«Πάνε τα παιδούλια μου». Τα τελευταία λόγια του πατέρα μου, λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή «πάνω εκεί στης Πίνδου μας τις κορφές», τραυματισμένος θανάσιμα από το ιταλικό βλήμα όλμου στο 21ο Ελληνικό Φυλάκιο του 51ου Συντάγματος Πεζικού των Ελληνοαλβανικών συνόρων στο ύψωμα Γκόλιο, της Πυρσόγιαννη, στις πέντε η ώρα το πρωί με το ξέσπασμα του πολέμου της 28η Οκτωβρίου 1940.
Οι Έλληνες φρουροί των συνόρων ήταν γαντζωμένοι στις πολεμικές αμυντικές τους θέσεις, γνώριζαν από μήνες πριν ότι ο πολυάριθμος στρατός της Ιταλίας με τον Μουσολίνι επικεφαλής θα προσπαθήσει να «περάσει» από την Ελλάδα μας.
Το ΟΧΙ των Ελλήνων άλλαζε τα δαιμονικά σχέδια των εχθρών, γι΄ αυτό και οι επιθέσεις κατά των Ελλήνων υπερασπιστών ήταν λυσσαλέες.
Εβδομήντα τέσσερα χρόνια μετά το θάνατο του πατέρα μου Βασιλείου, τα «Παιδούλια του» μεγάλωσαν παντρεύτηκαν, έκαναν οικογένειες. Δύσκολα τα χρόνια της ορφάνιας η ψυχούλα μας το ξέρει πως μεγαλώσαμε και η καημένη η μάνα μας η Λενιώ, γιατί την αδελφούλα μας την Αλεξάνδρα μας τη χάσαμε μικρή σε ηλικία τεσσάρων ετών. Είναι δύσκολο να μεγαλώνεις χωρίς πατέρα, ξενιτευτήκαμε για να επιβιώσουμε στα δύσκολα χρόνια. Κανέναν δεν χάνει ο θεός μας έλεγε η δόλια η μάνα μου.
Πράγματι στο πέρασμα του χρόνου με θεία βούληση βρίσκονται συνάνθρωποι οι οποίοι ανιδιοτελώς άγνωστοι μεταξύ αγνώστων αλλά κλείνοντας ευλαβικά το γόνυ σε αυτούς που θυσιάστηκαν για την ελευθερία της πατρίδος μας, πραγματοποιούν τους δικούς τους δύσκολους αγώνες για την διάσωση τη ιστορίας.
Πρωτεργάτης για την ενθύμηση της θυσίας του πατέρα μου Βασιλείου ήταν ο Γεώργιος Β. Παπαβασιλείου Δάσκαλος και Σχολικός Σύμβουλος το 1999 ο οποίος με δημοσιεύματα του τόσο στον τοπικό τύπο όσο και στον Αθηναϊκό τύπο, συγκίνησε αθηναίους ιατρούς από την Β΄ Παιδιατρική Κλινική του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Παίδων Παναγιώτη και Αγλαΐας Κυριακού και συγκεκριμένα τον Καθηγητή Διευθυντή κ. Θεμιστοκλή Καρπάθιο και τον αείμνηστο ιατρό γλύπτη –ζωγράφο Βασίλειο Κάρλο ο οποίος εκπαιδεύτηκε στο Νοσοκομείο Αγία Σοφία και ήταν συνεργάτης με την Β΄ Παιδιατρική Κλινική. Στην προσφορά αυτοί συμμετείχαν και οι πανεπιστημιακοί γιατροί του Νοσοκομείου.
Οι γιατροί συγκινημένοι από τα δημοσιεύματα μελέτησαν τα γεγονότα με κάθε λεπτομέρεια και αποφάνθηκαν ότι πρέπει να τιμήσουν τον πρώτο υπερασπιστή του πατρίου εδάφους ανεγείροντας μεγαλοπρεπή ανδριάντα όπου τα αποκαλυπτήρια έγιναν την 15 Οκτωβρίου 2000, προς τιμή του στην γενέτειρα του Πιαλεία Τρικάλων.
Την προσφορά αυτή από την πρώτη στιγμή αποδέχτηκαν και αγκάλιασαν συγχωριανοί, οι Τοπικές Αρχές, η Νομαρχία, ο Δήμος, ο Στρατός.
Ο Δήμος Πύλης κάθε χρόνο μαζί με τον πολιτιστικό σύλλογο Πιαλείας διοργανώνει εκδηλώσεις μνήμης με την επωνυμία « ΤΣΙΑΒΑΛΙΑΡΕΙΑ» κατά τη διάρκεια των οποίων τελείται επιμνημόσυνος δέηση, κατάθεση στεφάνων από τις πολιτικές, στρατιωτικές καθώς επίσης και από τις Ενώσεις αποστράτων αξιωματικών στρατού ,σωμάτων ασφαλείας, Σύνδεσμο Αναπήρων Πολέμου από τον Ερυθρό Σταυρό και άλλα Σωματεία και Συνδέσμους.
Κατά την διάρκεια των εκδηλώσεων πραγματοποιούνται ομιλίες από έγκριτους ιστορικούς μελετητές και οι μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Πιαλείας απαγγέλουν ποιήματα που εξυμνούν τις θυσίες των Ελλήνων νέων υπερασπιστών της Πατρίδος.
Σημειώνοντας όλες αυτές τις ενθυμίσεις, θα ήθελα να αποτιμήσω φόρο τιμής όχι μόνο στον πατέρα μου Βασίλειο αλλά σε όλους τους υπερασπιστές ηρωικός πεσόντες για την ελευθερία της Ελλάδος και να ευχαριστήσω όλους όσους κατά καιρούς συνέβαλαν και συμβάλουν στις εκδηλώσεις μνήμης.
Γεώργιος Βασιλείου Τσιαβαλιάρης
