Μιλάει με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων που ήταν η 20η Ιουνίου ο Καθηγητής διεθνούς οικονομίας και ανάπτυξης Γαβριήλ Μανωλάτος.
Η 20η Ιουνίου ήταν Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, μια μαύρη μέρα θα λέγαμε, καθώς το προσφυγικό αρχίζει και γίνεται θηλιά για όλη την Ευρώπη. Ποιοι όμως έχουν την κύρια ευθύνη για αυτή την κατάσταση; Τι πρέπει να γίνει; Σε αυτά τα ερωτήματα απαντά ο Γαβριήλ Μανωλάτος, Καθηγητής διεθνούς οικονομίας και ανάπτυξης.
-Πως χαρακτηρίζετε το πρόβλημα;
«Το πρόβλημα είναι επείγον. Το θέμα είναι κρίσιμο, είναι τραγικό είναι τεράστιο. Δεν είναι ούτε πέντε, ούτε δέκα, ούτε εκατό ή χίλιοι. Είναι πολύ περισσότεροι. Είναι πολλοί. Δεν πρόκειται ούτε για χιλιάδες ή εκατομμύρια, ούτε για δισεκατομμύρια δολάρια ή ευρώ. Είναι, ανθρώπινες ψυχές που χάνονται, που εξαφανίζονται. Πρόκειται για ανθρώπινη εξαθλίωση, πρόκειται για ανθρωπιστική κρίση που δεν ήρθε ουρανοκατέβατη, που δε δημιουργήθηκε από το πουθενά. Κάποιοι που σφυρίζουν αδιάφοροι, κάποιοι κου κάνουν πως δε καταλαβαίνουν έχουν βάλλει το χεράκι τους και άλλοι, έχουν βάλλει την ουρά τους…».
-Δηλαδή;
«Το δράμα των προσφύγων δοκιμάζει τον ανθρωπισμό και τα αισθήματα αλληλεγγύης όλων όσων ενστερνίζονται τις ηθικές αξίες του πολιτισμού μας και θέτει κάθε άνθρωπο προ των ευθυνών του. Αλλά κυρίως δοκιμάζει τον ανθρωπισμό και τα αισθήματα αλληλεγγύης αυτών που δημιούργησαν το πρόβλημα. Μήπως αμερικάνικα και ευρωπαϊκά αεροπλάνα, δεν είναι αυτά που βομβαρδίζουν τις χώρες και τα σπίτια αυτών που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις εστίες και τις πατρίδες τους, όχι για να βρουν μια καλύτερη ζωή, άλλα για μια ελπίδα να κατορθώσουν να ζήσουν αυτοί και τα παιδιά τους. Η Ελλάδα έγινε το «αποκούμπι» αλλά και η σανίδα σωτηρίας όσων από αυτούς κατόρθωσαν να φθάσουν μέχρι τα χώματά μας. Η Μεσόγειος έχει στοιχειωθεί με ανθρώπινες ψυχές. Η Θάλασσά μας, έγινε μια θάλασσα-νεκροταφείο και οι Ευρωπαϊκές χώρες του Μεσογειακού Νότου αποθήκες ανθρώπινων ψυχών. Η Μεσόγειος, από κοιτίδα πολιτισμού και ανθρωπιάς έγινε νεκροταφείο ανθρώπων και ψυχών.
Άνθρωποι απελπισμένοι, λαοί εξαθλιωμένοι, αναζητούν όχι πλούτοι ή ανέσεις, ούτε μια καλύτερη μοίρα ή ένα υποσχόμενο μέλλον. Προσπαθούν να σωθούν από το αφανισμό και το θάνατο. Κάνουν απέλπιδα προσπάθεια μήπως και αποφύγουν τον σχεδόν βέβαιο χαμό τους, το χαμό της οικογένειας και των μικρών ή αγέννητων, ακόμα, παιδιών τους. Και το αποτολμούν, αφού δεν έχουν άλλη εναλλακτική λύση και το επιχειρούν, ξέροντας ότι ίσως δεν τα καταφέρουν. Όμως πρέπει να προσπαθήσουν να σώσουν τα παιδιά τους και τις ψυχές τους. Η Μεσόγειος έγινε θάλασσα νεκροταφείο».
-Τι είναι ακριβώς;
«Δεν είναι λαθρομετανάστες. Δεν είναι παράνομοι μετανάστες, ούτε καν άτυποι μετανάστες. Είναι ανθρώπινες υπάρξεις, είναι ψυχές, που προσπαθούν να επιβιώσουν, που παλεύουν να σωθούν και να σώσουν τα παιδιά τους. Είναι άνθρωποι απελπισμένοι που ψάχνουν απεγνωσμένα ένα ασφαλές καταφύγιο στην Ευρώπη της «ανθρωπιάς» και της «πολιτισμού»!!!
Ποια μέτρα ελήφθησαν για τους χιλιάδες ανθρώπους που χάθηκαν στις θάλασσες της Μεσογείου; Πόσοι αρχηγοί κρατών ενδιαφέρθηκαν γι ‘αυτή την τραγωδία; Πόσοι ξαγρύπνησαν σε “συνόδους κορυφής” για να βρουν λύση σε αυτό το πρόβλημα και να εξετάσουν τρόπους να φιλοξενήσουν ανθρώπους που φεύγουν με σαπιοκάραβα από την Αφρικανική Ήπειρο και από τη Μέση Ανατολή για την ευρωπαϊκή γη;
Οι μετρημένες δηλώσεις συμπάθειας, τα τηλεγραφήματα ανησυχίας, τα ρεπορτάζ των διεθνών Μ.Μ.Ε δεν αρκούν, δεν σώζουν ζωές, δε σταματούν το κακό, δεν απαλύνουν τον πόνο δε μετριάζουν τη δυστυχία».
-Συμπερασματικά τι πρέπει να κάνουμε;
«Ήρθε ο καιρός να σηκώσουμε όλοι μας τα μανίκια, να βρούμε όλοι μαζί τη λύση που απαιτείται για να σταματήσουν αυτές οι τραγωδίες. Και πάνω απ’ όλα, αυτοί που είναι υπεύθυνοι για αυτή την τραγωδία αυτοί που προκάλεσαν αυτήν την εξαθλίωση με τους πολέμους και τις συνεχείς στρατιωτικές παρεμβάσεις ας αναλογιστούν και ας αναλάβουν το μερίδιο της ευθύνης που τους αναλογεί. Και δεν είναι μικρό αυτό το μερίδιο».
-Ποιους αφορά το πρόβλημα;
«Το πρόβλημα, δεν είναι μόνο ελληνικό ή ιταλικό. Αφορά ολόκληρη την Ευρώπη, αφορά τις ΗΠΑ και κυρίως αυτές, διότι οι ΗΠΑ οργάνωσαν τις πολεμικές επιχειρήσεις και ηγήθηκαν στους πολέμους που έγιναν και γίνονται στα μέρη της απερίγραπτης εξαθλίωσης.
Αλήθεια που είναι ο ΟΗΕ; Γιατί κωφεύει και γιατί εθελοτυφλεί; Σε άλλες περιπτώσεις γιατί είναι τόσο πολύ δραστήριος και ενεργητικός;
Αλήθεια πού είναι οι Ανθρωπιστικές μη Κυβερνητικές Οργανώσεις; Πού είναι οι «ακτιβιστές»; Πού είναι, πραγματικά, η Ευρώπη της αλληλεγγύης και του διαχρονικού πολιτισμού; Παίζει την κολοκυθιά μεταθέτοντας η μία χώρα τις ευθύνες στην άλλη. Τι ειρωνεία, τι χλευασμός, τι υποκρισία, τι απογοήτευση!».
ΑΑΖ
