Συνέντευξη του Ευθύμιου Σακκά στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη.
Ο Ευθύμης Σακκάς γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Άρτα. Σπούδασε στην Φιλοσοφική Αθηνών και διαμένει στην Άρτα και στην Αθήνα. Έχει εκδώσει δυο βιβλία και είναι εραστής της καλής γραφής. Με την δεύτερη νουβέλα του «Τα κακώς κείμενα» εκδόσεις Γαβριηλίδη πραγματοποιεί ένα ακόμη σημαντικό βήμα στην πορεία του ως συγγραφέας. Τον προσεγγίσαμε και συζητήσαμε μαζί του για τη λογοτεχνία και γενικότερα για το έργο του.
-Πώς αρχίζει η περιπέτεια της συγγραφής ;
“Με την πρώτη πρόταση. Η κρίσιμη στιγμή που η χαώδης πύκνωση σκέψεων, εντυπώσεων, εμμονών, αμφισημιών, στοχασμών, πολυσημιών, συσχετισμών… χαράζει δρόμο πάνω στο χαρτί. Όταν οι λέξεις αρχίζουν να λένε”.
-Ποια είναι η πηγή έμπνευσης για να γράψετε ;
“Τὸ πνεῦμα ὅπου θέλει πνεῖ”.
-Πόσο χρόνο κάνετε για να γράψετε ένα βιβλίο;
” Δεν θέτω χρονοδιαγράμματα, όσον αφορά τη συγγραφή, οπότε όποια απάντηση θα ήταν σχετική”.
-Το βιβλίο σας “Τα κακώς κείμενα” , εκδόσεις Γαβριηλίδη σε ποια κατηγορία ανήκει; Μυθιστόρημα ή μικρές νουβέλες;
“Στη δεύτερη”.
-Γράφετε ότι όλα διορθώνονται , αρκεί να’χει κανείς λίγη υπομονή» . Πώς μπορεί όμως να κάνει υπομονή ο νέος όταν βλέπει την αβεβαιότητα του μέλλοντός του;
“Αποκομμένη από το κείμενο η συγκεκριμένη φράση φαντάζει αστήριχτα οπτιμιστική, ενώ εντός του κειμένου λειτουργεί σ’ ένα ειρωνικό πλαίσιο. Για να περάσουμε όμως στο ερώτημα, επειδή δεν μπορούμε κατ’ ουσίαν να βεβαιώσουμε για τα μελλούμενα, ας στραφούμε προς την αβεβαιότητα για να ελέγξουμε από πού αυτή εκπηγάζει. Από πού όμως να αρχίσουμε την αναζήτηση; Σίγουρα θα μας βοηθούσε αν προτείναμε κάτι σταθερό που έστω και απειροελάχιστα δεν θα διαφεύγει επουδενί από την αντίληψή μας. Ας πούμε τον εαυτό”. 
– Είσαστε και εσείς θύμα της κακής οικονομικής κατάστασης. Παρ’όλα αυτά γράφετε , μετέχετε στα πνευματικά δρώμενα , εργάζεστε και κρατάτε το κεφάλι ψηλά. Τι είναι αυτό που σας δίνει δύναμη να συνεχίσετε;
“Οι ανεξάντλητες προοπτικές του πνεύματος”.
-Γράφετε για κάποιον που έτρωγε τις σελίδες των βιβλίων. Αλήθεια υπάρχουν βιβλιοφάγοι; Πόσα βιβλία μπορεί να διαβάσει ένας αναγνώστης;
“Υπάρχουν περιπτώσεις παιδιών που επιδίδονται στη χαρτοφαγία απ’ όσο γνωρίζω, κι όταν το είχα μάθει, παιδί τότε, δεν μπόρεσα να συγκρατήσω την περιέργειά μου. Ο ήρωας του βιβλίου πάντως δεν τρώει τα βιβλία του από περιέργεια. Όσο για την περίπτωση των «βιβλιοφάγων» και το πόσα βιβλία μπορεί να διαβάσει κανείς, μάλλον η «χώνεψη» είναι αυτή που μπορεί να διευθετήσει το ζήτημα”.
– Πρέπει ο συγγραφέας να διαβάζει βιβλία;
“Ας το πάρουμε από μια άλλη οπτική. Ας σκεφτούμε έναν συγγραφέα σκυμμένο στα γραπτά του να σκέπτεται ότι κανείς άλλος συγγραφέας δεν θα διαβάσει τα γραπτά του”.
–Μπορούν οι εμπειρίες να βοηθήσουν τον συγγραφέα να εκφράσει τον εσωτερικό του κόσμο;
“Σ’ αυτή τη περίπτωση έχουμε δύο πόλους, έξω και έσω, και το τι διοχετεύεται μεταξύ αυτών καθορίζει τον συγγραφέα, ο οποίος είναι εξάλλου ζωοδότης αυτών των πόλων και αυτός που ελέγχει την όλη διαδικασία”.
-Υπάρχουν συγγραφείς που ταξίδεψαν πολύ και διεύρυναν τον πνευματικό τους ορίζοντα και άλλοι που έμειναν μια ζωή στο ίδιο μέρος και μεγαλούργησαν. Τι είναι αυτό που κάνει το έργο του δημιουργού διαχρονικό ώστε να αντέχει στην φθορά του χρόνου;
“Ως προς το πρώτο σκέλος μάλλον θ’ αρχίσω πάλι τα περί διοχετεύσεων, οπότε το αντιπαρέρχομαι. Κατά δεύτερον, αντιλαμβάνομαι μια σχετικότητα στις όποιες αναφορές περί διαχρονικότητας και μάλλον αυτή η σχετικότητα είμαστε εμείς οι ίδιοι. Σίγουρα υπάρχουν ορισμένα έργα που διατηρούνται για μεγάλο διάστημα στο προσκήνιο της σκέψης του καθενός μας, γεγονός που ίσως να έχει σχέση με την κοσμική δύναμή τους”.
-Ποια είναι σήμερα η κατάσταση στην λογοτεχνία; Υπάρχουν νέοι συγγραφείς; Τι γίνεται με την έκδοση νέων βιβλίων;
“Λίγο ως πολύ η μορφή των προβλημάτων στον εκδοτικό χώρο παραμένει ως είχε με την οικονομική κρίση να έχει διογκώσει τις δυσχέρειες σε όλα τα επίπεδα, από τον νέο συγγραφέα που αναζητεί εκδότη ως τους ίδιους τους εκδότες, τα βιβλιοπωλεία, τα περιοδικά και τον αναγνώστη που είδε την αγοραστική του δύναμη να περιορίζεται. Παρά ταύτα δεν διακρίνει κανείς εύκολα σημάδια λιποψυχίας σ’ όλη αυτή την αλυσίδα, αλλά το ακριβώς αντίθετο, γεγονός που αν μη τι άλλο είναι ενθαρρυντικό. Όσο για νέους συγγραφείς, βλέπουμε τα τελευταία χρόνια στο μυθιστορηματικό τουλάχιστον χώρο, τον οποίο παρακολουθώ περισσότερο, να εμφανίζεται ένας σταθερός αριθμός σπουδαίων έργων”.
-Διαβάζουν οι νέοι βιβλία;
“Η αλήθεια είναι ότι δεν βρίσκω τρόπο να εξομαλύνω αυτό που έρχεται. Όχι. Ως διαλεκτική εκκίνηση πάντως στο συγκεκριμένο θέμα θα έθετα το ερώτημα, «Τι κάνουν τα παιδιά όταν σταματούν να διαβάζουν παραμύθια;».
-Μπορείτε να μας προτείνετε κάποια ενδιαφέροντα βιβλία;
Γιάννης Αστερής «Νουθεσία Ημιόνου», Ίνδικτος
Francis Ponge «Η φωνή των πραγμάτων», Γαβριηλίδης
Elias Canetti «Αυτοβιογραφία», Καστανιώτης
Αποστόλης Αρτινός «Η ετεροτοπία της καλύβας», Σμίλη
Άννα Γρίβα «Οι μέρες που ήμασταν άγριοι», Γαβριηλίδης
Λευτέρης Αλεξίου «Αξέχαστοι Καιροί», Καστανιώτης
