Συνέντευξη του συγγραφέα Νίκου Ταραντίνου στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη.
«Οι νέοι που θα διαβάσουν το βιβλίο φυσικά και δεν θα αισθανθούν νοσταλγία αφού δεν έζησαν τα χρόνια εκείνα. Μπορεί όμως διαβάζοντας το να πληροφορηθούν για καταστάσεις που ίσχυαν τότε και που δεν ισχύουν πια σήμερα». Αυτά αναφέρει στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΝΩΜΗ ο συγγραφέας Νίκος Ταραντίνος, με αφορμή το βιβλίο «Melio Ribus Annis», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανίδα.
Η συνέντευξη
Ερ: Το βιβλίο σας «Melio Ribus Annis», εκδόσεις Ωκεανίδα είναι γραμμένο με αγάπη για τις περασμένες δεκαετίες. Από που προέρχεται αυτή η αγάπη;
Απ: H αγάπη αυτή προέρχεται από την ΑΝΕΜΕΛΙΑ που είχαμε και που χάσαμε. Η ανεμελιά αυτή ήταν απότοκος σχεδόν όλων των συντελεστών που καθορίζουν την ποιότητα της ζωής μας. Ευοίωνο μέλλον, εύκολη ανεύρεση εργασίας, χειροπιαστά όνειρα, ασφάλεια και το σπουδαιότερο με λίγα ή περισσότερα χρήματα ζούσαμε την κάθε ημέρα.
Ερ: Ποιες ήταν οι διαφορές στην καθημερινή ζωή τις περασμένες δεκαετίες από την σημερινή περίοδο;
Απ: Η ερώτηση αυτή έχει σχέση με την προηγούμενη και αναλύω το γεγονός για το πως ζούσαμε κάθε ημέρα. Δουλεύοντας και τα Σάββατα σχολούσαμε καθημερινά γύρω στις 2.30′. Μισή ώρα για να πάμε σπίτι, οι περισσότεροι με το λεωφορείο – η Αθήνα τότε ήταν μικρότερη και οι δρόμοι άδειοι-, φαγητό, ύπνος και στις 6.00′ σχεδιάζαμε για την βραδινή μας έξοδο. Επισκέψεις, σινεμά, ζαχαροπλαστεία, ταβερνάκια. Με τις σχέσεις μισθού και τιμών που αναφέρονται στο βιβλίο όλα ήταν εφικτά. Επιπλέον δεν είχαμε τηλεόραση και άλλες ηλεκτρονικές συσκευές που τώρα μας εξουσιάζουν, δηλητηριάζουν και προπάντων κλέβουν ένα μεγάλο κομμάτι από τον χρόνο μας. Με τα σημερινά δεδομένα όλα τα στελέχη επιχειρήσεων οφείλουν να βρίσκονται σε 24ωρη βάση στην διάθεση της εταιρείας όπου εργάζονται.
Ερ: Γράφετε ότι παλιά κοιμόμαστε με τα παράθυρα ανοιχτά και τις πόρτες ξεκλείδωτες . Τι άλλαξε και ο κόσμος κλείστηκε μέσα στο καβούκι του;
Απ: Η πλεονεξία και αρπακτικότητα, εγγενείς ιδιότητες στην ζωώδη άρα και στην ανθρώπινη υπόσταση αφέθηκαν να λειτουργήσουν κατά τον πλέον ανεξέλεγκτο τρόπο και με ποινική χαλαρότητα. Από την άλλη πλευρά η κατοχή του 50% του παγκόσμιου πλούτου από το 1% του πληθυσμού δημιουργεί τεράστιες και άδικες ανισότητες που προκαλούν.
Ερ: Πολλοί Έλληνες λένε ότι η γενιά των δεκαετιών 1950, 1960 και 1970 υπήρξε κατά γενική ομολογία η πιο δυναμική , αισιόδοξη και πιο τυχερή όλων των εποχών , γιατί εκμεταλλεύτηκε την οικονομική ανάπτυξη. Εσάς ποια είναι η γνώμη σας;
Απ: Αναμφισβήτητα αυτό είναι γεγονός που αναλύεται λεπτομερώς στο βιβλίο. Αυτό δεν ισχύει μόνον για την Ελλάδα αλλά και για όλες τις χώρες που βγήκαν από τον καταστροφικό πόλεμο. Υπήρχε μεγάλη ανάγκη αγαθών και αυτά έπρεπε να παραχθούν με όλες τις ευεργετικές επιπτώσεις μιας μεγάλης παραγωγικής διαδικασίας.
Ερ: Χαρακτηριστικό των φωτογραφιών που έχετε στο βιβλίο είναι η αναμελιά. Δεν είχαν προβλήματα αυτές οι γενιές ;
Απ: Είχαν προβλήματα οι γενιές αυτές και μάλιστα τεράστια. Αλλά το γεγονός πως γελούσαμε πέντε φορές περισσότερο από σήμερα τα λέει όλα.
Ερ: Στον πρόλογο αναφέρετε ότι δεν είσαστε συγγραφέας. Από την άλλη όμως δεν άφησα καθόλου το βιβλίο σας από τα χέρια μου. Πώς καταφέρατε να κερδίσετε τους αναγνώστες;
Απ: H διαπίστωσή σας με κολακεύει. Φαίνεται πως κάτι που βγαίνει από πολύ βαθιά μπορεί να έχει ανταπόκριση. Με το μεγαλύτερο όμως κοινό τι γίνεται; ‘Όπως καταφέραμε στην Ελλάδα να διαβρώσουμε τα πάντα, διαβρώσαμε και τον χώρο της διάδοσης πληροφοριών και ιδεών που εκφράζεται κατά κύριο λόγο από το βιβλίο. Με την ελάχιστή μου εμπειρία στον χώρο, διαπίστωσα πως οι διασυνδέσεις και το χρήμα ρυθμίζουν σε μεγάλο βαθμό την αναγνωσιμότητα. Αυτό ισχύει φυσικά περισσότερο με τους νέους στον χώρο αυτό, που δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους.
Ερ: Ένα άλλο σημείο που μου άρεσε είναι ότι αναφέρεστε στην μεσογειακή διατροφή των Ελλήνων. Πώς όμως εισέβαλαν στη ζωή μας τα φαγητά –σκουπίδια (τζανκ-φουντ);
Απ: Ήταν φυσικό να εισβάλλουν αυτού του είδους τα τρόφιμα από τη στιγμή που χαλάρωσαν οι οικογενειακοί δεσμοί με το καθημερινά μαγειρεμένο φαγητό. Αναμφισβήτητα μεγάλο ρόλο έπαιξε και η έντονη και επιθετική διαφήμιση των τροφών αυτών. Θυμάμαι μια εφιαλτική διαφήμιση της τηλεόρασης πριν από μερικά χρόνια που έλεγε: “Αντίο στο φαγητό σου γιαγιά, γιατί τώρα μπορώ να αγοράσω με 1€ ένα χάμπουργκερ ….” (γνωστής πολυεθνικής αλυσίδας). Και μια γενικότερη παρατήρηση σε αυτό το σημείο. Ότι γίνεται σήμερα στην Αμερική (Η.Π.Α) σε λίγα ή περισσότερα χρόνια έρχεται και στην Ευρώπη σε χειρότερη έκδοση.
Ερ: Η ζωή μας είναι αγχώδης και μονότονη. Δεν έχουμε χρόνο για να μας συγκλονίσει κάτι καινούριο. Θέλουμε όμως το καινούργιο ή έχουμε βολευτεί στον άνετο καναπέ μας;
Απ: Η ζωή μας είναι έτσι όπως την έφτιαξαν αυτοί που έχουν τη δύναμη και την εξουσία. Δυστυχώς δεν μας ταρακουνάει τίποτα, γιατί με τα τόσα προβλήματα και τις έγνοιες δεν ενδιαφερόμαστε πλέον για κανέναν άλλο εκτός από τον εαυτό μας και στις καλύτερες περιπτώσεις για την οικογένειά μας.
Ένα καλύτερο μέλλον μπορεί να εξασφαλίσει μόνο η παιδεία που στην Ελλάδα πλέον είναι ανύπαρκτη. Με τα Σχολεία, τα Πανεπιστήμια, την τηλεόραση, το ραδιόφωνο που διαθέτουμε, η κατάσταση πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Δυστυχώς η παιδεία δεν είναι ευχάριστα προσλήψημη από τους περισσότερους, νέους ή μεγαλύτερους. Είναι πιο εύκολο και ευχάριστο να βλέπει κανείς μια τουρκική ή ελληνική σειρά ή εκπομπές χαμηλής ποιότητας από το να παρακολουθήσει μια φιλοσοφική συζήτηση, η οποία σημειωτέον ποτέ δεν προβάλλεται.
Ερ: Η γνώμη μου είναι ότι έχουν συμβεί καλές και ωφέλιμες αλλαγές στην σημερινή κοινωνία. Γιατί όμως παρόλα αυτά είναι φανερή η πλήρης αλλοτρίωση;
Απ: Όλα τα δεινά ξεκινούν από την ανύπαρκτη αντιπροσωπευτική μας Δημοκρατία που είναι ότι χειρότερο έχει επινοήσει ο ανθρώπινος νους και εννοώ τους βουλευτές που νομοθετούν.
O Γκάμπριελ Γκαρσία Μάρκες είχε πει πως ο κάθε άνθρωπος έχει τρεις ζωές τη δημόσια, την ιδιωτική και την κρυφή. Εγώ πιστεύω πως έχει πολλές δεκάδες, ακόμα και εκατοντάδες, όσον αφορά τις αντιδράσεις του. Τελείως διαφορετικά φέρεται κάποιος κάτω από τις διάφορες περιστάσεις της ζωής. Οι πιέσεις είναι πολλές και έρχονται από παντού. Πως είναι δυνατόν να σε αντιπροσωπεύσει κάποιος που δεν είναι γνωστό αν θα αντιδράσει με τον τρόπο που θα αντιδρούσες και θα αποφάσιζες εσύ.
Γενικά έχουμε παραδώσει την εξουσία σε πρόσωπα που έχουν ιδιότητες τελείως αντίθετες από εκείνες που θα έπρεπε να είχαν για να διοικήσουν χρηστά και σωστά (ψεύτες, κόλακες, ηθοποιοί, χειροκροτητές κλπ).
Ερ: Η διαμονή σας στο εξωτερικό σας έδωσε και μια άλλη εμπειρία ώστε να κάνετε και συγκρίσεις. Η πλειοψηφία των Ελλήνων όμως δεν έχει την πολυτέλεια τέτοιων βιωμάτων. Πώς θα σκεφτούν , πώς θα κάνουν σύγκριση όταν τα πλαίσια ή τα όρια της δημιουργικής φαντασίας τους περιορίζουν;
Απ: H πληροφόρηση για το τι συμβαίνει όχι μόνο στη Γαλλία αλλά και στην Κίνα ή Βενεζουέλα είναι πλέον πολύ μεγάλη από τα Μ.Μ.Ε. και το διαδίκτυο. Για να γίνει όμως κανείς κοινωνός των σκέψεων των κατοίκων των χωρών αυτών πρέπει αναμφίβολα να συναναστραφεί μαζί τους.
Ερ: Το βιβλίο σας μοιάζει σαν να μας περιγράφει τα καλύτερά μας χρόνια. Υπάρχει πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο στο μέλλον στην νεολαία της χώρας μας;
Απ: Η ονομασία του βιβλίου “Melioribus Annis”που για τους επαΐοντες δεν είναι πολύ εμπορική, αναφέρεται στην ”Αινιάδα” του Βιργιλίου και μεταφράζεται “Από τα καλύτερά μας χρόνια”. Για τη νεολαία της χώρας μας, δυστυχώς, δεν αισιοδοξώ γιατί πολιτικά καθάρματα που δανείστηκαν ασύδοτα και ασύστολα, φρόντισαν να της υποθηκεύσουν όλη της τη ζωή ίσως και τη ζωή των παιδιών τους.
Ερ: Στο βιβλίο σας γενικότερα είναι εμφανής η νοσταλγία για το παλιό για αυτό που έφυγε και δεν υπάρχει τώρα. Αυτή η νοσταλγία μπορεί να βοηθήσει στο να διαβαστεί το βιβλίο και από τους νέους ανθρώπους;
Απ: Οι νέοι που θα διαβάσουν το βιβλίο φυσικά και δεν θα αισθανθούν νοσταλγία αφού δεν έζησαν τα χρόνια εκείνα. Μπορεί όμως διαβάζοντας το να πληροφορηθούν για καταστάσεις που ίσχυαν τότε και που δεν ισχύουν πια σήμερα. Θα διαβάσουν π.χ για την Αισθητική που έχει κατακρεουργηθεί στις μέρες μας, θα διαβάσουν για την Επιχειρηματικότητα, την Φοιτητική Ζωή ή την Ψυχαγωγία. Θα μάθουν πως τα πράγματα δεν ήταν πάντα έτσι μαύρα και πως θα μπορούσαν με πολλές προσπάθειες να γίνουν καλύτερα. Οι υποστηρικτές της Παγκοσμιοποίησης για να επικρατήσει η τελευταία σε όλα τα επίπεδα, επιδιώκουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι καλό υπήρξε στο παρελθόν.
Η ζωή των νέων είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την πολιτική κατάσταση που εξουσιάζουν σε αποκλειστικότητα διαχρονικά πολιτικοί που ενδιαφέρονται αποκλειστικά για την επανεκλογή τους. Έτσι όλη η προσπάθεια εστιάζεται στην αλλαγή της όλης διαδικασίας εκλογής κυβερνητών. Με την υπάρχουσα κομματοκρατία, το σύστημα ελέγχει κάθε νεοεισερχόμενο και απορρίπτει συστηματικά όσους έχουν θέληση για ρήξη με το παρελθόν.
Ερ: Τι θα συμβουλεύατε τις νέες γενιές να προσέξουν στην καθημερινή ζωή τους;
Απ: Θα τους συμβούλευα να μην ομαδοποιούνται ή οπαδοποιούνται. Δυστυχώς τα άτομα με χαμηλό επίπεδο παιδείας και χαμηλή αυτοεκτίμηση παραδίδουν τον εαυτό τους σε αλλότριους διαχειριστές με τα γνωστά σε όλους μας αποτελέσματα. Δεν φοράμε εμφανώς επώνυμες φίρμες διαφημίζοντάς τες και δεν δανείζουμε αφανώς την ψυχή μας σε εκμεταλλευτές.
