Γράφει ο δημοσιογράφος Βαγγέλης Πάλλας.
Η φτώχια και η στέρηση φέρνουν αυταρχισμό. Η συνάρτηση είναι από παλιά γνωστή και επιβαιωμένη. Οι ευθύνες των πλουσίων είναι συνεπώς τεράστιες. Το προσπέρασμα του χρέους μας για βοήθεια και συμπαράσταση είναι αναιρετικό του πολιτισμού και συνιστά μακροπρόθεσμη υπονόμευση της δημοκρατικής προοπτικής.
Δεν αφορά όμως το το θέμα μόνο τις φτωχές χώρες. Αγγίζει και τις πλούσιες και τις μεγάλες. Τηρουμένων των αναλογιών, η παραγνώριση των κοινωνικών προβλημάτων, η αδιαφορία απέναντι στις περιθωριακές κατηγορίες παράγει ελπίδες σωτηρίας που όμως δεν απευθύνονται στους φορείς της δημοκρατίας. Κάθε πεινασμένος και κάθε κατατρεγμένος είναι ένας δυνητικός ψηφοφόρος της άκρας δεξιάς του μελλοντικού δηλαδή εξολοθρευτή του.
Υπάρχει διέξοδος;
Αυτό αναρωτιόμαστε οι περισσότεροι σε μια εποχή βαθιάς κρίσης, όχι μόνο οικονομικής αλλά κατά βάση πολιτισμικής και στην ουσία πνευματικής.
Για να βρούμε όμως τη διέξοδο, χρειάζεται να κατανοήσουμε σε όλη του την έκταση το πρόβλημα και τις αιτίες που μας οδήγησαν ως εδώ.
Πρέπει να εστιάσουμε στα ολισθήματα του δυτικού πολιτισμού από την αναγέννηση μέχρι σήμερα, αλλά και της πορείας του ελληνικού κράτους κατά τους δύο τελευταίους αιώνες.
Δεν πρέπει να μείνουμε στην ερμηνεία και την ανάδειξη των προβλημάτων, αλλά να βρούμε τον τρόπο που δείχνει τον δρόμο προς την αλλαγή, προς ένα νέο πολιτισμό που δεν θα είναι ουτοπία, αλλά απλή πραγματικότητα.
Αρκεί να το θέλουμε.
