας, τα οποία δεν έχουν κανένα όφελος για τη χώρα”».

-Τοποθετώντας την κρίση στην Ελλάδα σε ένα παγκόσμιο ιστορικό πλαίσιο, συνδέετε επιδέξια την Χιλή του Πινοσέτ της δεκαετίας του 1970 με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της δεκαετίας του 1980 στις ΗΠΑ και τη Βρετανία που εφαρμόζονται σήμερα στην Ελλάδα. Πόσο καθοριστικός είναι ο ρόλος των πιστωτικών οργανισμών, των Τραπεζών, σε βάρος των κυβερνήσεων και των πολιτικών; Τι έχετε να πείτε;

“Εξ αιτίας μιας “ιστορικής προδοσίας” της ευρωπαικής σοσιαλδημοκρατίας και του αμερικανικού Δημοκρατικού Κόμματος επί Μπιλ Κλίντον, οι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί έχουν αποκτήσει τεράστια δύναμη. Αυτό που γίνεται και στην Ελλάδα και διεθνώς είναι ότι ο πλούτος αναδιανέμεται σε όφελος των ισχυρών, που έχουν στα χέρια τους τις τράπεζες και τα ΜΜΕ, και σε βάρος των αδυνάτων’.

-Οι ευθύνες των ελληνικών κυβερνήσεων από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα αποτυπώνονται στο ντοκιμαντέρ; Ποιες είναι αυτές κατά τη γνώμη σας;

“Εξετάζω την ελληνική περίπτωση στα πλαίσια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Αποτελεί καταστροφικό λάθος η άποψη που θέλει την Ελλάδα να ευθύνεται για την κρίση στην ευρωζώνη. Απλώς η Ελλάδα ήταν ο πιο αδύναμος κρίκος όταν η κρίση πέρασε τον Ατλαντικό. Οι ευθύνες των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων είναι ακριβώς ότι άφησαν την Ελλάδα αδύναμη και απροστάτευτη”.

-Και μια τελευταία ερώτηση… Πώς βλέπετε το μέλλον της χώρας για τους νέους ανθρώπους; Υπάρχει και με ποιες προϋποθέσεις;

“Βρισκόμαστε σε πόλεμο, παρ ότι δεν το έχουμε καταλάβει. Οπως και στους συμβατικούς πολέμους, τα μεγαλύτερα θύματα είναι οι νέοι άνθρωποι. Μετά το τέλος του πολέμου θα υπάρξει φυσικά ανάκαμψη και δημιουργία, και οι νέοι θα βρουν την θεση και τον ρόλο τους. Το δυστύχημα είναι ότι ο πόλεμος αργεί για να τελειώσει”.