-Η Κυβέρνηση θεωρεί την κατάργηση του αφορολόγητου ως μια από τις «κόκκινες γραμμές» της και αντιπροτείνει νέο φόρο σε όλους, με νέα κλίμακα έκτακτης εισφοράς αλληλεγγύης.
Επιμέλεια: Ευθύμιος Χατζηϊωάννου.
Με μια νέα, «έκτακτη» εισφορά σκέφτεται η Κυβέρνηση να αντιμετωπίσει το δημοσιονομικό κενό του 2016, που αποτελεί το νέο μεγάλο «αγκάθι» στις διαπραγματεύσεις με τους Θεσμούς. Σύμφωνα με πληροφορίες, η νέα κλίμακα έκτακτης εισφοράς αλληλεγγύης με ανώτατο συντελεστή 10% από 8% σήμερα, βρίσκεται ήδη στο τραπέζι των συζητήσεων, ως ελληνική πρόταση. Τα κυβερνητικά στελέχη, άλλωστε, επιμένουν στην παράλληλη αύξηση του ανώτατου συντελεστή φορολογίας εισοδήματος, ακόμα και κατά 60%.
Με δεδομένο, όμως, ότι μόνη της αυτή η πρόταση δεν φτάνει, στο τραπέζι πέφτει εκ νέου και η αναδρομική φορολόγηση του 2015, παρά την κατηγορηματική – έως πρόσφατα τουλάχιστον – άρνηση ενός τέτοιου ενδεχομένου από τον Υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο. Στόχος είναι να προκύψουν έσοδα, όχι μόνο 290 εκατομμυρίων ευρώ, όπως προβλεπόταν, αλλά το ποσό να διπλασιαστεί σχεδόν και να φτάσει τα 550 εκατομμύρια ευρώ, προκειμένου να κλείσει η διαφορά στο δημοσιονομικό κενό.
Οι Θεσμοί προτείνουν δραστική μείωση ή και κατάργηση της έκπτωσης φόρου των 2.100 για μισθωτούς και συνταξιούχους ενώ η Κυβέρνηση θεωρεί την κατάργηση του αφορολόγητου ως μια από τις «κόκκινες γραμμές» της
Οι δανειστές, πάντως, σύμφωνα με πληροφορίες, δεν αποδέχονται τις προτάσεις της Κυβέρνησης ως έχουν, επειδή εκτιμούν, πως αν εφαρμοστούν, θα σημάνουν αυτομάτως συνολική ανώτατη άμεση φορολογική επιβάρυνση 70%. Αντίθετα, οι Θεσμοί προτείνουν δραστική μείωση ή και κατάργηση της έκπτωσης φόρου των 2.100 για μισθωτούς και συνταξιούχους, με το επιχείρημα της διεύρυνσης της φορολογικής βάσης. Με τον τρόπο αυτόν, όμως, το αφορολόγητο, εάν δεν καταργηθεί εντελώς, θα φτάσει στην καλύτερη περίπτωση στα 5.000 ευρώ, από τα 9.550, που είναι σήμερα, με τις μεγαλύτερες επιβαρύνσεις στα χαμηλά στρώματα. Η κατάργηση του αφορολόγητου, πάντως, είναι μια από τις «κόκκινες γραμμές» της Κυβέρνησης, που επιμένει, ότι είναι δική της ευθύνη η κατανομή των βαρών.
